Enxeñería do Enxeño | Miguel Ángel Díaz Camacho - veredes

Enxeñería do Enxeño | Miguel Ángel Díaz Camacho

5 (100%) 1 vote

Imagen incluida en Wilhide, Elisabeth; "Edwin Lutyens, Designing in the English Tradition", London, Pavilion, 2000, pág. 180.
Imaxe incluida no Wilhide, Elisabeth; “Edwin Lutyens, Designing in the English Tradition“, London, Pavilion, 2000, páx. 180.

A arquitectura solicita unha certa predisposición ante o achado, algo parecido a un estado de expectación. O pracer do descubrimento é adictivo, estimulante desde a militancia do máis contumaz dos enxeños, a miúdo intimamente relacionado co sentido do humor e, en última instancia, a intelixencia. Imaxinamos que precisamente a isto refírese Alejandro de la Sota cando afirma de forma luminosa que a arquitectura “dá risa”, para concluír inmediatamente despois cun doloroso “a vida non“. A súa maneira de chancear era dicir a verdade.

O banco que aparece na imaxe cumpre agora máis de 100 anos. Trátase dun deseño de Edwin Lutyens para o xardín da casa de Ednaston Manor (1912-19), un dos proxectos que o arquitecto británico aborda desde a variante neoclásica do estilo Queen Anne.A incorporación dunha enorme roda nun extremo e dous asideros no outro, transforma o banco nunha forma estraña de carruaxe, un artefacto desde logo moi pouco neoclásico que permite o seu fácil transporte. Imaxinamos o sorriso taimada de Lutyens ante esta criatura procreada como un enxerto, a medio camiño entre a cómoda e o carretón: un obxecto sen dúbida afastado dos canons culturais do seu espazo e tempo.2

A arquitectura necesita do enxeño como instrumento de transformación das rutinas do mundo. Desde a predisposición ante o achado desprégase no fondo unha forma determinada de coñecemento, unha mirada hixiénica que nos libera da tentación de tomarnos demasiado en serio: perder a gravidade. Coma se a imaxinación fose non xa

“máis importante que o coñecemento” (Einstein),

senón literalmente, máis lixeira. Tan lixeira que o grande fixésese pequeno e o pequeno grande; tan lixeira que o importante non fose senón aquilo verdadeiramente secundario.3

Reivindicamos para a arquitectura un sentido máis aló da medida e a escala; un sentido menos tanxible e ortodoxo, pero non por iso menos necesario e conveniente; un sentido á marxe da gravidade e da técnica; un sentido que nos devolva as razóns do humor. Unha enxeñería do enxeño.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Xuño 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura#arquiParrafos

Notas:

1 Continuando coa idea de proxectar casas para xardíns e non á inversa, Lutyens prestará gran atención á paisaxe como organismo dentro do cal debe xurdir a arquitectura.

2 A mobilidade do banco non é un asunto menor, pois permite reconfigurar continuamente a mirada sobre o xardín, transformando un territorio habitualmente coñecido e estable nunha paisaxe cambiante e movedizo, non xa pola posición impredicible dos bancos, senón polas novas perspectivas e situacións que estes agora ofrécennos.

3 Imposible non lembrar aquí as portas levadizas de Oíza en “Outras portas“, ou o acceso da vivenda do conserxe no proxecto Alejandro de Sota para o Museo Provincial de León, acceso principal do edificio do antigo Bispado, reservando unha pequena porta secundaria como novo acceso “principal” ao museo.

Miguel Ángel Díaz Camacho
Doctor en Arquitectura, Decano de la Facultad de Tecnología y Ciencia UCJC. Presidente de la Asociación Sostenibilidad y Arquitectura, perteneciente al Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España. Director de MADC Arquitectos, estudio profesional con premios en concursos nacionales e internacionales, en la actualidad desarrolla proyectos en España y Noruega. Escritor y crítico de arquitectura, es autor de los libros “Párrafos de Arquitectura. Core(oh)grafías” (2016) y “Arquitectura y Cambio Climático” (2018).
follow me

Arquivado en: faro, Miguel Ángel Díaz Camacho

Tags: , , , , , , , , , , , ,