[:es]
El dibujo supone quizá la más valiosa herramienta para ver, no solo mirar, arquitectura. El registro cinematográfico del ojo, nuestra visión en movimiento, nuestro tempo, oculta con frecuencia aspectos esenciales de todo lo que nos rodea, pliegues de lo visible tan solo evidentes bajo ciertas condiciones de atención y pertenencia al lugar.1 El placer de dibujar un rostro, una ciudad o un paisaje, nos ralentiza y nos invita a explorar desde la mirada, apresurada como anda ante la falta de tiempo, distraída por la nube de imágenes que se deslizan como papeles sobre el agua de nuestras pantallas retro-iluminadas.
Un apunte rápido de la Ópera de Oslo muestra aquí solo lo imprescindible: un paisaje de plegaduras, luz y un suave oleaje.2 Nada más parece necesario, quizá la distancia oportuna para entender lo que vemos, ese tomar distancia para intentar, en realidad, aproximarnos. El dibujo nos desvela cuestiones importantes como son la perspectiva, aquí indescifrable; la escala, ingeniosamente manipulada; la proporción, horizontal como el ojo del cocodrilo; la geometría, de base triangular; la relación con la luz, deslumbrante desde un impropio blanco mediterráneo; el suave vaivén del agua sobre la espalda de un iceberg precisamente calculado. Tan importante resulta aquí lo evidenciado como lo sutilmente sustraído e incluso, por qué no, manipulado: el dibujo miente en ocasiones para decir la verdad.
El ejercicio del dibujo permite pulsar las condiciones ocultas de un lugar, descifrar la «vida» de las formas más allá de las circunstancias que puedan interponerse.3 Necesitamos dibujar para entender, para ver desde la pertenencia, para descifrar lo esencial de aquello que se nos muestra en la batalla del cuerpo a cuerpo. Aunque también necesitamos dibujar para reconocernos a nosotros mismos en ese discurrir, sentirnos incluidos, refugiados, pertenecer de alguna manera a ese mundo desconocido que tratamos de comprender desde la militancia del dibujo. Somos el primer fugitivo de nuestro cuaderno de viaje. Somos, fugazmente, habitantes del dibujo.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Julio 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 En alguna de sus creaciones en vídeo, Bill Viola ralentiza tanto la velocidad de los fotogramas que resulta verdaderamente insoportable para algunas personas. Ver «The quintet of the astonished» (The Passions), 2000.
2 Ópera Nacional de Oslo, Operahuset, Snøetta 2008. Croquis MADC.
3 Fernando Távora habla sobre la vida de las formas en «Sobre la organización del espacio«, Valencia, UPV, 2014 (texto original de 1964).
[:gl]
O debuxo supón quizá a máis valiosa ferramenta para ver, non só mirar, arquitectura. O rexistro cinematográfico do ollo, a nosa visión en movemento, o noso tempo, oculta con frecuencia aspectos esenciais de todo o que nos rodea, pliegues do visible tan só evidentes baixo certas condicións de atención e pertenza ao lugar.1 O pracer de debuxar un rostro, unha cidade ou unha paisaxe, retárdanos e convídanos a explorar desde a mirada, apresurada como anda ante a falta de tempo, distraída pola nube de imaxes que se deslizan como papeis sobre a auga das nosas pantallas retro-iluminadas.
Un apuntamento rápido da Ópera de Oslo mostra aquí só o imprescindible: unha paisaxe de plegaduras, luz e unha suave ondada.2 Nada máis parece necesario, quizá a distancia oportuna para entender o que vemos, ese tomar distancia para tentar, en realidade, aproximarnos. O debuxo desvélanos cuestións importantes como son a perspectiva, aquí indescifrable; a escala, ingeniosamente manipulada; a proporción, horizontal como o ollo do crocodilo; a xeometría, de base triangular; a relación coa luz, cegadora desde un impropio branco mediterráneo; o suave vaivén da auga sobre as costas dun iceberg precisamente calculado. Tan importante resulta aquí o evidenciado como o sutilmente subtraído e mesmo, por que non, manipulado: o debuxo mente en ocasións para dicir a verdade.
O exercicio do debuxo permite pulsar as condicións ocultas dun lugar, descifrar a «vida» das formas máis aló das circunstancias que poidan interpoñerse.3 Necesitamos debuxar para entender, para ver desde a pertenza, para descifrar o esencial daquilo que se nos mostra na batalla do corpo a corpo. Aínda que tamén necesitamos debuxar para recoñecernos a nós mesmos nese discurrer, sentirnos incluídos, refuxiados, pertencer dalgunha maneira a ese mundo descoñecido que tratamos de comprender desde a militancia do debuxo. Somos o primeiro fugitivo do noso caderno de viaxe. Somos, fugazmente, habitantes do debuxo.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Xullo 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Nalgunha das súas creacións en vídeo, Bill Viola retarda tanto a velocidade dos fotogramas que resulta verdadeiramente insoportable para algunhas persoas. Ver «The quintet of the astonished» (The Passions), 2000.
2 Ópera Nacional de Oslo, Operahuset, Snøetta 2008. Croquis MADC.
3 Fernando Távora fala sobre a vida das formas en «Sobre a organización do espazo«, Valencia, UPV, 2014 (texto original de 1964).
[:en]
The drawing supposes probably the most valuable tool to see, not only to look, architecture. The cinematographic record of the eye, our vision in movement, our time, conceals often essential aspects from everything what surrounds us, folds of the visible thing only evident under certain conditions of attention and belonging to the place.1 The pleasure of drawing a face, a city or a landscape, slows down us and invites us to explore from the look, hurried since it walks before the lack of time, distracted by the cloud of images that slip as papers on the water of our retro-illuminated screens.
A rapid note of the Opera of Oslo shows here alone the indispensable thing: a landscape of plegaduras, light and a soft surge.2 Nothing any more seems to be necessary, probably the opportune distance to understand what we see, this to take distance to try to come closer, actually. The drawing reveals his important questions since they are the perspective, here undecipherable; the scale, ingeniously manipulated; the proportion, horizontal as the eye of the crocodile; the geometry, of triangular base; the relation with the light, dazzling from an improper Mediterranean white; the soft sway of the water on the back of an iceberg precisely calculated. So importantly it turns out to be here the demonstrated as the finely removed and even, why not, manipulated: the drawing lies in occasions to tell the truth.
The exercise of the drawing allows to touch the secret conditions of a place, to decipher the «life» of the forms beyond the circumstances that could interponerse.3 We need to draw to deal, to see from the belonging, to decipher the essential thing of that one that us appears in the battle of the body to body. Though also we need to draw to recognize we us same in this to pass, to feel included, sheltered, to belong somehow to this unknown world that we try to understand from the militancy of the drawing. We are the first fugitive of our notebook of trip. We are, fleetingly, inhabitants of the drawing.
Miguel Ángel Díaz Camacho. PhD Architect
Madrid. July 2015.
Author of the Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notes:
1 In someone of his creations on video, Bill Viola slows down so much the speed of the stills that turns out to be really unbearable for some persons. To see «The quintet of the astonished» (The Passions), 2000.
2 National opera in Oslo, Operahuset, Snøetta 2008. Sketch by MADC.
3 Fernando Távora speaks on the life of the forms in «Sobre la organización del espacio«, Valencia, UPV, 2014 (Original text of 1964).
[:]




