Habitantes do debujo | Miguel Ángel Díaz Camacho

Ópera Nacional de Oslo, Operahuset, Snøetta 2008. Croquis MADC.
Ópera Nacional de Oslo, Operahuset, Snøetta 2008. Croquis MADC.

O debuxo supón quizá a máis valiosa ferramenta para ver, non só mirar, arquitectura. O rexistro cinematográfico do ollo, a nosa visión en movemento, o noso tempo, oculta con frecuencia aspectos esenciais de todo o que nos rodea, pliegues do visible tan só evidentes baixo certas condicións de atención e pertenza ao lugar.1 O pracer de debuxar un rostro, unha cidade ou unha paisaxe, retárdanos e convídanos a explorar desde a mirada, apresurada como anda ante a falta de tempo, distraída pola nube de imaxes que se deslizan como papeis sobre a auga das nosas pantallas retro-iluminadas.

Un apuntamento rápido da Ópera de Oslo mostra aquí só o imprescindible: unha paisaxe de plegaduras, luz e unha suave ondada.2 Nada máis parece necesario, quizá a distancia oportuna para entender o que vemos, ese tomar distancia para tentar, en realidade, aproximarnos. O debuxo desvélanos cuestións importantes como son a perspectiva, aquí indescifrable; a escala, ingeniosamente manipulada; a proporción, horizontal como o ollo do crocodilo; a xeometría, de base triangular; a relación coa luz, cegadora desde un impropio branco mediterráneo; o suave vaivén da auga sobre as costas dun iceberg precisamente calculado. Tan importante resulta aquí o evidenciado como o sutilmente subtraído e mesmo, por que non, manipulado: o debuxo mente en ocasións para dicir a verdade.

O exercicio do debuxo permite pulsar as condicións ocultas dun lugar, descifrar a “vida” das formas máis aló das circunstancias que poidan interpoñerse.3 Necesitamos debuxar para entender, para ver desde a pertenza, para descifrar o esencial daquilo que se nos mostra na batalla do corpo a corpo. Aínda que tamén necesitamos debuxar para recoñecernos a nós mesmos nese discurrer, sentirnos incluídos, refuxiados, pertencer dalgunha maneira a ese mundo descoñecido que tratamos de comprender desde a militancia do debuxo. Somos o primeiro fugitivo do noso caderno de viaxe. Somos, fugazmente, habitantes do debuxo.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Xullo 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura#arquiParrafos

Notas:

1 Nalgunha das súas creacións en vídeo, Bill Viola retarda tanto a velocidade dos fotogramas que resulta verdadeiramente insoportable para algunhas persoas. Ver “The quintet of the astonished” (The Passions), 2000.

2 Ópera Nacional de Oslo, Operahuset, Snøetta 2008. Croquis MADC.

3 Fernando Távora fala sobre a vida das formas en “Sobre a organización do espazo“, Valencia, UPV, 2014 (texto original de 1964).

Arquivado en: faro, Miguel Ángel Díaz Camacho

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,