Clínica Aza | Crux Arquitectos + Carpe

Unha cousa que nos ensinou a arquitectura é que non fai falta buscar grandes espazos para falar dela. A vocación de arquitectura está presente de maneira interescalar, no urbano como no pequeno detalle. E é que desde o máis mínimo encontro entre pezas, ata nas relacións entre megaestructuras, todo adquire sentido coa presenza humana, co movemento perpetuo das actividades diarias, coa relación entre o material que alberga e conecta, o humano que habita, e a contorna que acolle. Como se comunica o corpo humano nesa relación triangular é probablemente a esencia da arquitectura.

© Milena Villalba para VEREDES.es
© Milena Villalba para VEREDES.es

Para falar de relacións corporais con espazos construídos é moi atrayente por exemplo observar os ámbitos para a danza, e como o movemento do corpo desencadea toda unha coreografía de espazos. Pero fuxindo de grandilocuencias, e buscando máis o cotián, o pequeno, o imperceptible, resultoume interesante un exemplo tan sinxelo como claro: a Clínica de fisioterapia e osteopatía AZA, dos estudos de arquitectura CRUX e Carpe.

Este proxecto consiste na reforma dun local que podería estar nunha rúa calquera das nosas cidades, sen ter un contexto especialmente condicionante, e cunha planta regular rectangular, con acceso por un dos seus laterais menores. O interesante deste proxecto é como entende que a persoa é sen dúbida o centro da obra, e a osteopatía, rama da saúde baseada na concepción holística do corpo humano e nunha interrelación de todas as súas partes, é a disciplina que rexe a súa configuración espacial.

Case como unha metáfora, a clínica organízase contorna a espazos articulados por paneis móbiles, colgantes, que transforman a posición dos elementos de separación, as visuais, os percorridos, adaptándose a un programa de usos que optimiza a escasa superficie, que reactiva a excesiva rixidez do colector rectangular, e que ante todo, dá a escala apropiada, nin máis, nin menos, a cada actividade humana. A estrutura móbil divide a clínica en catro cuadrantes principais: sala de espera, sala polivalente, consulta e servizos. Zona de tratamento, espazo de ioga, actividades de recuperación, ou mesmo charlas e presentación de produtos; teñen todas cabida nun mesmo lugar, e son esas actividades as que alteran a arquitectura. Partes interrelacionadas, movemento e articulación dos elementos: a analogía é evidente.

Tal e como os espazos móstranse sen pudor, os sistemas empregados e a materialidad que os compón aparece espida, na medida exacta, de forma cálida e humilde: paneis de madeira, carpintería metálica, policarbonato, traballan a textura, temperatura e luz, dotando dese carácter próximo, reconocible e palpable.

En palabras de Raquel Soa e Alejandro García, de CRUX,

“esta clínica non tería sentido sen as mans; elas adaptan o espazo, manipúlano”.

Parece unha bela forma de traballar a arquitectura, neste caso, desde o tacto, presente tanto no uso que desenvolve, como na xeración de espazos, ata o detalle construtivo. E esa coherencia non é outra cousa que o oficio da arquitectura, tratado con agarimo, sinxeleza e perspicacia.

Obra: Clínica AZA. Clínica de fisioterapia y Osteopatía
Tipoloxía: Reforma/Local
Localización: Enguera, Valencia (Spain)
Ano: 2017
Autores:
Raquel Sola Rubio e Alejandro García, de CRUX
+ cruxarquitectos.com
Irene Reig, de Carpe
+ carpevia.org
Fotografía: Milena Villalba

Arquivado en: arquitectura, equipamiento sanitario, equipamiento terciario, obras, reforma interior

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,