Casa Wiracocha. Luis Miró Quesada Garland | Aldo G. Facho Dede

Casa Wiracocha. Luis Miró Quesada Garland. Lima, Perú. 1947

Non podemos comprender a evolución da Arquitectura Moderna no Perú sen revisar a figura de Luís Mirou Quesada Garland e dentro da súa obra a casa Huiracocha. Aínda que aínda está en pé, foi notoriamente deformada polos seus sucesivos propietarios o cal dificulta obter registros fotográficos. As imaxes que acompañan esta nota obtívenas do artigo publicado polo Arq. Sharif Kahatt para a revista AUT e o texto descriptivo dun artigo publicado polo Arq. Miró Quesada para a revista DAU en 1987.

Evidentemente esta publicación é só un esbozo que pretende divulgar tan importante proxecto coa esperanza de poder complementarla con artigos máis profundos ou mellores registros fotográficos e planimétricos. Tema separadamente é o feito que o Colexio de Arquitectos e as principais facultades de arquitectura non fagan o esforzo de adquirir a casa para recuperala no seu estado orixinal, e ofrecela á sociedade como patrimonio cultural e arquitectónico contemporáneo. Estando o tema da conservación do patrimonio contemporáneo sobre a mesa, sería un feito de suma significación rescatala dado o seu público recoñecemento como un dos fitos da nosa arquitectura.

“A sesenta anos da finalización da Casa Huiracocha, unha das obras máis importantes do arquitecto Luís Miró Quesada, resulta interesante volver a mirada atrás para identificar as influencias e entender as circunstancias da súa construción. A casa Huiracocha foi proxectada por Luís Miró Quesada en 1947 e rematada de construír a mediados de 1948, anos de posguerra de Europa e Norteamérica marcaban o camiño na vida intelectual, e a cultura arquitectónica peruana. Desta forma, a casa descóbrese como un produto cultural que busca alcanzar unha modernidade peruana e universal, que na súa busca produce unha hibridación cultural propia á negociación entre modernización occidental e unha cultura enraizada en tradicións precolombinas e coloniais. Nese contexto de transformación social e busca dunha nova identidade moderna, a casa Huiracocha intrínsicamente proponse como catalizador dunha renovaciónarquitectónica e transformación cultural capaz de responder a estas demandas dunha nova época.”

Sharif Kahatt, 2010

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor do Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

Lima · agosto 2012

Fragmento do artigo escrito por Luis Miró Quesada.

Revista DAU. Lima, setembro 1987.

Permítanme aquí unha discreción. Tanto porque para a miña constituíu unha realización de principios canto porque algúns feitos que se suscitaron ilustran ben o clima cultural en que traballabamos.

Cando presentei o expediente para licenza municipal a mediados do 47, este foi rexeitado, a razón era que había un dispositivo que dispoñía que dentro da circunscrición de Madalena Vella, hoxe Pobo Libre, todas as edificacións debían ser “neo-colonial. Non cejé na miña porfía, pois para o meu constituía un caso de principios, finalmente despois de case un ano logrei o meu propósito e púidose iniciar a construción.

O máis lucidamente pretendín enfocar o proxecto como un problema a resolver no que participaban factores funcionais e elementos construtivos, para o que era necesario superar esquemas, feitos e patróns convencionais.

1. O tratamento do espazo interior despréndese da práctica dos espazos estancos en busca dun só ambiente espacialmente moi fluído e dinámico, pero no que se asegura un illamento visual entre os sub-espazos.

2. Como necesidade de illarse do rexistro de estraños o fronte á rúa devén pechado abríndose totalmente cara ao xardín posterior, integrándose a recepción funcional e visualmente deste.

3. Co mesmo propósito do máximo aproveitamento do xardín se elimina da planta baixa o usual patio de servizo. Para el e dentro dun esquema previo de zonificación, o sector de servizos dispúxose nun extremo e en tres pisos de menor altura conectados en medios pisos aos dous principais.

4. Revalorizar a azotea como parte da formulación da casa; para iso deille acceso polas dúas escaleiras, construín un ambiente de recreación infantil e se zonificó o seu uso: na parte norte, de mellor asoleamiento, para as actividades infantís e na parte sur para mesteres de servizo.

5. Tanto polas vistas ao hipódromo de San Felipe como por un bosquezuelo de eucaliptos se abriron ventanais cara ao oeste, isto determinou o dispositivo dun balcón teitado, ao longo da fronte, que protexese do asoleamiento.

Ao meu entender, todas as anteriores consideracións, e algunhas máis que sería longo enumerar, constituían elementos condicionantes da expresión arquitectónica que debese nacer do ordenamento e composición plástica deles e a verdade dos elementos construtivos, como o ladrillo cara vista, as pranchas corrugado de Eternit, a calamina de aluminio, etc. O que por entón resultou bastante chocante.

LMG, 1987

Bibliografía:

– Sharif Kahatt, La casa Huiracocha – unha opera prima moderna 60 años despois.

Revista AUT Nº3. Colexio de Arquitectos do Perú, Lima – maio 2010. Páxs. 84-95.

– Luis Miró Quesada Garland, Inicios da Arquitectura Moderna en Lima.

Revista DAU, ano 2 – volume 1 – Nº2,3. Lima, Perú – setembro 1987. Páxs. 41-47.

Arquitecto-urbanista, docente-investigador, convencido de que nuestro país necesita desarrollar sus ciudades en base a modelos de planificación urbana estratégicos y adaptativos, que partan desde las personas y el ambiente, y que busquen la multiplicación del bienestar y su equitativa distribución.

Arquitecto-Urbanista por la Universidad Nacional de Ingeniería (UNI-FAUA), título homologado en Argentina. Magister en Desarrollo Sustentable por la Universidad de Lanús (UNLA-FLACAM, Argentina). Estudios de Doctorado en la Universidad Politécnica de Cataluña (España). Experiencia profesional en Urbanismo, Planificación Urbana y Arquitectura, desarrollada en las ciudades de Lima-Perú, La Plata-Argentina y Barcelona-España. Ha participado en el desarrollo de proyectos y consultorías para Perú, Argentina, España, México y Brasil. Ha ganado concursos de arquitectura y diseño urbano en Perú y Argentina. Es docente del área de Urbanismo de la USAT y miembro del Consejo Consultivo de la Escuela de Arquitectura de la UDEP. Es socio de FDARQ Urbanismo + Arquitectura y editor del blog HABITAR

follow me

Arquivado en: Aldo G. Facho Dede, artigos

Tags: , , , , , , , , , , ,