[:es]
Han pasado 30 años desde que un 2 de junio de 1986 se inauguró la reconstrucción del Pabellón Mies van der Rohe, construido para la Exposición Internacional de Barcelona de 1929. Aunque el proceso se inició en 1957 cuando Oriol Bohigas escribía a Mies para encargarle, de nuevo, el pabellón.
Este año con motivo de esta efeméride, tenemos la oportunidad de poder plantearle a Isabel Bachs una serie de cuestiones apropósito del 30º Aniversario de la reconstrucción del Pabellón Barcelona.

¿Podría valorar la importancia de Lilly Reich en la concepción del Pabellón?
Puedo hacer suposiciones ya que no se tiene información contrastada sobre su intervención.
Lo que es indudable es su sensibilidad y valía y lo difícil que resultaba entonces el reconocimiento de los méritos de una mujer en el mundo profesional y muy particularmente en el de la arquitectura, donde las trabas peores las ejercen, aun hoy, gran número de arquitectos.
La reconstrucción del Pabellón, no estuvo exenta de polémica. Según Josep María Montaner se podrían agrupar en tres líneas, una primera forma por Oriol Bohigas, Emili Donato, Daniel Giralt-Miracle, Joan Bassegoda y de Ignasi de Solà-Morales, una segunda Josep Quetglas, Imma Julián, Àngel González, Manfredo Tafuri y algunos otros, y una tercera y última formada por un pequeño grupo entre los que destacarían Alison Smithson y Giovanni Klaus Koenig ¿Cree que ya se ha superado?
En el ámbito de la profesión las líneas críticas se mantienen, aunque en estos momentos no creo que nadie plantee el tema del Pabellón como una polémica candente y viva.
¿Qué ha aportado la reconstrucción del Pabellón a la arquitectura?
La experiencia en directo del espacio construido que ya en si constituye una vivencia no sustituible por ningún procedimiento de representación.
¿Y a la ciudad de Barcelona?
Ponerla en el mapa internacional de la arquitectura en los años de la reconstrucción de una forma más culta que la posterior explosión de los JJOO.

¿Cómo ve la situación actual de la arquitectura española?
Complicada: por la crisis del sector y por la falta de peso específico de equipos con el prestigio de los que empiezan a retirarse de la primera línea de la escena profesional.
¿Qué opina de la situación laboral de los profesionales de la arquitectura?
Que el arquitecto joven debe reinventar una profesión más abierta y colaboradora con los sectores sociales y profesionales del país. La formación del arquitecto debería incidir, que no lo hace, en su preparación para un ejercicio profesional con un fuerte carácter sociopolítico.
¿Qué recomendaciones le daría a los futuros profesionales de la arquitectura?
Que se acerquen al aprendizaje de la profesión con toda la pasión que tengan y que estén dispuestos a soñar que ejerciéndola el mundo puede mejorar.
Por último agradecer a Isabel Bachs su tiempo y predisposición con este espacio. No dejen de visitar el programa de programa de eventos de la fundación Mies van der Rohe.
[:gl]
Pasaron 30 anos desde que un 2 de xuño de 1986 inaugurouse a reconstrución do Pavillón Mies van der Rohe, construído para a Exposición Internacional de Barcelona de 1929. Aínda que o proceso iniciouse en 1957 cando Oriol Bohigas escribía a Mies para encargarlle, de novo, o pavillón.
Este ano con motivo desta efeméride, temos a oportunidade de poder exporlle a Isabel Bachs unha serie de cuestións apropósito do 30º Aniversario da reconstrucción d Pavillón Barcelona.

Podería valorar a importancia de Lilly Reich na concepción do Pavillón?
Podo facer suposicións xa que non se ten información contrastada sobre a súa intervención.
O que é indubidable é a súa sensibilidade e valía e o difícil que resultaba entón o recoñecemento dos méritos dunha muller no mundo profesional e moi particularmente no da arquitectura, onde as trabas peores exércenas, aínda hoxe, gran número de arquitectos.
A reconstrución do Pavillón, non estivo exenta de polémica. Segundo Josep María Montaner poderíanse agrupar en tres liñas, unha primeira forma por Oriol Bohigas, Emili Donato, Daniel Giralt-Miracle, Joan Bassegoda e de Ignasi de Solà-Morais, unha segunda Josep Quetglas, Imma Julián, Àngel González, Manfredo Tafuri e algúns outros, e unha terceira e última formada por un pequeno grupo entre os que destacarían Alison Smithson e Giovanni Klaus Koenig Cre que xa se superou?
No ámbito da profesión as liñas críticas mantéñense, aínda que nestes momentos non creo que ninguén expoña o tema do Pavillón como unha polémica candente e viva.
Que achegou a reconstrución do Pavillón á arquitectura?
A experiencia en directo do espazo construído que xa en se constitúe unha vivencia non sustituible por ningún procedemento de representación.
E á cidade de Barcelona?
Poñela no mapa internacional da arquitectura nos anos da reconstrución dunha forma máis culta que a posterior explosión dos Xogos Olímpicos.

Como ve a situación actual da arquitectura española?
Complicada: pola crise do sector e pola falta de peso específico de equipos co prestixio dos que empezan a retirarse da primeira liña da escena profesional.
Que opina da situación laboral dos profesionais da arquitectura?
Que o arquitecto novo debe reinventar unha profesión máis aberta e colaboradora cos sectores sociais e profesionais do país. A formación do arquitecto debería incidir, que non o fai, na súa preparación para un exercicio profesional cun forte carácter sociopolítico.
Que recomendacións daríalle aos futuros profesionais da arquitectura?
Que se acheguen á aprendizaxe da profesión con toda a paixón que teñan e que estean dispostos a soñar que exercéndoa o mundo pode mellorar.
Por último agradecer a Isabel Bachs o seu tempo e predisposición con este espazo. Non deixen de visitar o programa de programa de eventos da fundación Mies van der Rohe.
[:en]
30 years have happened since on June 2, 1986 the reconstruction of the Pavilion inaugurated Mies van der Rohe, constructed for the International Exhibition of Barcelona of 1929. Though the process began in 1957 when Oriol Bohigas was writing to Mies to entrust him, again, the pavilion.
This year on the occasion of this efeméride, we have the opportunity to be able to raise to Isabel Bachs a series of questions apropósito of 30 º Anniversary of the reconstruction of the Pavilion Barcelona.

Might it value the importance of Lilly Reich for the conception of the Pavilion?
I can do suppositions since there is not had information confirmed about his intervention.
What is undoubted is his sensibility and value and the difficult thing that was turning out to be at the time the recognition of the merits of a woman in the professional world and very particularly in that of the architecture, where great number of architects exercise the worst hobbles, even today.
The reconstruction of the Pavilion, it was not exempt from polemic. According to Josep Maria Montaner Daniel Giralt-Miracle, Joan Bassegoda might gather in crowds in three lines, the first form for Oriole Bohigas, Emili Donato, and of Ignasi of Solà-mulberry trees, the second Josep Quetglas, Imma Julián, Àngel Gonzalez, Manfredo Tafuri and different some, and the third and last one formed by a small group between those that Alison Smithson and Giovanni Klaus Koenig would emphasize does he think that already it has excelled itself?
In the area of the profession the critical lines are kept, though in these moments I do not believe that anybody raises the topic of the Pavilion as a white hot and alive polemic.
What has contributed the reconstruction of the Pavilion to the architecture?
The live experience of the constructed space that already in if it constitutes an experience not sustituible for no procedure of representation.
And to the city of Barcelona?
To put it in the international map of the architecture in the years of the reconstruction of a form more educated than the later explosion of the JJOO.

How does it see the current situation of the Spanish architecture?
Complicated: for the crisis of the sector and for the lack of specific weight of equipments with the prestige of which they start moving back from the first line of the professional scene.
What does think of the labor situation of the professionals of the architecture?
That the young architect must reinvent a more opened profession and collaborator with the social and professional sectors of the country. The formation of the architect should affect, that does not do it, in his preparation for a professional exercise with a strong social political character.
What recommendations would it give him to the professional futures of the architecture?
That approach the learning of the profession with the whole passion that they have and that they are ready to dream that her exercising the world it can improve.
Finally to be grateful for Isabel Bachs his time and predisposition with this space. Do not stop visiting the program of program of events of the Mies van der Rohe Foundation.
[:]




