IniciofaroSustracción | Sergio de MiguelSubtracción | Sergio de MiguelSubtraction | Sergio de...

[:es]Sustracción | Sergio de Miguel[:gl]Subtracción | Sergio de Miguel[:en]Subtraction | Sergio de Michael[:]

[:es]

Oposición de un diedro a un triedro, Jorge Oteiza

Pensar, proponer, decidir la arquitectura depende de muchas variables.

Y muy menudo, la estrategia elegida para llevar a cabo un proyecto es en sí un proyecto. Una intención.

Resulta tan inmediato como común reconocer el mundo de los datos previos como un compendio de elementos que sumados dan como resultado el enunciado del problema. Que es preciso comprender, analizar y sintetizar.

Cuestiones como el emplazamiento, el programa funcional, o el tamaño relativo son normalmente datos objetivos.

Y como tales, se colocan en un sumando sucesivo que engloba el todo del problema.

El objetivo es, habitualmente, ser capaz de manejar un resultado que provenga de un sumatorio controlado de incógnitas.

Es por ello que, también de modo inmediato, los proyectos de arquitectura se conviertan, casi siempre, en cómo actuar mediante adiciones de elementos. Mediante conjuntos añadidos de información. En propuestas en las que lo primordial es encontrar los modos de unir, confrontar y separar.

Pero al igual que en todo proceso de búsqueda muchas veces es más importante reconocer lo que no se debe hacer antes que elegir la solución, podemos llegar a entender que frente a un conjunto ordenado de datos objetivos podemos proponernos actuar mediante la resta de posibilidades más que con la suma de expectativas.

Es decir, podemos partir de vislumbrar entidades globales con las que actuar mediante la sustracción de elementos irrelevantes o secundarios.

Reconocer que el camino hacia la consecución de un resultado es indeterminado y que una posibilidad tan capaz o más que la de «poner» es la de «quitar».

Lo abstracto y subjetivo se imponen siempre. Porque son, de algún modo, las herramientas que posibilitan la consecución de la arquitectura. Y es en ese momento cuando encontrarse frente algo que hemos sabido «limpiar» mediante la sustracción selectiva se hace más interesante.

Es entonces cuando la gran potencia del todo frente a las partes subyace. Despejado de lo accesorio el «lleno» concluye más intenso gracias a la oportunidad del «vacío».

Supone, en suma (o mejor «en resta»), buscar en la renuncia la fuerza.

Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, febrero 2010[:en]

Opposition of the dihedral one to the trihedral one, Jorge Oteiza

Thinking, to propose, to decide the architecture depends on many variables.

And very tiny, the strategy chosen to carry out a project is in yes a project. An intention.

It turns out to be so immediate as common to recognize the world of the previous information as a compendium of elements that added give like proved the terms of reference of the problem. That is precise to understand, to analyze and to synthesize.

Questions like the emplacement, the functional program, or the relative size are normally objective information.

And as such, they place in a successive addend that includes everything of the problem.

The aim is, habitually, to be capable of handling a result that comes from a sumatorio controlled of mysteries.

It is for it that, also in an immediate way, the projects of architecture turn, almost always, in how acting by means of additions of elements. By means of sets added of information. In offers in which the basic thing is to find the manners of joining, bordering and separating.

But as in any process of search often it is more important to recognize what must not do before that to choose the solution, we can manage to understand that opposite to a set been ordained as objective information we can propose to operate ourselves by means of the subtraction of possibilities more than with the sum of expectations.

That is to say, we can divide of glimpsing global entities with which to act by means of the subtraction of irrelevant or secondary elements.

Admitting that the way towards the attainment of a result is indeterminate and that such a capable possibility or more than her «putting» is her of «removing».

The abstract and subjective thing they are imposed always. Because they are, somehow, the tools that make the attainment of the architecture possible. And it is in this moment when forehead is something that we have could «clean» by means of the selective subtraction it becomes more interesting.

It is at the time when the great one promotes completely opposite to the parts sublies. Cleared of incidental the «abundance» concludes more intense thanks to the opportunity of the «emptiness».

It supposes, in sum (or better » in subtraction «), looking in the resignation for the force.

Sergio de Miguel, architect
Madrid, february 2010[:gl]

Oposición dun diedro a un triedro, Jorge Oteiza

Pensar, propoñer, decidir a arquitectura depende de moitas variables.

E moi miúdo, a estratexia elixida para levar a cabo un proxecto é en si un proxecto. Unha intención.

Resulta tan inmediato como común recoñecer o mundo dos datos previos como un compendio de elementos que sumados dan como resultado o enunciado do problema. Que é preciso comprender, analizar e sintetizar. Cuestións como o emprazamento, o programa funcional, ou o tamaño relativo son normalmente datos obxectivos. E como tales, colócanse nun sumando sucesivo que engloba o todo do problema.

O obxectivo é, habitualmente, ser capaz de manexar un resultado que proveña dun sumatorio controlado de incógnitas.

É por iso que, tamén de modo inmediato, os proxectos de arquitectura convértanse, case sempre, en como actuar mediante engadas de elementos. Mediante conxuntos engadidos de información. En propostas nas que o primordial é atopar os modos de unir, confrontar e separar.

Pero do mesmo xeito que en todo proceso de procura moitas veces é máis importante recoñecer o que non se debe facer antes que elixir a solución, podemos chegar a entender que fronte a un conxunto ordenado de datos obxectivos podemos propoñernos actuar mediante réstaa de posibilidades máis que coa suma de expectativas.

É dicir, podemos partir de albiscar entidades globais coas que actuar mediante a sustracción de elementos irrelevantes ou secundarios.

Recoñecer que o camiño cara á consecución dun resultado é indeterminado e que unha posibilidade tan capaz ou máis que a de «poñer» é a de «quitar».

O abstracto e subjetivo impóñense sempre. Porque son, dalgún modo, as ferramentas que posibilitan a consecución da arquitectura. E é nese momento cando atoparse fronte algo que soubemos «limpar» mediante a sustracción selectiva faise máis interesante.

É entón cando a gran potencia do todo fronte ás partes subyace. Despexado do accesorio o «cheo» conclúe máis intenso grazas á oportunidade do «baleiro».

Supón, en suma (ou mellor «en resta»), buscar na renuncia a forza.

Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, febreiro 2010[:]

Sergio de Miguel García
Sergio de Miguel Garcíahttp://www.hand-architecture.com/
Ph.D. Arquitectura, Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) 2016. M.A. Arquitectura, Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) 1990. Profesor en la Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) desde 1995.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS