[:es]
La arquitectura habita plácidamente en el ámbito de la ortodoxia, bendecida por las reglas comúnmente aceptadas por el colectivo, libre de errores o defectos. Los códigos justifican, los cánones legitiman. Aunque no siempre. La historia nos ha regalado magníficos ejemplos de arquitectura surgida desde lo que Enrique Walker califica como “lo ordinario” 1, es decir, lo cotidiano, lo popular, lo banal hasta el límite de la incorrección. Arquitectura ejercida desde la alteración del canon.
Alison y Peter Smithson finalizan en 1954 su austera y miesiana escuela secundaria de Hunstanton, Norfolk (Reino Unido), considerada el manifiesto del nuevo brutalismo. Tan solo un año después abordan un pequeño proyecto doméstico en Wattford: la casa para el ingeniero de estructuras Derek Sugden2. Su aspecto exterior renuncia a cualquier presunción de singularidad y se integra con desparpajo en el tejido anónimo de la casa suburbana, ejercicios con cubierta inclinada y fachada de ladrillo visto para una clase media de salón, cocina y cuatro dormitorios3. Sin embargo la arquitectura no entiende de materiales, programas, escalas ni ortodoxias y aparece siempre inesperada. La lectura atenta de plantas y secciones muestra mecanismos complejos del habitar; la fotografía del espacio interior revela una modernidad radical y vivificante, una contemporaneidad desarrollada desde la franqueza de la cotidianidad, sin la deliberada intervención de la arquitectura.
La incorrección puede ser una poderosa herramienta de transformación. Cuentan que Pío Baroja, gracias al uso de ciertas incorrecciones del lenguaje, fue “el iniciador más destacado de la revolución lingüística en España” 4. En este caso, como en el de los Smithson, se supera la mera provocación, la sorpresa o sencillamente la farsa: la mayor incorrección es ser uno mismo; la incorrección supone la alteridad del sistema y desde su conocimiento riguroso, propone su disponibilidad para ser otro; la incorrección supone la extralimitación, el abandono de la cautela disciplinar, salir de la cueva y explorar el extrarradio soleado de la arquitectura.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. junio 2014
Notas
1 Enrique Walker, (Ed.), Lo ordinario, Barcelona, Gustavo Gili, 2010.
2 Casa Sugden, Wattford, Reino Unido 1955.
3 El cliente rechazó una primera propuesta más ortodoxa, diríamos de “arquitectura”, lo que al parecer enojó sobremanera a Alison Smithson. El relato de Sugden aparece en el libro Alison y Peter Smithson – from the House of the Future to the house of today, editado por Dirk van der Heuvel y Max Risselada, Rotterdam, 010 Publishers, 2004.
4 F. Bello Vázquez, Lenguaje y estilo en la obra de Pío Baroja, Salamanca, Ediciones Universidad de Salamanca, 1988. Pág. 113.
[:en]
The architecture lives placidly in the area of the orthodoxy, bendecida for the rules commonly accepted by the group, freely of mistakes or faults. The codes justify, the cánones legitimize. Though not always. The history has given us magnificent examples of architecture arisen from what Enrique Walker qualifies as “the ordinary thing” 1, that is to say, the daily thing, the popular thing, the banal thing up to the limit of the incorrectness. Architecture exercised from the alteration of the canon.
Alyssum and Peter Smithson finish in 1954 his austere one and miesiana Hunstanton‘s secondary school, Norfolk (United Kingdom), considered the manifest of the new brutalismo. Only one year later they approach a small domestic project in Wattford: the house for the engineer of structures Derek Sugden2. His exterior aspect resigns any presumption of singularity and joins with nonchalance the anonymous fabric of the suburban house, exercises with sloping cover and front of brick I dress for a middle class of lounge, kitchen and four bedrooms3. Nevertheless the architecture deals neither on materials, programs, scales nor orthodoxies and turns out to be always unexpected. The reading commits an outrage of plants and sections shows complex mechanisms of to live; the photografhies of the interior space reveals a radical and refreshing modernity, a contemporaneousness developed from the honesty of the commonness, without the deliberate intervention of the architecture.
The incorrectness can be a powerful tool of transformation. They tell that Pío Baroja, thanks to the use of certain incorrectnesses of the language, was “the initiator most distinguished from the linguistic revolution in Spain” 4. In this case, since in that of the Smithson, the mere provocation, the surprise excels itself or simply the farce: the major incorrectness is to be one itself; the incorrectness supposes the alteridad of the system and from his rigorous knowledge, proposes his availability to be different; the incorrectness supposes the abuse, the abandon of the caution disciplining, going out of the cave and exploring the sunny suburbs of the architecture.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Architect
Madrid. juny 2014
Notes
1 Enrique Walker, (Ed.), Lo ordinario, Barcelona, Gustavo Gili, 2010.
2 Sugden House, Wattford, United Kingdom 1955.
3 The client rejected the more orthodox first offer, we would say of “architecture”, which apparently annoyed exceedingly Alison Smithson. Sugden’s statement Alison y Peter Smithson – from the House of the Future to the house of today, edited by Dirk van der Heuvel and Max Risselada, Rotterdam, 010 Publishers, 2004.
4 F. Bello Vázquez, Lenguaje y estilo en la obra de Pío Baroja, Salamanca, Ediciones Universidad de Salamanca, 1988. Pág. 113.
[:gl]
A arquitectura habita pracidamente no ámbito da ortodoxia, bendicida polas regras comunmente aceptadas polo colectivo, libre de erros ou defectos. Os códigos xustifican, os canons lexitiman. Aínda Que non sempre. A historia regalounos magníficos exemplos de arquitectura xurdida dende o que Enrique Walker cualifica como “o ordinario” 1, é dicir, o cotián, o popular, o banal ata o límite da incorrección. Arquitectura exercida dende a alteración do canon.
Alison e Peter Smithson finalizan en 1954 a súa austera e miesiana escola secundaria de Hunstanton, Norfolk (Reino Unido), considerada o manifesto do novo brutalismo. Tan só un ano despois abordan un pequeno proxecto doméstico en Wattford: a casa para o enxeñeiro de estruturas Derek Sugden2. O seu aspecto exterior renuncia a calquera presunción de singularidade e intégrase con desenvoltura no tecido anónimo da casa suburbana, exercicios con cuberta inclinada e fachada de ladrillo visto para unha clase media de salón, cociña e catro dormitorios3. Non obstante a arquitectura non entende de materiais, programas, escalas nin ortodoxias e aparece sempre inesperada. A lectura atenta de plantas e seccións mostra mecanismos complexos do habitar; a fotografía do espazo interior revela unha modernidade radical e vivificante, unha contemporaneiade desenvolvida dende a franqueza da cotianidade, sen a deliberada intervención da arquitectura.
A incorrección pode ser unha poderosa ferramenta de transformación. Contan que Pío Baroja, grazas ao uso de certas incorreccións da linguaxe, foi “o iniciador máis destacado da revolución lingüística en España” 4. Neste caso, como no dos Smithson, se supera a mera provocación, a sorpresa ou sinxelamente a farsa: a maior incorrección é ser un mesmo; a incorrección supón a alteridade do sistema e dende o seu coñecemento rigoroso, propón a súa dispoñibilidade para ser outro; a incorrección supón a extralimitación, o abandono da cautela disciplinar, saír da cova e explorar os arredores soleados da arquitectura.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. xuño 2014
Notas
1 Enrique Walker, (Ed.), Lo ordinario, Barcelona, Gustavo Gili, 2010.
2 Casa Sugden, Wattford, Reino Unido 1955.
3 O cliente rexeitou unha primeira proposta máis ortodoxa, diriamos de “arquitectura”, o que ao parecer anoxou sobremanera a Alison Smithson. O relato de Sugden aparece no libro Alison y Peter Smithson – from the House of the Future to the house of today, editado por Dirk van der Heuvel e Max Risselada, Rotterdam, 010 Publishers, 2004.
4 F. Bello Vázquez, Lenguaje y estilo en la obra de Pío Baroja, Salamanca, Ediciones Universidad de Salamanca, 1988. Pág. 113.
[:]




