Iniciofaro«El día en que murió la arquitectura moderna» | Íñigo García Odiaga«O...

[:es]«El día en que murió la arquitectura moderna» | Íñigo García Odiaga[:gl]«O día en que morreu a arquitectura moderna» | Íñigo García Odiaga[:en]«The day in which the modern architecture died» | Íñigo García Odiaga[:]

[:es]

Presentación de Pruitt-Igoe por parte de la empresa Leinweber, Yamasaki & Hellmuth

Pruitt-Igoe fue un gran proyecto urbanístico desarrollado entre 1954 y 1955 en la ciudad estadounidense de San Luis, Missouri.

En 1950, la ciudad encargó a la empresa Leinweber, Yamasaki & Hellmuth diseñar Pruitt-Igoe, un nuevo complejo urbanístico que debía su nombre a Wendell O. Pruitt, un piloto afroamericano natural de San Luis que luchó en la Segunda Guerra Mundial, y William L. Igoe, antiguo congresista estadounidense.

La ciudad planificó dos divisiones: los hogares del capitán W. O. Pruitt para los residentes negros, y los apartamentos William L. Igoe para los blancos. Anteriormente a la construcción del complejo, el terreno era conocido como el barrio De Soto-Carr, un gueto de la comunidad negra de extrema pobreza. El complejo urbanístico Pruitt-Igoe estaba compuesto de 33 edificios de once plantas cada uno situados cerca del norte de San Luis, Missouri.

El proyecto fue diseñado por el arquitecto Minoru Yamasaki

El proyecto fue diseñado por el arquitecto Minoru Yamasaki, quien más tarde diseñaría el World Trade Center de Nueva York. Este fue el primer gran trabajo de Yamasaki, realizado bajo la supervisión y las restricciones impuestas por la Autoridad Federal de Vivienda Pública (PHA, Public Housing Authority). La propuesta inicial consistía en una mezcla de edificios de gran altura, mediana y baja. Fue aceptado por las autoridades de San Luis, pero sobrepasaba los límites presupuestarios federales impuestos por la PHA. La agencia intervino e impuso un edificio uniforme de once plantas. La escasez de materiales provocadas por la Guerra de Corea y las tensiones en el Congreso hicieron más estrictos los controles de la PHA.

En 1951, Architectural Forum alabó la propuesta original de Yamasaki y la calificó como «el mejor apartamento de gran altura» del año. La densidad total fue fijada en un nivel moderado de 50 unidades por acre, de acuerdo con los principios de planificación de Le Corbusier y el Congreso Internacional de Arquitectura Moderna, los edificios fueron organizados en once plantas en un intento de destinar los jardines y la planta baja para zonas comunes.

Pruitt-Igoe se planificó bajo un diseño de segración | Fuente: The Pruitt-Igoe Myth
Pruitt-Igoe se planificó bajo un diseño de segración | Fuente: The Pruitt-Igoe Myth

Finalizado en 1955, Pruitt-Igoe contenía 33 edificios de once plantas cada uno en un área de 23 hectáreas. El complejo albergaba 2.870 apartamentos, convirtiéndose en uno de los más grandes de los Estados Unidos. Los apartamentos eran extremadamente pequeños, con reducidos accesorios de cocina. Los ascensores skip-stop sólo paraban en la primera, cuarta, séptima y décima planta, obligando a los vecinos a utilizar las escaleras en un intento de descongestionar el uso del ascensor. Las plantas bajas fueron equipadas con grandes corredores, lavanderías, salas comunes y conductos de basura.

Pruitt-Igoe, 1953 | U.S. Department of Housing and Urban Development
Pruitt-Igoe, 1953 | U.S. Department of Housing and Urban Development

Pese a los recortes iniciales del gobierno federal, el coste final de Pruitt-Igoe se elevó a 36 millones de dólares, un 60% por encima de la media nacional en vivienda pública en ese momento. Los conservadores atribuyeron el exceso de coste a los salarios inflados de los trabajadores por la influencia de los sindicatos, y a la innecesaria instalación de un costoso sistema de calefacción; estos sobrecostes provocaron una serie de recortes arbitrarios en otras partes fundamentales de los edificios.

No obstante, Pruitt-Igoe tuvo, al principio, buenas críticas ya que era visto como un gran avance en la renovación urbana. Pese a la pobre calidad de los edificios, los proveedores de materiales hacían referencia a Pruitt-Igoe en sus anuncios publicitarios, aprovechando la exposición nacional del proyecto urbanístico.

El complejo urbanístico Pruitt-Igoe estaba compuesto de 33 edificios de once plantas cada uno situados cerca del norte de San Luis, Missouri | U.S.D.H.U.D
El complejo urbanístico Pruitt-Igoe estaba compuesto de 33 edificios de once plantas cada uno situados cerca del norte de San Luis, Missouri | U.S.D.H.U.D

Poco tiempo después de haberse construido, las condiciones de vida en Pruitt-Igoe comenzaron a decaer; y en la década de 1960, la zona se encontraba en extrema pobreza, con altos índices de criminalidad y segregación, lo que provocó la reacción de los medios internacionales ante el espectacular declive del barrio.

A las tres de la tarde del 16 de marzo de 1972 —menos de 20 años después de su construcción— el primero de los 33 gigantescos edificios fue demolido por el gobierno federal. Los otros 32 restantes fueron derruidos en los siguientes dos años. Las dimensiones del fracaso de Pruitt-Igoe, que se convirtió en un icono emblemático, provocó un intenso debate sobre política de vivienda pública.

Pruitt-Igoe, 1974 | U.S. Department of Housing and Urban Development
Pruitt-Igoe, 1974 | U.S. Department of Housing and Urban Development

El proyecto Pruitt-Igoe fue una de las primeras demoliciones de edificios de arquitectura moderna y su destrucción fue descrita por el arquitecto paisajista, teórico e historiador de la arquitectura Charles Jencks como «el día en que murió la arquitectura moderna».

El material grabado de la demolición fue incluido en la película Koyaanisqatsi, de Godfrey Reggio con música de Philip Glass, que compuso una pieza de ocho minutos de duración y que recibió el nombre del proyecto.

Abril de 1972. La segunda demolición de Pruitt-Igoe fue televisada y la siguió otra el 16 de marzo | U.S. Department of Housing and Urban Development
Abril de 1972. La segunda demolición de Pruitt-Igoe fue televisada y la siguió otra el 16 de marzo | U.S. Department of Housing and Urban Development

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. octubre 2013

[:en]

Pruitt-Igoe’s presentation on the part of the company Leinweber, Yamasaki & Hellmuth

Pruitt-Igoe was a great urban development project developed between 1954 and 1955 in San Luis’ American city, Missouri.

In 1950, the city entrusted to the company Leinweber, Yamasaki & Hellmuth to design Pruitt-Igoe, a new urban development complex that owed his name to Wendell Or. Pruitt, an Afro-American natural pilot of San Luis who fought in the Second World war, and William L. Igoe, former American Congressmember.

The city planned two divisions: the homes of the captain W. O. Pruitt for the black residents, and the apartments William L. Igoe for the whites. Previously to the construction of the complex, the area was known as Soto-Carr’s neighborhood, a ghetto of the black community of extreme poverty. The complex urban development Pruitt-Igoe was composed of 33 buildings of eleven plants each one placed near San Luis’ north, Missouri.

The project was designed by the architect Minoru Yamasaki

The project was designed by the architect Minoru Yamasaki, who later would design the World Trade Center of New York. This one was the Yamasaki’s first great work, realized under the supervision and the restrictions imposed by the Federal Authority of Public Housing (PHA, Public Housing Authority). The initial offer was consisting of a building mixture of great height, median and fall. It was accepted by the authorities of San Luis, but it was exceeding the budgetary federal limits imposed by the PHA. The agency controlled and imposed a uniform building of eleven plants. The shortage of materials provoked by the War of Korea and the tensions in the Congress they made the controls of the PHA more strict.

In 1951, Architectural Forum praised Yamasaki’s original offer and qualified it as «the best apartment of great height» of the year. The total density was fixed in a moderate level of 50 units by acre, in agreement with the beginning of planning of Him Corbusier and the International Congress of Modern Architecture, the buildings were organized in eleven plants in an attempt of destining the gardens and the ground floor for common zones.

Pruitt-Igoe were originally designed as separate, segregated housing projects | Source: The Pruitt-Igoe Myth

Finalizado en 1955, Pruitt-Igoe contenía 33 edificios de once plantas cada uno en un área de 23 hectáreas. El complejo albergaba 2.870 apartamentos, convirtiéndose en uno de los más grandes de los Estados Unidos. Los apartamentos eran extremadamente pequeños, con reducidos accesorios de cocina. Los ascensores skip-stop sólo paraban en la primera, cuarta, séptima y décima planta, obligando a los vecinos a utilizar las escaleras en un intento de descongestionar el uso del ascensor. Las plantas bajas fueron equipadas con grandes corredores, lavanderías, salas comunes y conductos de basura.

Pruitt-Igoe, 1953 | U.S. Department of Housing and Urban Development

Pese a los recortes iniciales del gobierno federal, el coste final de Pruitt-Igoe se elevó a 36 millones de dólares, un 60% por encima de la media nacional en vivienda pública en ese momento. Los conservadores atribuyeron el exceso de coste a los salarios inflados de los trabajadores por la influencia de los sindicatos, y a la innecesaria instalación de un costoso sistema de calefacción; estos sobrecostes provocaron una serie de recortes arbitrarios en otras partes fundamentales de los edificios.

No obstante, Pruitt-Igoe tuvo, al principio, buenas críticas ya que era visto como un gran avance en la renovación urbana. Pese a la pobre calidad de los edificios, los proveedores de materiales hacían referencia a Pruitt-Igoe en sus anuncios publicitarios, aprovechando la exposición nacional del proyecto urbanístico.

El complejo urbanístico Pruitt-Igoe estaba compuesto de 33 edificios de once plantas cada uno situados cerca del norte de San Luis, Missouri | U.S.D.H.U.D

Poco tiempo después de haberse construido, las condiciones de vida en Pruitt-Igoe comenzaron a decaer; y en la década de 1960, la zona se encontraba en extrema pobreza, con altos índices de criminalidad y segregación, lo que provocó la reacción de los medios internacionales ante el espectacular declive del barrio.

A las tres de la tarde del 16 de marzo de 1972 —menos de 20 años después de su construcción— el primero de los 33 gigantescos edificios fue demolido por el gobierno federal. Los otros 32 restantes fueron derruidos en los siguientes dos años. Las dimensiones del fracaso de Pruitt-Igoe, que se convirtió en un icono emblemático, provocó un intenso debate sobre política de vivienda pública.

Pruitt-Igoe, 1974 | U.S. Department of Housing and Urban Development

The project Pruitt-Igoe was one of the first demolitions of buildings of modern architecture and his destruction was described by the landscape architect, theoretically and historian of the architecture Charles Jencks as «the day in which the modern architecture died».

The engraved material of the demolition was included in the movie Koyaanisqatsi, of Godfrey Reggio with Philip Glass’s music, which composed a piece of eight minutes of duration and which received the name of the project.

April, 1972. The Pruitt-Igoe’s second demolition was televised and followed other one on March 16 | U.S. Department of Housing and Urban Development

íñigo garcía odiaga . architect

san sebastián. october 2013

[:gl]

Presentación de Pruitt-Igoe por parte da empresa Leinweber, Yamasaki & Hellmuth

Pruitt-Igoe foi un gran proxecto urbanístico desenvolvido entre 1954 e 1955 na cidade estadounidense de San Luis, Missouri.

En 1950, a cidade encargou á empresa Leinweber, Yamasaki & Hellmuth deseñar Pruitt-Igoe, un novo complexo urbanístico que debía o seu nome a Wendell O. Pruitt, un piloto afroamericano natural de San Luis que loitou na Segunda Guerra Mundial, e William L. Igoe, antigo congresista estadounidense.

A cidade planificou dúas divisións: os fogares do capitán W. O. Pruitt para os residentes negros, e os apartamentos William L. Igoe para os brancos. Anteriormente á construción do complexo, o terreo era coñecido como o barrio De Soto-Carr, un gueto da comunidade negra de extrema pobreza. O complexo urbanístico Pruitt-Igoe estaba composto de 33 edificios de once plantas cada un situados preto do norte de San Luis, Missouri.

O proxecto foi deseñado polo arquitecto Minoru Yamasaki

O proxecto foi deseñado polo arquitecto Minoru Yamasaki, quen máis tarde deseñaría o World Trade Center de Nova York. Este foi o primeiro gran traballo de Yamasaki, realizado baixo a supervisión e as restricións impostas pola Autoridade Federal de Vivenda Pública (PHA, Public Housing Authority). A proposta inicial consistía nunha mestura de edificios de grande altura, mediana e baixa. Foi aceptado polas autoridades de San Luis, pero superaba os límites presupostarios federais impostos pola PHA. A axencia interveu e impuxo un edificio uniforme de once plantas. A escaseza de materiais provocadas pola Guerra de Corea e as tensións no Congreso fixeron máis estritos os controis da PHA.

En 1951, Architectural Forum gabou a proposta orixinal de Yamasaki e cualificouna como «o mellor apartamento de grande altura» do ano. A densidade total foi fixada nun nivel moderado de 50 unidades por acre, de acordo cos principios de planificación de Le Corbusier e o Congreso Internacional de Arquitectura Moderna, os edificios foron organizados en once plantas nun intento de destinar os xardíns e a planta baixa para zonas comunes.cada un situados preto do norte de San Luis, Missouri.

Pruitt-Igoe planificouse baixo un deseño de segración | Fonte: The Pruitt-Igoe Myth

Finalizado en 1955, Pruitt-Igoe contiña 33 edificios de once plantas cada un nunha área de 23 hectáreas. O complexo albergaba 2.870 apartamentos, converténdose nun dos máis grandes dos Estados Unidos. Os apartamentos eran extremadamente pequenos, con reducidos accesorios de cociña. Os ascensores skip-stop só paraban na primeira, cuarta, sétima e décima planta, obrigando os veciños a utilizar as escaleiras nun intento de desconxestionar o uso do ascensor. As plantas baixas foron equipadas con grandes corredores, lavandarías, salas comúns e condutos de lixo.

Pruitt-Igoe, 1953 | U.S. Department of Housing and Urban Development

Malia os recortes iniciais do goberno federal, o custo final de Pruitt-Igoe elevouse a 36 millóns de dólares, un 60% por enriba da media nacional en vivenda pública nese momento. Os conservadores atribuíron o exceso de custo aos salarios inflados dos traballadores pola influencia dos sindicatos, e á innecesaria instalación dun custoso sistema de calefacción; estes sobrecostes provocaron unha serie de recortes arbitrarios noutras partes fundamentais dos edificios.

Non obstante, Pruitt-Igoe tivo, ao principio, boas críticas xa que era visto como un grande avance na renovación urbana. Malia a pobre calidade dos edificios, os provedores de materiais facían referencia a Pruitt-Igoe nos seus anuncios publicitarios, aproveitando a exposición nacional do proxecto urbanístico.

O complexo urbanístico Pruitt-Igoe estaba composto de 33 edificios de once plantas cada un situados cerca do norte de San Luis, Missouri | U.S.D.H.U.D

Pouco tempo despois de construírse, as condicións de vida en Pruitt-Igoe comezaron a decaer; e na década de 1960, a zona encontrábase en extrema pobreza, con altos índices de criminalidade e segregación, o que provocou a reacción dos medios internacionais ante o espectacular declive do barrio.

Ás tres da tarde do 16 de marzo de 1972 -menos de 20 anos despois da súa construción- o primeiro dos 33 xigantescos edificios foi demolido polo goberno federal. Os outros 32 restantes foron derruídos nos seguintes dous anos. As dimensións do fracaso de Pruitt-Igoe, que se converteu nunha icona emblemática, provocou un intenso debate sobre política de vivenda pública.

Pruitt-Igoe, 1974 | U.S. Department of Housing and Urban Development

O proxecto Pruitt-Igoe foi unha das primeiras demolicións de edificios de arquitectura moderna e a súa destrución foi descrita polo arquitecto paisaxista, teórico e historiador da arquitectura Charles Jencks como «o día en que morreu a arquitectura moderna».

O material gravado da demolición foi incluído na película Koyaanisqatsi, de Godfrey Reggio con música de Philip Glass, que compuxo unha peza de oito minutos de duración e que recibiu o nome do proxecto.

Abril de 1972. A segunda demolición de Pruitt-Igoe foi televisada e seguiuna outra o 16 de marzo | U.S. Department of Housing and Urban Development

íñigo garcía odiaga . arquitecto

san sebastián. outubro 2013

[:]

Íñigo García Odiaga
Íñigo García Odiagahttp://vaumm.com/
Doctor Arquitecto y profesor asociado de Proyectos Arquitectónicos, ETSASS. Editor de NOMU. 1/5 del estudio de arquitectura VAUMM. Vivo en Donosti.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

4 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
4 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
11 years ago

Trailer for the documentary film «The Pruitt-Igoe Myth: an Urban History».
http://vimeo.com/18356414

Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
11 years ago

Caramelos visuales que esconden tragedias humanas
Por Marcus Hurst en yorokobu

Clic. Quiero más. Clic. Dame más. Clic. Hace tiempo que nos han
embaucado. Se nos van los ojos por ellas. El cuerpo pide una nueva
hornada fresca de fotografías para saciar nuestras necesidades. El ruin
porn, un término utilizado para describir el consumo de imágenes de
edificios y espacios en ruinas, se ha apoderado de muchos rincones de la
red. Pero hay quien piensa que la atracción y fascinación autómatas por
estas fotos nos está robando el espíritu crítico.

Michiel van Lersel opina que existe el peligro de que la belleza de
estas instantáneas nos haga olvidar el sufrimiento que causan su
abandono. Un colegio convertido en escombros es un lugar que ya no
instruye a las nuevas generaciones. Un teatro desolado ya no alberga
cultura que nos ayuda a avanzar como seres humano. Detrás de estos
inmuebles decaídos se esconden historias de avaricia, despilfarro,
guerra, egoísmo y mala planificación. Pistas sobre la locura de la
condición humana. Desde 2010 este holandés gestiona la revista Failed Architecture, cuyo cometido es reflexionar sobre la arquitectura fallida.

[…]

http://goo.gl/2GirBs

Andres Arnone
Andres Arnone
12 years ago

Sobre la critica a la critica al movimiento moderno…

Se dice livianamente que “el modernismo fracasó” dejando de lado al
materailsmo historico como metodo para buscar la razones
politicas/economicas de su “fracaso”. En La vivienda popular en el
Movimiento Moderno, texto de Auke van der Woude, se hace un recorrido
por la experiencia del modernismo en Europa y en la URSS la cual
describe como fallidas al no extenderse en el tiempo, pero sin analizar
el porque.

Pueden criticarse los resultados morfológicos, discutir el lenguaje
arquitectónico, etc. pero si se pretende analizar porque el urbanismo y
la arquitectura moderna (la llamamos racionalista?) no pudieron
expandirse , debemos adentrarnos en las características del sistema
económico bajo el cual se construyeron.

Primero reproducimos un fragmento de Van der Woude sobre
limitada experiencia de los Nuevos Constructores en el primer país
obrero, donde se realizaron planes quinquenales estratégicos de
industrialización y desarrollo urbano a gran escala con más de 1000
nuevas ciudades. Para las conclusiones sobre como seria el libre
desarrollo del urbanismo y la arquitectura, en una sociedad socialista
avanzada y liberada hace generaciones de la explotación del hombre por
el hombre, nos basamos en Literatura y revolución de Trotsky. Como bonus
track cierra Frank Loyd Wright reflexionando sobre el capitalismo y el
socialismo.

http://constructoresdelarevolucion.blogspot.com/2013/09/constructores-de-la-revolucion-1ra-ola.html

http://constructoresdelarevolucion.blogspot.com/2013/05/la-reforma-urbana-segun-el-movimiento.html

Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
12 years ago

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS