Le Corbusier se convirtió a mediados de la década de 1920 en un profeta de la nueva arquitectura. En 1922 diseña la Planta de una ciudad contemporánea, una ciudad para tres millones de personas con un espacio central de rascacielos cruciformes, edificios en recodo y amplios espacios verdes, aportando una interesante zonificación por actividades.
En la Villa Saboye de 1929 resume sus «Cinco puntos para una nueva arquitectura»: soportes sobre pilotes a distancia regular; azoteas planas que se pueden utilizar como jardín; ventanas corridas y apaisadas que aportan iluminación al interior; estructura libre de la fachada; planta libre, eliminando los muros sostén.
Tras la Segunda Guerra Mundial se continua la brillante carrera de Le Corbusier. En la Unidad de Vivienda de Marsella, realizada en 1945, consigue materializar su sueño: construir una vivienda colectiva como un edificio compacto. Se trata de un gran prisma rectangular que se separa del suelo gracias a enormes pilares de hormigón armado, material favorito del arquitecto desde estos momentos, dejando el hormigón a la vista y mostrando el encofrado de madera.
Gracias al hormigón podía dejar volar su fecunda imaginación y trabajar de manera escultórica como se observa en la iglesia de Nôtre-Dame de Ronchamp, construida entre 1950 y 1955. Es un edificio de planta irregular que se eleva en una colina; presenta tres salientes en las esquinas, como si de torreones se tratara, mientras la cubierta se asemeja a la quilla de un barco, incluso a una lona levantada. El color blanco domina el conjunto, iluminando el interior a través de atractivas ventanas con cristales coloreados.
La síntesis de su carrera se halla en la ciudad de Chandigarh, capital del estado indio del Punjab. Se trata de una ciudad de nueva planta en la que destaca el Parlamento, un espectacular edificio que se encuentra precedido de un pórtico de hormigón que se remata con una estructura en forma de cono truncado, sustituyendo así a la tradicional cúpula de la arquitectura clásica.
http://vimeo.com/8572408
Le Corbusier converteuse a mediados da década de 1920 nun profeta da nova arquitectura. En 1922 deseña a Planta dunha cidade contemporánea, unha cidade para tres millóns de persoas cun espazo central de rascacielos cruciformes, edificios en recodo e amplos espazos verdes, aportando unha interesante zonificación por actividades.
Na Vila Saboye de 1929 resume os seus «Cinco puntos para unha nova arquitectura»: soportes sobre pilotes a distancia regular; azoteas planas que se poden utilizar como xardín; fiestras corridas e apaisadas que aportan iluminación ao interior; estrutura libre da fachada; planta libre, eliminando os muros sostén.
Trala Segunda Guerra Mundial se continua a brillante carreira de Lle Corbusier. Na Unidade de Vivenda de Marsella, realizada en 1945, consegue materializar o seu soño: construír unha vivenda colectiva como un edificio compacto. Trátase dun gran prisma rectangular que se separa do chan grazas a enormes alicerces de hormigón armado, material favorito do arquitecto desde estes momentos, deixando o hormigón á vista e mostrando o encofrado de madeira.
Grazas ao hormigón podía deixar voar o seu fecunda imaxinación e traballar de xeito escultórica como se observa na igrexa de Nôtre-Dáme de Ronchamp, construída entre 1950 e 1955. É un edificio de planta irregular que se eleva nun outeiro; presenta tres salientes nas esquinas, coma se de torreóns tratásese, mentres a cuberta aseméllase á quilla dun barco, ata a unha lona levantada. A cor branca domina o conxunto, iluminando o interior a través de atractivas fiestras con cristais coloreados.
A síntese da súa carreira áchase na cidade de Chandigarh, capital do estado indio do Punjab. Trátase dunha cidade de nova planta na que destaca o Parlamento, un espectacular edificio que se atopa precedido dun pórtico de hormigón que se remata cunha estrutura en forma de cono truncado, substituíndo así á tradicional cúpula da arquitectura clásica.
Le Corbusier turned in the middle of the decade of 1920 into a prophet of the new architecture. In 1922 he designs the Plant of a contemporary city, a city for three million persons with a central space of cruciform skyscrapers, buildings in bend and wide green spaces, contributing an interesting zoning for activities.
In the Villa Saboye of 1929 it summarizes his «Five points for a new architecture»: supports on piles distantly to regulate; flat roofs that can be in use as garden; continuous and oblong windows that contribute lighting to the interior; free structure of the front; free plant, eliminating the walls support.
After the Second World war Corbusier continues the brilliant career of Him. In the Unit of Housing of Marseilles, realized in 1945, it manages to materialize his dream: to construct a collective housing as a compact building. It is a question of a great rectangular prism that separates of the soil thanks to enormous props of reinforced concrete, material favorite of the architect from these moments, leaving the concrete at sight and showing the encofrado of wood.
Thanks to the concrete it could stop demolish his fecund imagination and work in a sculptural way as it is observed in Nôtre-Dame de Ronchamp’s church, constructed between 1950 and 1955. It is a building of irregular plant that rises in a hill; he presents three projections in the corners, as if about towers it was treating itself, while the cover is alike the keel of a ship, even to an elevated canvas. The white color dominates the set, illuminating the interior across attractive windows with colored crystals.
The synthesis of his career is situated in Chandigarh’s city, the capital of the Indian condition of the Punjab. It is a question of a city of new plant in which stands out the Parliament, a spectacular building that is preceded of a portico of concrete that is finished off by a structure in the shape of truncated cone, substituting this way the traditional dome of the classic architecture.




