[:es]
Es indudable que Alexandre Trauner fue uno de los mejores escenógrafos cinematográficos de la historia. En 1987 se organizó en la barcelonesa Galería Dau al Set una exposición con sus dibujos, mientras se celebraba la primera edición del Festival de Cinema de Barcelona.
El diario La Vanguardia publicó una entrevista con el maestro, firmada por Félix Flores, que reproduce algunos de los tópicos que entonces se empleaban cuando se mencionaba el trabajo de los directores artísticos; su título ya es uno de ellos:
«Alexandre Trauner, el hombre que pinta lo que vemos en el cine»,
olvidando que los escenógrafos crean los espacios, siendo mucho más arquitectos que pintores, porque el grafismo y pocas veces la pintura eran solo el instrumento que les servía para expresar sus ideas. Sobre este título se puede leer un texto que comienza:
«Un artista que practica desde hace cincuenta años una de las especialidades más desconocidas para el público en el mundo del cine; el diseño de decorados, es objeto en el festival de Cinema de una exposición»,
en aquellos años el «diseño de decorados» podía ser un trabajo poco conocido por el público, pero ya se habían publicado libros sobre este tema y había célebres y reconocidos escenógrafos, tanto españoles como extranjeros.
Las mayoría de lo que el entrevistador pone en boca de Trauner se refiere a su carrera profesional, hablando sobre los directores con los que trabajó, como el gran Welles:
«Me gustaba mucho Orson. Era muy inteligente e instintivo, un hombre cargado de ideas que no pudo llevar a la práctica en su mayor parte porque era su propio productor».
También hace una consideración interesante sobre el papel de su profesión:
«En las películas lo más importante es la historia, luego vienen los actores, y después los técnicos. Yo estoy allí, detrás»
una consideración en la que destaca su modestia, porque su contribución a las películas en las que trabajó fue capital, Trauner también habla sobre los estudios cinematográficos:
«El cine consiste en dar al público el máximo de ilusión, de sentido de la realidad donde sólo hay ficción. Por ejemplo, los rodajes son algo muy curioso. Una caja de cerillas puede ser más importante que un gran plató, todo depende de la historia. No es una cuestión de más grande o más pequeño sino de qué se puede hacer. Fue así como realizamos Alrededor de la medianoche, en un pequeño estudio. Naturalmente, no se puede hacer Intolerancia en una caja de cerillas y Griffith era un loco».
El escenógrafo también menciona el estado del negocio cinematográfico de aquellos años:
«Entonces, en Hollywood habían productores. Se preocupaban de hacer buenas películas y que dieran dinero. Hoy ya no existen productores como antes; su único objetivo es ganar dinero, y no importa que las películas Sean malas porque la oferta de entretenimiento audiovisual ya es enorme»,
algo que se ha agravado desde entonces, provocando un cambio radical del sistema que imperaba a finales del siglo pasado.
Al final de la entrevista Trauner dice algo muy razonable:
«la vida es corta y las películas, demasiado largas. Lo que hay que hacer es intentar no aburrirse y no aburrir a los demás».
Jorge Gorostiza, Doctor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, septiembre 2018
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
[:gl]
É indubidable que Alexandre Trauner foi un dos mellores escenógrafos cinematográficos da historia. En 1987 organizouse na barcelonesa Galería Dau al Set unha exposición cos seus debuxos, mentres se celebraba a primeira edición do Festival de Cinema de Barcelona.
O diario La Vanguardia publicou unha entrevista co mestre, asinada por Félix Flores, que reproduce algúns dos tópicos que entón se empregaban cando se mencionaba o traballo dos directores artísticos; o seu título xa é un deles:
«Alexandre Trauner, o home que pinta o que vemos no cinema»,
esquecendo que os escenógrafos crean os espazos, sendo moito máis arquitectos que pintores, porque o grafismo e poucas veces a pintura eran só o instrumento que lles servía para expresar as súas ideas. Sobre este título pódese ler un texto que comeza:
«Un artista que practica desde fai cincuenta anos una das especialidades máis descoñecidas para o público no mundo do cinema; o deseño de decorados, é obxecto no festival de Cinema dunha exposición»,
naqueles anos o «deseño de decorados» podía ser un traballo pouco coñecido polo público, pero xa se publicaron libros sobre este tema e había soados e recoñecidos escenógrafos, tanto españois como estranxeiros.
As maioría do que o entrevistador pon en boca de Trauner refírese á súa carreira profesional, falando sobre os directores cos que traballou, como o gran Welles:
«Gustábame moito Orson. Era moi intelixente e instintivo, un home cargado de ideas que non puido levar á práctica no seu maior parte porque era o seu propio produtor».
Tamén fai unha consideración interesante sobre o papel da súa profesión:
«Nas películas o máis importante é a historia, logo veñen os actores, e despois os técnicos. Eu estou alí, detrás»
unha consideración na que destaca a súa modestia, porque a súa contribución ás películas nas que traballou foi capital, Trauner tamén fala sobre os estudos cinematográficos:
«O cinema consiste en dar ao público o máximo de ilusión, de sentido da realidade onde só hai ficción. Por exemplo, as rodaxes son algo moi curioso. Unha caixa de mistos pode ser máis importante que un gran estudio, todo depende da historia. Non é unha cuestión de máis grande ou máis pequeno senón de que se pode facer. Foi así como realizamos Ao redor da medianoite, nun pequeno estudo. Naturalmente, non se pode facer Intolerancia nunha caixa de mistos e Griffith era un tolo».
O escenógrafo tamén menciona o estado do negocio cinematográfico daqueles anos:
«Entón, en Hollywood habían produtores. Preocupábanse de facer boas películas e que desen diñeiro. Hoxe xa non existen produtores como antes; o seu único obxectivo é gañar diñeiro, e non importa que as películas Sexan malas porque a oferta de entretemento audiovisual xa é enorme»,
algo que se agravou desde entón, provocando un cambio radical do sistema que imperaba a finais do século pasado.
Ao final da entrevista Trauner di algo moi razoable:
«a vida é curta e as películas, demasiado longas. O que hai que facer é tentar non aburrirse e non aburrir aos demais».
Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, setembro 2018
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
[:en]
Undoubtedly, Alexandre Trauner was one of the best film set designers in history. In 1987, an exhibition with his drawings was organized at the Dau al Set Gallery in Barcelona, while the first edition of the Barcelona Film Festival was held.
The La Vanguardia newspaper published an interview with the teacher, signed by Felix Flores, which reproduces some of the topics that were then used when mentioning the work of artistic directors; his title is already one of them:
«Alexandre Trauner, the man who paints what we see in the cinema»,
forgetting that set designers create spaces, being much more architects than painters, because graphics and rarely painting were only the instrument that served to express their ideas. On this title you can read a text that begins:
«An artist who has been practicing for fifty years one of the most unknown specialties for the public in the world of cinema; the design of sets, is the subject of an exhibition in the Cinema Festival»,
in those years the «design of sets» could be a work little known by the public, but books on this subject had already been published and there were famous and well-known set designers, both Spanish and foreign.
Most of what the interviewer puts in the mouth of Trauner refers to his professional career, talking about the directors he worked with, such as the great Welles:
«I liked Orson a lot. He was very intelligent and instinctive, a man full of ideas that he could not put into practice for the most part because he was his own producer».
He also makes an interesting consideration about the role of his profession:
«In the movies the most important thing is the story, then the actors come, and then the technicians. I am there, behind»
a consideration in which his modesty stands out, because his contribution to the films in which he worked was capital, Trauner also talks about film studios:
«The cinema consists of giving the public the maximum of illusion, of a sense of reality where there is only fiction. For example, the shootings are something very curious. A box of matches may be more important than a large set, it all depends on the story. It is not a matter of bigger or smaller but of what can be done. This is how we made Around midnight,, in a small studio. Of course, you can not do Intolerance in a matchbox and Griffith was crazy».
The scenographer also mentions the state of the cinematographic business of those years:
«Then, in Hollywood there were producers. They worried about making good movies and giving money. Today there are no producers as before; its only objective is to make money, and it does not matter that the films are bad because the offer of audiovisual entertainment is already huge»,
something that has worsened since then, provoking a radical change of the system that prevailed at the end of the last century.
At the end of the interview Trauner says something very reasonable:
«Life is short and movies are too long. What you have to do is try not to get bored and not bore others».
Jorge Gorostiza, PhD architect.
Santa Cruz de Tenerife, september 2018
Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
[:]




