[:es]
Cada vez encuentro más interés en sumergirme en la naturaleza que en visitar los últimos ejemplos de arquitectura de autor. En un reciente viaje a Australia un arquitecto europeo se maravillaba de que no tuviera pensado visitar la Ópera de Sydney. Pese a las distancias del continente australiano, parecía escandalizado en mi interés por la naturaleza, por los bosques de la época del Holoceno o por anteponer la barrera coralina a una obra maestra del siglo XX.
Estoy plenamente convencido que en mi próxima visita a las antípodas, la obra de Utzon seguirá allí, incluso con nuevos descubrimientos, como el tapiz de Le Corbusier para el vestíbulo, colocado solo recientemente en el lugar para el cual fue pensado,1 mientras que las forestas milenarias o los arrecifes de coral se habrán reducido o habrán perdido parte de su carácter único, por muchos esfuerzos que se realicen para su salvaguarda.
Pocos se sorprenderán que uno de los textos que marcaron mi formación fue Genius Loci, de Christian Norberg Schulz, pero el interés que los arquitectos dedican a la naturaleza es recurrente. Citaría solamente a Careri y el colectivo Stalker, que reconocen la práctica muy situacionista de vagar por los paisajes periféricos de las ciudades, y el Manifiesto del tercer paisaje de Gilles Clément,1 ambos más centrados en los espacios marginales, abandonados por las presiones edificatorias contemporáneas, pero que al igual que los paisajes emblemáticos, ofrecen una catarsis reconciliadora con el mundo en el cual vivimos.
Creo firmemente que esta relación con la naturaleza fomenta una mejor comprensión de las necesidades proyectuales, ayuda a entender los valores de permanencia y de cambio a los que hace referencia Pallasmaa,2 y a proyectar con la necesaria atención que exigen los valores naturales, culturales, sociales del entorno en el cual nos situamos. El trabajo de Alberto Campo Baeza y de RCR, solo para citar algunos ejemplos que estarán en la memoria e imaginario de cualquier lector, ahondan en esta aproximación.
Una aproximación fenomenológica que no es exclusiva a la arquitectura, en una época dominada por las herramientas virtuales y de fabricación digital, y que nos permite volver a respetar la tierra y el paisaje que son el origen de nuestra subsistencia, pese a los continuos intentos de huir de las obligaciones ecologistas buscando soluciones alternativas.
Permitiría también entender la arquitectura como parte de un desarrollo global en el cual la sostenibilidad ambiental, económica y social juega un papel relevante frente a muchos monumentos al despilfarro entendidos como objetos mediáticos más que como herramientas de desarrollo realizados en las últimas décadas.
Guido Cimadomo, Doctor Arquitecto
Sevilla, Julio 2018
Notas:
1 Gilles Clément, Manifiesto del tercer paisaje, Gustavo Gili mínima, Barcelona, 2007.
2 Juhani Pallasmaa, Los ojos de la piel, Gustavo Gili, Barcelona, 2006.
[:gl]
Cada vez atopo máis interese en mergullarme na natureza que en visitar os últimos exemplos de arquitectura de autor. Nunha recente viaxe a Australia un arquitecto europeo marabillábase de que non tivese pensado visitar a Ópera de Sydney. A pesar das distancias do continente australiano, parecía escandalizado no meu interese pola natureza, polos bosques da época do Holoceno ou por antepoñer a barreira coralina a unha obra mestra do século XX.
Estou plenamente convencido que na miña próxima visita ás antípodas, a obra de Utzon seguirá alí, mesmo con novos descubrimentos, como o tapiz de Le Corbusier para o vestíbulo, colocado só recentemente no lugar para o cal foi pensado,1 mentres que as forestas milenarias ou os arrecifes de coral reducíronse ou perderían parte do seu carácter único, por moitos esforzos que se realicen para o seu salvagarda.
Poucos se sorprenderán que un dos textos que marcaron a miña formación foi Xenius Loci, de Christian Norberg Schulz, pero o interese que os arquitectos dedican á natureza é recorrente. Citaría soamente a Careri e o colectivo Stalker, que recoñecen a práctica moi situacionista de vagar polas paisaxes periféricas das cidades, e o Manifesto da terceira paisaxe de Gilles Clément,1 ambos os máis centrados nos espazos marxinais, abandonados polas presións edificatorias contemporáneas, pero que do mesmo xeito que as paisaxes emblemáticas, ofrecen unha catarse reconciliadora co mundo no cal vivimos.
Creo firmemente que esta relación coa natureza fomenta unha mellor comprensión das necesidades proyectuales, axuda a entender os valores de permanencia e de cambio aos que fai referencia Pallasmaa,2 e a proxectar coa necesaria atención que esixen os valores naturais, culturais, sociais da contorna no cal nos situamos. O traballo de Alberto Campo Baeza e de RCR, só para citar algúns exemplos que estarán na memoria e imaxinario de calquera lector, profundan nesta aproximación.
Unha aproximación fenomenológica que non é exclusiva á arquitectura, nunha época dominada polas ferramentas virtuais e de fabricación dixital, e que nos permite volver respectar a terra e a paisaxe que son a orixe da nosa subsistencia, a pesar dos continuos intentos de fuxir das obrigacións ecoloxistas buscando solucións alternativas.
Permitiría tamén entender a arquitectura como parte dun desenvolvemento global no cal a sustentabilidade ambiental, económica e social xoga un papel relevante fronte a moitos monumentos ao malgasto entendidos como obxectos mediáticos máis que como ferramentas de desenvolvemento realizados nas últimas décadas.
Guido Cimadomo, Doutor Arquitecto
Sevilla,Xullo 2018
Notas:
1 Gilles Clément, Manifesto da terceira paisaxe, Gustavo Gili mínima, Barcelona, 2007.
2 Juhani Pallasmaa, Os ollos da pel, Gustavo Gili, Barcelona, 2006.
[:en]
Every time I find more interest in immersing myself in nature than in visiting the latest examples of author architecture. On a recent trip to Australia, a European architect marveled that he had not planned to visit the Sydney Opera House. Despite the distances of the Australian continent, seemed scandalized in my interest for nature, for the forests of the Holocene era or to put the coral barrier before a masterpiece of the twentieth century.
I am fully convinced that in my next visit to the antipodes, the work of Utzon will continue there, even with new discoveries, such as the Le Corbusier tapestry for the vestibule, placed only recently in the place for which it was intended,1 while the Millenary forests or coral reefs will have been reduced or they will have lost part of their unique character, no matter how many efforts are made to safeguard them.
Few will be surprised that one of the texts that marked my formation was Genius Loci, by Christian Norberg Schulz, but the interest that architects dedicate to nature is recurrent. I would cite only Careri and the Stalker collective, who recognize the very situationist practice of roaming the peripheral landscapes of cities, and Gilles Clément’s Third Landscape Manifesto,1 both more focused on marginal spaces, abandoned by contemporary building pressures , but that, like the emblematic landscapes, offer a catharsis reconciling with the world in which we live.
I firmly believe that this relationship with nature fosters a better understanding of project needs, helps to understand the values of permanence and change to which Pallasmaa refers, 2 and to project with the necessary attention required by natural, cultural and social values. of the environment in which we situate ourselves. The work of Alberto Campo Baeza and RCR, just to cite some examples that will be in the memory and imagination of any reader, delve into this approach.
A phenomenological approach that is not exclusive to architecture, in an era dominated by virtual tools and digital manufacturing, and that allows us to return to respect the land and the landscape that are the origin of our subsistence, despite the continuous attempts of flee from environmental obligations seeking alternative solutions.
It would also allow understanding architecture as part of a global development in which environmental, economic and social sustainability plays an important role in front of many wasteful monuments understood as media objects rather than as development tools made in recent decades.
Guido Cimadomo, PhD Architect
Sevilla, July 2018
Notes:
1 Gilles Clément, Manifesto of the third landscape, Gustavo Gili mínima, Barcelona, 2007.
2 Juhani Pallasmaa, The eyes of the skin, Gustavo Gili, Barcelona, 2006.
[:]




