[:es]
Hace algunos años visitábamos Bueu para la toma de datos en la realización de un concurso de ideas1. Antes de colonizar el emplazamiento, antes de cualquier labor, nos acercamos a La Roiba. Quizá este fuera nuestro mayor acierto. El concurso planteaba la construcción de un pequeño club náutico entre las playas de Petis y Pescadoira, en el entorno de una antigua cetárea. Nuestra propuesta proponía respetar la estructura original de la cetárea y acondicionar su espacio interior como almacén de traineras, al tiempo que la cubierta se transformaba en terraza privilegiada sobre la ensenada de Bueu. Casi todo lo aprendimos antes en La Roiba.
Ramón Vázquez Molezún (re)construye una antigua fábrica de salazones y la acondiciona para su nuevo uso residencial2. Sobre el espacio inferior alojado entre los muros de piedra existentes, inundable durante las mareas vivas y habilitado como almacén de embarcaciones, se establece un plano horizontal de hormigón, una bandeja rehundida respecto al camino posterior de acceso que vuela aérea sobre los muros de piedra existentes: una plataforma entre la tierra y el mar. Sobre este mecanismo esencial y primero, se proyecta otro plano superior de cubierta, resultando la ventana horizontal sobre la ensenada, la grieta contenida entre estos dos planos, el mecanismo principal de construcción del afuera. La sombra horizontal bajo la plataforma y el primoroso hueco – fenêtre en longueur – bajo la cubierta (sin apoyos aparentes), aportan una ilusión de ingravidez que contrasta con la pétrea verticalidad de los rotundos murallones.
Precisamente esta delicada intervención se encuentra ahora en un profundo estado de deterioro:
“en los últimos cinco años la Roiba ha sufrido importantes desperfectos que atentan contra su integridad” 3.
Mucho nos tememos que en la batalla contra el mar todo está perdido de antemano: el propio Chillida proyectaba el desplome del Peine del Viento como una parte natural e inevitable de su existencia. Y sin embargo, como arquitecto, no encuentro una mejor manera de expresar nuestra confraternidad: cuidar la arquitectura de manera colectiva, sin más intermediarios que nuestra propia capacidad de asociación4.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. julio 2014
Notas:
1 Concurso para la realización de Club Náutico en Bueu, enero 2001, Primer premio (en colaboración con Jorge Valseca). El pantalán que exigían las bases se propone flotante para evitar precisamente lo que ha ocurrido con el espigón construido en la playa de Beluso. Esta propuesta, 13 años después, aún se encuentra a la espera de que el Ayuntamiento de Bueu gestione la titularidad de la cetárea sobre la que convocó el concurso.
2 Refugio de verano en Bueu, Pontevedra, 1969.
3 Cita extraída de la campaña iniciada en Kuabol por los arquitectos María Vázquez Molezún, Jesús Gallo y Pablo Olalquiaga. Colaboran en el equipo los arquitectos Nuria Prieto, Álvaro Mallo, Borja López Cotelo, María Olmo Béjar, Alberto Alonso Oro y Ana Espinosa. Enlace para colaborar aquí. Facebook. Twitter.
4 Cuidar: del latín cogitāre (pensar). El verbo cogitāre se compone de co- (acción conjunta o global) y agitare (poner en movimiento, agitar), un frecuentativo de agere (llevar adelante, hacer avanzar, mover, tratar, actuar).
Desde Párrafos de Arquitectura apoyamos la campaña de crowdfunding iniciada en la plataforma Kuabol por varios compañeros y amigos para la restauración de la Roiba en dos fases. Cuidar es avanzar. Cuidar es agitar una bandera sostenida por muchas manos. Cuidar es poner las manos a la obra. Manos a la Roiba.
[:en]
Some years ago we were visiting Bueu for the capture of information in the accomplishment of a contest of ideas1. Before colonizing the emplacement, before any labor, we approach The Roiba. Probably this one was our major success. The contest was raising the construction of a small nautical club between the beaches of Petis and Pescadoira, in the environment of a former cetárea. Our offer was proposing to respect the original structure of the cetárea and to condition his interior space as store of fishing boats, at the time that the cover was transforming in terrace favoured on Bueu’s inlet. Almost quite we learned it before in The Roiba.
Ramon Vázquez Molezún (re) constructs a former factory of saltings and conditions it for his new residencial2 use. On the low space lodged between the existing walls of stone, inundable during the alive tides and paymaster as store of crafts, there is established a horizontal plane of concrete, a tray re-sunk with regard to the later way of access that flies air on the existing walls of stone: a platform between the land and the sea. On this essential and first mechanism, another top plane of cover is projected, turning out to be the horizontal window on the inlet, the crack contained between these two planes, the principal mechanism of construction of out. The horizontal shade under the platform and the exquisite hollow – fenêtre en longueur – under the cover (without apparent supports), they contribute an illusion of weightlessness that contrasts with the stony uprightness of the round big walls.
Precisely this delicate intervention is now in a deep condition of deterioration: “in the last five years the Roiba it has suffered important damages that commit an outrage against his integrity” 3. MMuch we are afraid that in the battle against the sea everything is lost in advance: the own Chillida was projecting the collapse of the Comb of the Wind as a natural and inevitable part of his existence. And nevertheless, like architect, I do not find a better way of expressing our confraternity: to take care of the architecture of a collective way, ado intermediaries that our own capacity of association4. From Párrafos de Arquitectura we support the campaign of crowdfunding initiated in the platform Kuabol for several companions and friends for the restoration of the Roiba in two phases. Taking care is to advance. Taking care is to wave a flag supported by many hands. Taking care is to put the hands to the work. Hands to the Roiba.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Architect
Madrid. july 2014
Notes:
1 Competition for the accomplishment of Nautical Club in Bueu, January, 2001, The First Priz (in collaboration with Jorge Valseca). The pantalán that the bases were demanding proposes floatingly to avoid precisely what has happened with the sting of an insect constructed in Beluso’s beach. This offer, 13 years later, still is to the wait of which Bueu’s Town hall manages the ownership of the cetárea on the one that summoned the contest.
2 Summer refuge in Bueu, Pontevedra, 1969.
3 Appointment extracted from the campaign initiated in Kuabol by the architects Maria Vázquez Molezún, Jesus Gallo and Paul Olalquiaga. There collaborate in the equipment the architects Nuria Prieto, Álvaro Mallo, Borja Lopez Cotelo, Maria Olmo Béjar, Alberto Alonso Oro and Ana Espinosa. Link to collaborate here. Facebook. Twitter.
4 To take care: of the Latin cogitāre (to (think). The verb cogitāre consists of co – (joint or global action) and agitare (to put in movement, to wave), the frequentative one of agere (to go forward, to make advance, move, treat, act).
[:gl]
Fai algúns anos visitabamos Bueu para a toma de datos na realización dun concurso de ideas1. Antes de colonizar a localización, antes de calquera labor, achegámonos a La Roiba. Quizais este fose o noso maior acerto. O concurso formulaba a construción dun pequeno club náutico entre as praias de Petis e Pescadoira, no ámbito dunha antiga cetaria. A nosa proposta propoñía respectar a estrutura orixinal da cetaria e acondicionar o seu espazo interior como almacén de traiñeiras, ao tempo que a cuberta se transformaba en terraza privilexiada sobre a enseada de Bueu. Case todo o aprendemos antes en La Roiba.
Ramón Vázquez Molezún (re)construe unha antiga fábrica de salgaduras e acondiciónaa para o seu novo uso residencial2. Sobre o espazo inferior aloxado entre os muros de pedra existentes, inundable durante as mareas vivas e habilitado como almacén de embarcacións, se establece un plano horizontal de formigón, unha bandexa reafundida respecto ao camiño posterior de acceso que voa aérea sobre os muros de pedra existentes: unha plataforma entre a terra e o mar. Sobre este mecanismo esencial e primeiro, proxéctase outro plano superior de cuberta, resultando a ventá horizontal sobre a enseada, a greta contida entre estes dous planos, o mecanismo principal de construción do fóra. A sombra horizontal baixo a plataforma e o primoroso oco – fenêtre en longueur – baixo a cuberta (sen apoios aparentes), achegan unha ilusión de ingravidez que contrasta coa pétrea verticalidade das rotundas murallonas.
Precisamente esta delicada intervención encóntrase agora nun profundo estado de deterioración: “nos últimos cinco anos a Roiba sufriu importantes danos que atentan contra a súa integridade” 3. Moito temémonos que na batalla contra o mar todo está perdido de antemán: o propio Chillida proxectaba o derrubamento do Peite do Vento como unha parte natural e inevitable da súa existencia. E non obstante, como arquitecto, non encontro un mellor xeito de expresar a nosa confraternidade: coidar a arquitectura de xeito colectivo, sen máis intermediarios que a nosa propia capacidade de asociación4. Dende Párrafos de Arquitectura apoiamos a campaña de crowdfunding iniciada na plataforma Kuabol por varios compañeiros e amigos para a restauración da Roiba en dúas fases. Coidar é avanzar. Coidar é axitar unha bandeira sostida por moitas mans. Coidar é poñer as mans á obra. Mans á Roiba.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. xullo 2014
Notas:
1 Concurso para a realización de Club Náutico en Bueu, xaneiro 2001, Primeiro premio (en colaboración con Jorge Valseca). O peirao que esixían as bases proponse flotante para evitar precisamente o que aconteceu co espigón construído na praia de Beluso. Esta proposta, 13 anos despois, aínda se encontra á espera de que o Concello de Bueu xestione a titularidade da cetaria sobre a que convocou o concurso.
2 Refuxo de verán en Bueu, Pontevedra, 1969.
3 Cita extraida da campaña iniciada en Kuabol polos arquitectos María Vázquez Molezún, Jesús Gallo e Pablo Olalquiaga. Colaboran no equipo os arquitectos Nuria Prieto, Álvaro Mallo, Borja López Cotelo, María Olmo Béjar, Alberto Alonso Oro e Ana Espinosa. Enlace para colaborar aquí. Facebook. Twitter.
4 Cuidar: do latín cogitāre (pensar). O verbo cogitāre componse de co- (acción conxunta ou global) e agitare (poñer en movemento, axitar), un frecuentativo de agere (levar adiante, facer avanzar, mover, tratar, actuar).
[:]




