Como quiera que miramos viendo lo que otros vieron mucho antes que nosotros y que caminamos pisando las pisadas de otros… Como dirigimos nuestro interés hacia aquellos lugares, hacia aquellos instantes, que hace mucho que dejaron de interesar a otras muchas personas… Como buscamos con fuerza e intensidad no sólo en el espacio sino, también, en el tiempo. No sólo entre las cosas sino, a su vez, entre las ideas. A menudo nos descubrimos en el interior de una madeja infinita.
La curiosidad nos dirige y recorremos el mundo con la percepción abierta a cualquier sorpresa a nuestro alcance. Nuestra capacidad de admiración no cesa, y nos descubrimos capaces de conmovernos ante los instantes más inciertos, ante los escenarios más insospechados.
Merodeamos.
Deambulamos por un recorrido nunca predeterminado. Salen al paso bifurcaciones y opciones que llaman nuestra atención. Seleccionamos, guardamos, cazamos o coleccionamos. Pero proseguimos. La cuerda sin fin.
A menudo nuestro recorrido es circular. Espiral. Rodeamos progresivamente nuestros intereses sin apenas tocarlos. Sin alterarlos. Cultivando la actitud de la eficiente paciencia. Y sólo descansamos junto a nuestro objetivo el tiempo necesario para vislumbrar nuevos horizontes.
El movimiento es continuo. La concatenación de acciones y pensamientos nos pasea por el feliz estado de alerta en el que consumimos nuestra energía. Nuestra vida.
Y es en ese territorio de pasos perdidos, de sucesivos segmentos recorridos, donde nos encontramos cuando queremos explicar nuestra existencia.
Habitamos una nube de puntos.
Un lugar multidimensional de interconexiones sin límites. Un espacio de movilidad que sustituye las fronteras por nudos.
Sin mapas…
Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, febrero 2010
Since it wants that we look seeing what others saw great before that we and that we travel treading on the trodden ones of others… Since we direct our interest to those places, towards those instants, which there does much that they stopped interesting to other many persons… Since we search strongly and intensity not only in the space but, also, in the time. Not only between the things but, in turn, between the ideas. Often we reveal ourselves inside an infinite hank.
The curiosity directs us and we cross the world with the perception opened for any surprise our scope. Our capacity of admiration does not stop, and we reveal ourselves capable of shaking before the most uncertain instants, before the most unsuspected scenes.
We maraud.
We never stroll for a predetermined tour. There go out to the step bifurcations and options that call our attention. We select, guard, hunt or collect. But we continue. The rope without end.
Often our tour is to circulate. Spiral. We surround progressively our interests without scarcely touching them. Without altering them. Cultivating the attitude of the efficient patience. And only we rest close to our aim the necessary time to glimpse new horizons.
The movement is constant. The concatenation of actions and thoughts us walks along the happy state of alert in which we consume our energy. Our life.
And it is in this territory of lost steps, of successive crossed segments, where we are when we want to explain our existence.
We live a cloud of points.
A multidimensional place of interconnections without limits. A space of mobility that replaces the borders with knots.
Without maps…
Sergio de Miguel, architect
Madrid, february 2010
Como queira que miramos vendo o que outros viron moito antes que nós e que camiñamos pisando as pisadas doutros… Como diriximos o noso interese cara a aqueles lugares, cara a aqueles instantes, que fai moito que deixaron de interesar a outras moitas persoas… Como buscamos con forza e intensidade non só no espazo senón, tamén, no tempo. Non só entre as cousas senón, á súa vez, entre as ideas. A miúdo descubrímonos no interior dunha madeja infinita.
A curiosidade diríxenos e percorremos o mundo coa percepción aberta a calquera sorpresa ao noso alcance. A nosa capacidade de admiración non cesa, e descubrímonos capaces de conmovernos ante os instantes máis incertos, ante os escenarios máis insospechados.
Merodeamos.
Deambulamos por un percorrido nunca predeterminado. Saen ao paso bifurcaciones e opcións que chaman a nosa atención. Seleccionamos, gardamos, cazamos ou coleccionamos. Pero proseguimos. A cordo sen fin.
A miúdo o noso percorrido é circular. Espiral. Rodeamos progresivamente os nosos intereses sen apenas tocalos. Sen alteralos. Cultivando a actitude da eficiente paciencia. E só descansamos xunto ao noso obxectivo o tempo necesario para albiscar novos horizontes.
O movemento é continuo. A concatenación de accións e pensamentos paséanos polo feliz estado de alerta no que consumimos a nosa enerxía. A nosa vida.
E é nese territorio de pasos perdidos, de sucesivos segmentos percorridos, onde nos atopamos cando queremos explicar a nosa existencia.
Habitamos unha nube de puntos.
Un lugar multidimensional de interconexiones sen límites. Un espazo de movilidad que substitúe as fronteiras por nós.
Sen mapas…
Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, febreiro 2010





