Font de l’Art. Vivenda en Adsubia | nomarq estudi d’arquitectura

A arquitectura debátese constantemente entre dualidades. Intervir nun lugar a través da edificación é na maioría das ocasións unha deliberación entre opcións opostas, e buscar o equilibrio e coherencia diso a través de relacións espaciais, visuais, compositivas, e construtivas non é outra cousa que o primeiro paso do xogo da arquitectura.

Intervir nun lugar con preexistencias históricas, ou unha contorna natural, ou un centro urbano consolidado, requirirá sempre un posicionamento, unha decisión de estratexia presente que permita satisfacer necesidades vinculadas a un contexto, pero que ao mesmo tempo se enfronte a situacións cambiantes ao longo dos anos, liquidándoas con autodeterminación, resiliencia e calidade.

Font de l'Art Adsubia. Vivienda entre medianeras nomarq estudi d’arquitectura o9 exto5
© Milena Villalba para VEREDES.es

Unha sinxela construción de 76 m2 de parcela na Adsubia (Alacante) convértese no exemplo perfecto para ilustrar este debate da arquitectura: a Font de l’Art, de nomarq |estudi d’arquitectura.

O proxecto consiste nunha edificación unifamiliar entre medianeiras inicialmente, nunha parcela trapezoidal en esquina do centro histórico do pequeno pobo da Adsubia, dominada por unha orientación sur cara á rúa principal, e envorcando ao norte cara a un barranco e as vistas ao resto do pobo.

A parcela vén marcada por unha identidade propia, xa que no pasado albergou unha almazara para a moenda do aceite, e tanto o seu carácter tipológico de “antigo almacén” como os seus vestixios construtivos perviven hoxe nel: un muro de mampostería de pedra de proporcións maiúsculas acapara a imaxe polo norte, e estendéndose tamén ao oeste, con continuidade en parcelas lindeiras, cose o tecido consolidado, estreitamente vinculado aínda ao tradicional. A intervención neste muro significará non só a reconstrución da imaxe urbana, senón unha reactivación do gran valor sentimental dunha construción con tales implicacións locais.

Nesta contorna elévase a nova construción, composta por unha planta soto, planta baixa con acceso pola fachada sur, planta primeira e unha cuberta transitable. Respondendo a un programa de usos definido polo propietario onde a flexibilidade de espazos sexa premisa, o diálogo entre o herdado e o achegado, entre a comprensión do patrimonio material e a necesaria contemporaneidad, queda establecido.

A construción proxectarase como vivenda, principalmente desenvolvida na planta primeira, contando cunha baixa de acceso e cocheira, e un gran almacén ou zona de traballo no soto; do mesmo xeito podería vivirse como un espazo para convidados ou residentes na planta primeira, unha sala de exposicións na baixa, e un gran taller no soto. E é que a configuración da edificación leva no seu ADN unha adaptación a situacións moi diversas, coma se nomarq | estudi d’arquitectura conseguisen recrear ese gran almacén, un colector de actividade heteroxénea que con todo non difire, nin aínda que quixese, do modo de vida do lugar.

As diferentes plantas configúranse como espazos diáfanos, alterables, marcados por elementos singulares e de conexión vertical: o gran muro de mampostería consolídase e abraza a nova construción enlazando unhas plantas con outras; a escaleira actúa como un elemento escultórico, sutil, recto, tenaz, que guía o movemento a través da vivenda; na última planta, unha cociña e un baño, integrados case como pezas dun mobiliario fixo pero invisible, acoutan o espazo; e a luz atravesa toda a edificación como un elemento máis da construción. Este intimismo interior en contraste coa rotundidade exterior, este diálogo calado que se produce entre os diferentes ámbitos e as diferentes fases, nace dunha proximidade independente, unha integración non forzada entre as preexistencias e a nova construción, entre a paisaxe e o interior da arquitectura. Toda a vivenda susténtase por catro únicos alicerces metálicos HEB sobre os que apoia un forxado de chapa colaborante, retranqueados respecto da linde. Estes, unidos por senllas vigas en perfil IPE, permiten liberar ao fondo norte unha dobre altura entre soto e baixa, e propiciar unha terraza en planta primeira, cuxo pavimento transparente alaga de luz indirecta toda a edificación. A escaleira, do mesmo xeito que a luz, colga dos elementos horizontais.

Así, a nova vivenda integra tanto a paisaxe en forma de vistas, como o cultural en forma de reminiscencias construtivas, pero só rozándoos, sen invadilos nin acosalos, e sen construír unha rixidez de forma de vida que impida que esa conversación córtese en épocas vindeiras.

Nomarq conseguiu unha vivenda que se adapta ao día a día non só do seu propietario, senón dos veciños do pobo, que aínda atopan nese muro de mampuesto o sustento a conversacións e paseos. E dános que pensar como unha construción con enxeño, onde o arquitecto non ten o control de todo o que ocorre, pode xerar un diálogo entre posicións que poderían parecer opostas. Unha arquitectura lenzo, onde se pon o soporte para que o usuario poida desenvolver a súa propia obra, onde tanto o feito como o non-feito, produce arquitectura.

Obra: La Font de l’Art. Vivenda entre medianeiras
Tipoloxía: Obra nova / Restructuración
Emprazamento: l’Adsubia, La Marina Alta, España
Ano: 2016
Autor: Estudio nomarq | estudi d’arquitectura
Promotor: “ALDO NONIS”
Proxectista: Ramón Riera Cervera
Constructor: Nova Construcció i Reformes 1970, S.L.
Director de obra: Ramón Riera Cervera
Director de execución de obra: Pascual Ortolá Mengual
Fotografía: Milena Villalba
Texto: Ana Asensio
Traducción: Natalia Dalinkevicius
+ nomarq.com

Arquivado en: arquitectura, obras, rehabilitación, vivienda unifamiliar

Tags: , , , , , , , , , ,