Entrevista con Lippschitz | Jorge Gorostiza

Entrevista-con-Lippschitz

Sempre me había intrigado a figura do arquitecto alemán Herbert Lippschitz -en realidade nin sequera sábese se era arquitecto-, que fuxindo dos nazis, veu a España antes da Guerra Civil con Max Nosseck, a traballar como escenógrafo cinematográfico e terminou sendo produtor. Agora hai moitos máis datos sobre el, incluso unha entrada na Wikipedia e sábese que en Estados Unidos fíxose chamar Herbert O. Phillips, pero segue sendo un profesional interesante.

Hai uns días atopei unha entrevista que lle fixeron en marzo de 1934 e que leva como título: «As orixinais ideas de Lippschitz, arquitecto cinematográfico de Dona Francisquita», a entrevista é a seguinte:

“Rogamos a Lippschítz que nos explique algunhas das súas ideas sobre arquitectura cinematográfica. Por toda resposta, róganos que lle acompañemos; sitúase ante o piano e, con axilidade e ritmo sorprendentes, empeza a tocar un vals vés. Terminado este, pregúntanos:

—Gustoulles?

Algo intranquilos respondemos:

—Si, moitísimo; pero… e de arquitectura, pódenos dicir algo?
—De arquitectura? Ah, si! Un momento; oia vostede isto.

Os seus áxiles dedos interpretan un estudo de Chopin.

Definitivamente inquietos, cremos incorrectamente que non quere responder as nosas preguntas. De súpeto, levántase da cadeira e dinos:

—Oíu vostede o que toquei ao piano? Pois ben: a “arquitectura cinematográfica é á vista o que a música ao oído”. Un salón, unha escaleira, unha igrexa, unha rúa, todo, todo necesita ser no cinema algo musical. Como non dispoñemos no cinema, ata agora, da cor, habemos de dar ritmo á forma, axilidade á estrutura, movemento ás cousas estáticas. O actor dinos en dúas palabras:

“Hoxe estou alegre”. E necesariamente, a habitación en que diga estas palabras debe tomar automaticamente o mesmo ton do sentimento do actor. Se estamos en plena traxedia, as palabras, as cadeiras, os obxectos, as luces, todo debe ser tráxico: é o ambiente que debe suplir á nosa imaxinación e moitas veces axudala. Mire vostede se non: Nesta habitación. un home debe reflectir na súa persoa un estado de interior satisfacción. Precisa, pois, que as paredes, as cadeiras, os obxectos, todo respire benestar: ata o lume da cheminea debe, coas súas chisporroteos, chegar ao noso corazón e producimos interna alegría.

A liña, a forma, iso é cuestión de técnica; o ambiente é cuestión de gusto, de interpretación, de sensibilidade. Aquel que logra con dous rosas colocadas no seu sitio expresar as sensacións dunha persoa., ese é un bo axudante para a arte cinematográfica.

Aquel que constrúe magníficos decorados, espléndidas habitacións e rúas, sen que nosa vista logre achar un matiz en todo iso, ese pode ser un gran técnico, pero un mal artista…”

E estas son, en resumo, as orixinais ideas de Lippschitz, o arquitecto que fixo da súa profesión unha arte.

Curioso modo de entender a escenografía cinematográfica nunha época en que non existía a cor, aínda que si a palabra…

Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, abril 2016
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Jorge Gorostiza

Doctor arquitecto, proyecta y construye edificios y desarrolla trabajos de urbanismo. Desde 1990, publica numerosos artículos sobre cine y arquitectura en medios de su localidad, revistas como Nosferatu, Nickleodeon, Academia, Lateral, Cahiers du Cinema… y en varios volúmenes colectivos. Entre el 2000 y el 2005 dirige la Filmoteca Canaria. Imparte conferencias sobre arquitectura y cine en instituciones como el CAAM en Gran Canaria, la UIMP, el CENDEAC en Murcia, INCUNA en Gijón, Fundación Telefónica, la ETS de Arquitectura y el CCCB de Barcelona, las ETS de Arquitectura de La Coruña, Sevilla, Valencia y SEU madrileña, La Ciudad de la Luz en Alicante, la UNED en Pamplona, en varios colegios de arquitectos, así como en las universidades del País Vasco, Gerona, Valladolid, Málaga, Granada, SEK en Segovia y CEES de Madrid. Jurado en varios festivales cinematográficos, como los de Alcalá de Henares (2001), San Sebastián (2002), Sitges (2003), Las Palmas (2005) y Documentamadrid (2005), y comisario de las exposiciones Constructores de quimeras. (Centro Conde Duque, Madrid, 1999) y La arquitectura de los sueños (Capilla del Oidor, Alcalá de Henares, 2001).

He publicado bastantes libros y muchos artículos, he impartido conferencias, he sido comisario de exposiciones y jurado en muchísmos festivales. Si quieren saber más no duden en consultar mi blog ARQUITECTURA + CINE + CIUDAD.

follow me

Arquivado en: capturas, cine, Jorge Gorostiza

Tags: , , , , , , , , , ,