¿Cal é a responsabilidade do arquitecto? | Stepienybarno

Lunch atop a Skyscraper, 1932 | Charles Clyde Ebbets

A verdade é que nos gustaría escribir artigos alegres e distendidos, de feito, non perdemos a ilusión de facelo, pero por agora toca asumir o realismo que nos rodea e, por desgraza, non nos dá moitos motivos para lanzar as campás ao voo. Así que hoxe toca falar de responsabilidades. Case nada.

No meu país -dixo Alicia, que aínda jadeaba un pouco ao falar-, cando se corre durante algún tempo nunha determinada dirección adóitase chegar a algunha parte.

-O teu país debe ser algo lento -comentou a Raíña-. Aquí tes que correr a toda velocidade para poder permanecer no mesmo lugar…”.

Pois esa mesma sensación xórdenos a nós ante o pastel que temos os arquitectos encima da mesa cando tocamos o tema da responsabilidade. Os miles de normativas que se nos exixe coñecer para redactar un proxecto, realmente, son para quitar o hipo. As consecuencias de calquera fallo no proxecto serán capitais para o asinante do mesmo, por tanto,  adquírese unha grandísima responsabilidade coa entrega do proxecto. Esta responsabilidade é só de quen firma. Que fose visado polo Colexio de Arquitectos, ou que o Concello correspondente deulle o visto e prace, non eximirá nadiña de nada deste compromiso. Así que, mentres non empecemos a redactar proxectos á “europea”, somos responsables de todas as partes do  proxecto, incluído o estudo geotectónico, por incrible que pareza.

Se nos centramos, no que acontece unha vez comezada a obra, a cousa xa se complica aínda máis. Ademais da propia responsabilidade de calquera irregularidade ou erro no proxecto, temos a de que na obra non haxa ningunha desgracia. Esta misión, encoméndase tanto á dirección facultativa (Arquitecto e Aparellador) como ao coordinador de seguridade e saúde, que normalmente adoita ser un dos dous.

Realmente, non rematamos de entender como a figura do arquitecto pode ser tan vulnerable ante calquera problema referente á seguridade dunha obra. Parece que somos deuses e podemos estar en todas as partes e a todas as horas. Que deben existir plans de seguridade, está claro, e ogallá fixésese todo con máis rigor e coidado. Que as empresas construtoras deberían cumprir a parte que lles toca, xa que para iso cobran, é evidente. Pero que se pasa algo, calquera cousa, a dirección facultativa poida ser acusada e responsabilizada diso, parécenos unha auténtica loucura.

Se a isto engadimos o curioso estado en que chega a obra algún traballador e a tendencia ao equilibrismo dos máis falangueiros (mentres ningunean a dirección facultativa), o risco aumenta de xeito considerable. Tamén estaría ben, preguntarnos porqué a propia empresa non lles sanciona, xa que ademais de poñer en perigo a súa vida, poñen en xaque o futuro da propia construtora se pasa algunha calamidade.

Por outro lado, se nos paramos a pensar en“o “extra” que se leva a dirección facultativa por facer que se cumpra a seguridade e asumir a responsabilidade, será para botarnos a chorar xa que nin sequera cando non había crise se podía aspirar a uns honorarios xustos. Iso si outros sectores, ante este tema, non lles tremerá o pulso en facer folgas encubertas para esixir aínda mais retribucións. Pero nós, non. Nós sentímonos como no “País das Marabillas”, sen poder avanzar, por moito que o intentemos, sabendo que non se cobra pola responsabilidade adquirida e asumindo que a obra será, con toda probabilidade, insegura.

Se a cousa se complica e a dirección facultativa remata no xulgado, o máis probable é que o xuíz lle endiñe a responsabilidade, si ou si, aínda que o causante do sinistro haxa estando a rirse a gargalladas de nós cada vez que lle diciamos que os lentes lle poden salvar de cego, que se atase, que se puxese o casco ou que as botas de seguridade fan honra ao seu nome. Onde estean unhas boas praieiras, que quite todo.

O tema é moi grave e non se pode contar doutro xeito. Bo si, pódese e de feito, cóntase, pero non nos parecía ben entrar nese xogo. Así que mellor poñemos as cartas enriba da mesa e vemos se de verdade se pode seguir xogando con estas regras, ¿a vós que vos parece?

Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos

Estella, outubro 2010

Stepienybarno

Stepienybarno está formado por Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, ambos arquitectos y formados en temas de Identidad Digital y Comunicación online. Desde el 2004 tenemos nuestro propio estudio de arquitectura, ubicado en un pequeño pueblo de Navarra, Estella, y ambos estamos embarcados en nuestras tesis doctorales. A su vez, colaboramos con otros profesionales tanto del ámbito de la arquitectura, sostenibilidad y comunicación online. Vivir en Estella nos da la tranquilidad necesaria para poder encarar el día a día con energía y la red nos posibilita contactar con un mundo maravilloso que de otra forma hubiera sido imposible.

follow me

Arquivado en: faro, stepienybarno

Tags: , , , , , , , , , , ,