Construcción na residencia Butantã de Paulo Mendes da Rocha | Santiago Carvajal

Casa Butantã de Paulo Mendes da Rocha | Fotografía: Santiago Carvajal. Noviembre 2008

As residencias Butantã, móstrannos dun xeito exemplar como a través, duns elementos construtivos fundamentais como son columnas, vigas, lousas e muros, se configura unha contundente construción visual, sen ningún accesorio ou operación cosmética externa ás condicións propias da súa construción. Estes elementos construtivos son concibidos como superficies, e liñas, estritamente modulados con respecto á estrutura, sen ben, no mundo físico todos os corpos son volumes tridimensionais, cun longo, un alto e un espesor determinado, a proporción existente entre as súas dimensións, determina o modo de percibilos, sexan liñas ou superficies.

Así pois, os tabiques interiores de argamasa armada de apenas tres centímetros de espesor son percibidos como superficies bidimensionais texturizadas coas vetas do formigón, as canalizacións de cobre de 20 milímetros de diámetro dos baños, son percibidas como liñas satinadas que se curvan amaneira dun radiador para aí quentar as toallas, de xeito similar sucede coa cadeira paulistano e as varandas do MuBE, unha soa liña que se curva no espazo conformando a súa estrutura. As vigas da estrutura da casa confórmanse a través de planos, onde existe un predominio nas súas dúas dimensións de longo e alto, con respecto ao seu espesor, dende o interior, aprécianse unha secuencia de planos rigorosamente modulados.

Casa Butantã de Paulo Mendes da Rocha | Fotografía: Santiago Carvajal. Noviembre 2008

Esta calidade plástica obsérvase tamén en elementos de uso cotián, que polo xeral adoitan estar ocultos e encaixados tras muros ou falsos teitos, é o caso das instalacións eléctricas, estas trátanse de cables vistos de cor negra que configuran unhas liñas no espazo, todo o cableado llo realiza na cámara de 5 centímetros que existen entre a lousa de formigón e o piso rematado de madeira, para logo deixar pasar a través do piso de madeira os cables verticais, que teñen a virtude de mostrar aos seus habitantes a situación dos interruptores e o seu punto de iluminación correspondente, con tan só seguir coa mirada a traxectoria que segue o cable a través das vigas.

Nestas obras, elementos fundamentais como son canalizacións de auga, baixantes de auga chuvia, ventilación de augas servidas, instalacións eléctricas, etc., que comunmente na práctica arquitectónica son un estigma, desprazados a instancias ultimas da concepción da obra, ocultas tras muros e falsos teitos, nas residencias Butantã, son consideradas na concepción do proxecto, son elementos valorizados a través dunha calidade plástica.

Casa Butantã de Paulo Mendes da Rocha | Fotografía: Santiago Carvajal. Noviembre 2008

A residencia mostra unha mestría na disposición duns elementos construtivos primordiais tales como columnas, vigas, muros, lousas e instalacións, concibidos como superficies e liñas no espazo, e que xunto cun correcto manexo de luz e texturas, estruturan uns espazos ordenados para o desenvolvemento da vida, así, esta residencia asume a súa condición de construción, tanto material, coma visual e espacial, construción entendida como o acto de estruturar, é dicir coidar as relacións que gardan as distintas partes entre se e co todo.

Cadeira Paulistano | Luminarias | Fotografía: Nelson Kon

Santiago Carvajal. arquitecto

Cuenca (Ecuador). novembro 2013

Santiago Carvajal Ochoa

Magister en Proyectos Arquitectónicos. Profesor de la Universidad del Azuay, Cuenca Ecuador. Experto en el uso de herramientas BIM + CAD (ArchiCAD con dos licencias de uso) para desarrollo de diseño y documentación de proyectos, cursos impartidos en Cuenca, Quito y Guayaquil.

follow me

Arquivado en: artigos, Santiago Carvajal Ochoa

Tags: , , , , , , , ,