[:es]
En 1876 se publicaba por primera vez «The Hunting of the Snark«, un poema de Lewis Carroll con ilustraciones de Henry Holyday. Entre una serie de dibujos cargados de tinta, aparece como una revelación la carta de navegación «Ocean Chart», una suerte de mapa que incluye las orientaciones preceptivas o la escala, pero sin información visible en su interior: sin vestigios de tierra, sin marcas ni señales, sin coordenadas terrestres, sin referencias. Tan solo el mar.
Respetado el formato convencional, pero suprimidos los signos de fondo, el mapa se convierte en un verdadero instrumento fenomenológico: en él se encuentra el oleaje de las tormentas, el viaje saltarín de los delfines, la batalla naval de nuestros antepasados, el vuelo migratorio de las aves, el fondo marino del abismo virgiliano, o el reflejo de las nubes en el agua. En palabras de Fernando Pessoa
«Es muy difícil ver solo lo que es visible».
Como si los paisajes no pudieran explicarse tan solo por su realidad física, sino por su condición cambiante, su metamorfosis, su metafísica
«entendida en el sentido dinámico»1.
Es entonces cuando los mapas convencionales pierden su utilidad al configurar documentos acotados en torno a certezas geográficas o ecológicas, reductos incapaces de ofrecer una respuesta a las preguntas del tiempo. Por eso algunos mapas nos advierten e interrogan desde la claridad de lo incontinente, desde el espacio de todo lo sucedido o desde la inmensidad de aquello que aún está por suceder:
Algo todavía ocurrirá, pero dónde y qué.
Alguien saldrá a tu encuentro, pero cuándo
(y quién)
Wislawa Szymborska
Mapas en blanco.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Diciembre 2014.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
1. Alain Roger, Breve Tratado del Paisaje, Madrid, Gallimard, 2007, pág. 13.[:gl]
En 1876 publicábase por primeira vez «The Hunting of the Snark«, un poema de Lewis Carroll con ilustracións de Henry Holyday. Entre unha serie de debuxos cargados de tinta, aparece como unha revelación a carta de navegación «Ocean Chart», unha sorte de mapa que inclúe as orientacións preceptivas ou a escala, pero sen información visible no seu interior: sen vestixios de terra, sen marcas nin sinais, sen coordenadas terrestres, sen referencias. Tan só o mar.
Respectado o formato convencional, pero suprimidos os signos de fondo, o mapa convértese nun verdadeiro instrumento fenomenológico: nel atópase a ondada das tormentas, a viaxe saltarín dos golfiños, a batalla naval dos nosos antepasados, o voo migratorio das aves, o fondo mariño do abismo virxiliano, ou o reflexo das nubes na auga. En palabras de Fernando Pessoa
«É moi difícil ver só o que é visible».
Coma se as paisaxes non puidesen explicarse tan só pola súa realidade física, senón pola súa condición cambiante, a súa metamorfose, a súa metafísica
«entendida no sentido dinámico»1.
É entón cando os mapas convencionais perden a súa utilidade ao configurar documentos acoutados ao redor de certezas xeográficas ou ecolóxicas, redutos incapaces de ofrecer unha resposta ás preguntas do tempo. Por iso algúns mapas advírtennos e interrogan desde a claridade do incontinente, desde o espazo de todo o sucedido ou desde a inmensidade daquilo que aínda está por suceder:
Algo aínda ocorrerá, pero onde e que.
Alguén sairá ao teu encontro, pero cando
(e quen)Wislawa Szymborska
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Decembro 2014.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
1. Alain Roger, Breve Tratado del Paisaje, Madrid, Gallimard, 2007, páx. 13.[:en]
In 1876 it was publishing for the first time «The Hunting of the Snark«, Lewis Carroll‘s poem with Henry Holyday‘s illustrations. Between a series of drawings loaded with ink, there appears as a revelation the chart «Ocean Chart», a luck of map that includes the obligatory orientations or the scale, but without visible information in his interior: without vestiges of land, without brands or signs, without terrestrial coordinates, without references. Only the sea.
Respected the conventional format, but suppressed the signs of bottom, the map turns into a real instrument fenomenológico: in him one finds the surge of the storms, the trip dancer of the dolphins, the naval battle of our forbears, the migratory flight of the birds, the sea bed of the abyss virgiliano, or the reflection of the clouds in the water. In Fernando Pessoa’s words
«It is very difficult to see only what is visible».
As if the landscapes could not explain only for his physical reality, but for his changeable condition, his metamorphosis, his metaphysics
«understood with the dynamic sense»1.
It is at the time when the conventional maps lose his usefulness on having formed documents annotated concerning geographical or ecological certainties, redoubts unable to offer a response to the questions of the time. Because of it some maps warn and interrogate us from the clarity of the incontinent thing, from the space of everything happened or from the immensity of that one that still is for happening:
Something still will happen, but where and what.
Someone will go out to your meeting, but when
(and who)Wislawa Szymborska
Miguel Ángel Díaz Camacho. PhD Architect
Madrid. December 2014.
Author of Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
1. Alain Roger, Breve Tratado del Paisaje, Madrid, Gallimard, 2007, pag. 13.[:]




