[:es]
La arquitectura solicita una cierta predisposición ante el hallazgo, algo parecido a un estado de expectación. El placer del descubrimiento es adictivo, estimulante desde la militancia del más contumaz de los ingenios, a menudo íntimamente relacionado con el sentido del humor y, en última instancia, la inteligencia. Imaginamos que precisamente a esto se refiere Alejandro de la Sota cuando afirma de forma luminosa que la arquitectura «da risa», para concluir inmediatamente después con un doloroso «la vida no«. Su manera de bromear era decir la verdad.
El banco que aparece en la imagen cumple ahora más de 100 años. Se trata de un diseño de Edwin Lutyens para el jardín de la casa de Ednaston Manor (1912-19), uno de los proyectos que el arquitecto británico aborda desde la variante neoclásica del estilo Queen Anne.1 La incorporación de una enorme rueda en un extremo y dos asideros en el otro, transforma el banco en una forma extraña de carruaje, un artefacto desde luego muy poco neoclásico que permite su fácil transporte. Imaginamos la sonrisa taimada de Lutyens ante esta criatura engendrada como un injerto, a medio camino entre la cómoda y el carretón: un objeto sin duda alejado de los cánones culturales de su espacio y tiempo.2
La arquitectura necesita del ingenio como instrumento de transformación de las rutinas del mundo. Desde la predisposición ante el hallazgo se despliega en el fondo una forma determinada de conocimiento, una mirada higiénica que nos libera de la tentación de tomarnos demasiado en serio: perder la gravedad. Como si la imaginación fuese no ya
«más importante que el conocimiento» (Einstein),
sino literalmente, más ligera. Tan ligera que lo grande se hiciera pequeño y lo pequeño grande; tan ligera que lo importante no fuera sino aquello verdaderamente secundario.3
Reivindicamos para la arquitectura un sentido más allá de la medida y la escala; un sentido menos tangible y ortodoxo, pero no por ello menos necesario y conveniente; un sentido al margen de la gravedad y de la técnica; un sentido que nos devuelva las razones del humor. Una ingeniería del ingenio.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Junio 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Continuando con la idea de proyectar casas para jardines y no a la inversa, Lutyens prestará gran atención al paisaje como organismo dentro del cual debe surgir la arquitectura.
2 La movilidad del banco no es un asunto menor, pues permite reconfigurar continuamente la mirada sobre el jardín, transformando un territorio habitualmente conocido y estable en un paisaje cambiante y movedizo, no ya por la posición impredecible de los bancos, sino por las nuevas perspectivas y situaciones que éstos ahora nos ofrecen.
3 Imposible no recordar aquí las puertas levadizas de Oíza en «Otras puertas«, o el acceso de la vivienda del conserje en el proyecto Alejandro de Sota para el Museo Provincial de León, acceso principal del edificio del antiguo Obispado, reservando una pequeña puerta secundaria como nuevo acceso «principal» al museo.
[:gl]
A arquitectura solicita unha certa predisposición ante o achado, algo parecido a un estado de expectación. O pracer do descubrimento é adictivo, estimulante desde a militancia do máis contumaz dos enxeños, a miúdo intimamente relacionado co sentido do humor e, en última instancia, a intelixencia. Imaxinamos que precisamente a isto refírese Alejandro de la Sota cando afirma de forma luminosa que a arquitectura «dá risa», para concluír inmediatamente despois cun doloroso «a vida non«. A súa maneira de chancear era dicir a verdade.
O banco que aparece na imaxe cumpre agora máis de 100 anos. Trátase dun deseño de Edwin Lutyens para o xardín da casa de Ednaston Manor (1912-19), un dos proxectos que o arquitecto británico aborda desde a variante neoclásica do estilo Queen Anne.1 A incorporación dunha enorme roda nun extremo e dous asideros no outro, transforma o banco nunha forma estraña de carruaxe, un artefacto desde logo moi pouco neoclásico que permite o seu fácil transporte. Imaxinamos o sorriso taimada de Lutyens ante esta criatura procreada como un enxerto, a medio camiño entre a cómoda e o carretón: un obxecto sen dúbida afastado dos canons culturais do seu espazo e tempo.2
A arquitectura necesita do enxeño como instrumento de transformación das rutinas do mundo. Desde a predisposición ante o achado desprégase no fondo unha forma determinada de coñecemento, unha mirada hixiénica que nos libera da tentación de tomarnos demasiado en serio: perder a gravidade. Coma se a imaxinación fose non xa
«máis importante que o coñecemento» (Einstein),
senón literalmente, máis lixeira. Tan lixeira que o grande fixésese pequeno e o pequeno grande; tan lixeira que o importante non fose senón aquilo verdadeiramente secundario.3
Reivindicamos para a arquitectura un sentido máis aló da medida e a escala; un sentido menos tanxible e ortodoxo, pero non por iso menos necesario e conveniente; un sentido á marxe da gravidade e da técnica; un sentido que nos devolva as razóns do humor. Unha enxeñería do enxeño.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Xuño 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Continuando coa idea de proxectar casas para xardíns e non á inversa, Lutyens prestará gran atención á paisaxe como organismo dentro do cal debe xurdir a arquitectura.
2 A mobilidade do banco non é un asunto menor, pois permite reconfigurar continuamente a mirada sobre o xardín, transformando un territorio habitualmente coñecido e estable nunha paisaxe cambiante e movedizo, non xa pola posición impredicible dos bancos, senón polas novas perspectivas e situacións que estes agora ofrécennos.
3 Imposible non lembrar aquí as portas levadizas de Oíza en «Outras portas«, ou o acceso da vivenda do conserxe no proxecto Alejandro de Sota para o Museo Provincial de León, acceso principal do edificio do antigo Bispado, reservando unha pequena porta secundaria como novo acceso «principal» ao museo.
[:en]
The architecture requests a certain predisposition before the finding, something similar to a condition of expectation. The pleasure of the discovery is addictive, stimulant from the militancy of the most contumacious of the ingenuities, often intimately related to the sense of the humor and, in last instance, the intelligence. We imagine that precisely to this Alejandro de la Sota refers when it affirms of luminous form that the architecture «gives laugh», to conclude immediately later with the painful one «the life not». His way of joking was to tell the truth.
The bank that appears in the image expires now more than 100 years. It is a question of Edwin Lutyens‘s design for the garden of the house of Ednaston Manor (1912-19), one of the projects that the British architect approaches from the neoclassic variant of the style Queen Anne.1 The incorporation of an enormous wheel in an end and two handles in other one, the bank transforms into a strange form of carriage, an appliance certainly very slightly neoclassic that allows his easy transport. We imagine Lutyens’s crafty smile before this creature generated as a graft, to half a way between the commode and the cart: an object undoubtedly removed from the cultural cánones of his space and time.2
The architecture needs from the ingenuity as instrument of transformation of the routines of the world. From the predisposition before the finding despliega in the bottom a certain form of knowledge, a hygienic look that liberates us of the temptation from taking us too seriously: to lose the gravity. As if the imagination was not already
«more importantly than the knowledge» (Einstein),
but literally, more light. So light that the big thing was becoming small and the big small thing; so light that the important thing was not but that one really secundario.3
We claim for the architecture a sense beyond the measure and the scale; a less tangible and orthodox sense, but not for less necessary and suitable it; a sense to the margin of the gravity and of the technology; a sense that returns the reasons of the humor to us. An engineering of the ingenuity.
Miguel Ángel Díaz Camacho. PhD Architect
Madrid. Juny 2015.
Author of the Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notes:
1 Continuing with the idea of projecting houses for gardens and not inversely, Lutyens will give great attention to the landscape as organism inside which the architecture must arise.
2 The mobility of the bank is not a minor matter, since it allows to re-form constant the look on the garden, transforming a habitually known and stable territory into a changeable and movable landscape, not already for the unpredictable position of the banks, but for the new perspectives and situations that these now offer us.
3 Impossible not to remember here Oíza’s that can be raised doors in «Other doors«, or the access of the housing of the janitor in the project Alejandro of Jack for the Provincial Museum of León, principal access of the building of the former Bishopric, reserving a small secondary door as new «principal» access to the museum.
[:]




