La mirada atenta requiere una dirección y un sentido, pero también un tamaño. Un recorte.
En la importancia de mirar está el saber concentrar el sentido de la vista y el entendimiento. En reconocer los límites de lo que merece la pena observar con ánimo de ser aprendido.
Como si de un telescopio o un microscopio se tratara mirar a través de un pequeño hueco es trasladar la percepción mucho más allá de lo inmediato. Llevarla lejos. Tan lejos como sea posible.
Y es en esa distancia selectiva donde se establece la diferencia. Mirar supone elegir, corregir, enfocar. Saber dirigir el ojo.
La tendencia, sin embargo, es la contraria. A menudo, lo que se mira está contaminado por lo que en realidad no importa. Por lo que no nos permite distinguir lo importante. El hueco a través del cual se mira es con frecuencia demasiado grande. Demasiadas cosas distraen la atención del observador.
Cuando de analizar y entender se trata es preciso, por tanto, definir un marco visual adecuado. Ser capaces de redimensionar intencionadamente el tamaño a través del cual las cosas se nos muestran.
Pero es preciso destacar que el término “lejos” puede definir tanto un determinado espacio distante como un remoto tiempo que no nos pertenece. Mirar lejos puede suponer mirar más allá de los límites físicos pero también más allá de los fondos temporales. Y es entonces cuando el instrumento del “hueco pequeño” se hace más interesante. La percepción se activa de un modo diferente y eficaz. Estamos ante una percepción congelada, precisa, inequívoca.
Qué es una fotografía sino un modo de mirar a través de un pequeño hueco. Espacial y temporal a la vez.
La curiosidad, la protagonista fundamental del buen mirar, depende también en gran medida de lo pequeño que sea el hueco por el que miremos.
Descubrimos sin duda en la cerradura sin llave, magnética y tentadora, un paradigma de lo irresistible. Allí se deposita la esencia del placer de la averiguación.
Si se eligen huecos por los que mirar… téngase en cuenta.
Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, septiembre 201o[:en]
The attentive look requires a direction and a sense, but also a size. A cut.
In the importance to look is the know concentrate the sense of the sight and the understanding. In recognising the limits of what is worth it to observe with spirit to be learnt.
As if of a telescope or a microscope treated look through a small gap is to move the perception much more there of the immediate. Carry it far. So far as it was possible.
And it is in this selective distance where establishes the difference. Look supposes to choose, correct, focus. Know direct the eye.
The tendency, however, is the contrary. Often, what looks is contaminated by what in reality does not matter. By what does not allow us distinguish the important. The gap through the cual looks is with frequency too big. Too many things distract the attention of the observer.
As if of a telescope or a microscope it was a question to look across a small hollow it is to move the perception far beyond of the immediate thing. To take her far. So far away since be possible.
When to analyse and understand treats is precise, therefore, define a visual frame adapted. Be able of redimensionar deliberately the size through the cual the things show us.
But it is precise to stand out that the term “far” can define so much a determinate distant space like a remote time that does not belong us. To look far can suppose looking beyond the physical limits but also beyond the temporary funds. And it is at the time when the instrument of the «small hollow» becomes more interesting. The perception is activated in a different and effective way. We are before a frozen, precise, unequivocal perception.
What is a photography but a way of looking across a small hollow. Spatial and temporary simultaneously.
The curiosity, the fundamental protagonist of the good one to look, depends also to a great extent on the small thing that is the hollow for which we look.
We discover undoubtedly in the lock without key, magnetic and tempting, a paradigm of the irresistible thing. There there settles the essence of the pleasure of the inquiry.
If hollows are chosen by those who to look … be born in mind.
Sergio de Miguel, architect
Madrid, september 201o[:gl]
A mirada atenta require unha dirección e un sentido, pero tamén un tamaño. Un recorte.
Na importancia de mirar está o saber concentrar o sentido da vista e o entendemento. En recoñecer os límites do que merece a pena observar con ánimo de ser aprendido.
Coma se dun telescopio ou un microscopio tratásese mirar a través dun pequeno oco é trasladar a percepción moito máis alá do inmediato. Levala lonxe. Tan lonxe como sexa posible.
E é nesa distancia selectiva onde se establece a diferenza. Mirar supón elixir, corrixir, enfocar. Saber dirixir o ollo.
A tendencia, con todo, é a contraria. A miúdo, o que se mira está contaminado polo que en realidade non importa. Polo que non nos permite distinguir o importante. O oco a través do cal se mira é con frecuencia demasiado grande. Demasiadas cousas distraen a atención do observador.
Cando de analizar e entender trátase é preciso, por tanto, definir un marco visual adecuado. Ser capaces de redimensionar intencionadamente o tamaño a través do cal as cousas se nos mostran.
Pero é preciso destacar que o termo “lonxe” pode definir tanto un determinado espazo distante coma un remoto tempo que non nos pertence. Mirar lonxe pode supoñer mirar máis alá dos límites físicos pero tamén máis alá dos fondos temporais. E é entón cando o instrumento do «oco pequeno» se fai máis interesante. A percepción actívase dun modo diferente e eficaz. Estamos ante unha percepción conxelada, precisa, inequívoca.
Que é unha fotografía senón un modo de mirar a través dun pequeno oco. Espacial e temporal á vez.
A curiosidade, a protagonista fundamental do bo mirar, depende tamén en boa medida do pequeno que sexa o oco polo que miremos.
Descubrimos sen dúbida no fecho sen chave, magnética e tentadora, un paradigma do irresistible. Alí deposítase a esencia do pracer da indagación.
Se se elixen ocos polos que mirar… téñase en conta.
Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, setembro 201o[:]




