[:es]
Hoy en España es un día denominado de reflexión porque mañana los ciudadanos iremos a votar. Un día histórico porque la gente se ha echado a la calle para protestar por un sistema que sólo permite la participación masiva mediante el voto, no ha funcionado (o incluso ha provocado) esta crisis y ha blindado a sus miembros.
No puedo evitar mi entusiasmo ante este movimiento ciudadano que me recuerda a mí mismo saliendo a la calle a manifestarme en los estertores de aquel tiempo oscuro que han denominado franquismo; es verdad que entonces era más peligroso, pero no menos apasionante que ahora. No sé qué pasará (nadie lo sabe) pero por los menos los españoles se han movido y eso me llena de esperanza.
Un movimiento, por cierto, continuamente «interpretado» por las imágenes en movimiento, tanto por sus propios canales en las redes sociales, como por los oficiales.
Todos sabemos quienes son esos políticos a los que no se les conoce otra profesión, esos que no van a cambiar, ni se van a cuestionar su medio de vida, gente que confieso no me interesa; pero en las listas junto a ellos hay técnicos y profesionales honrados que, como soy optimista, supongo que quieren mejorar su sociedad y no tan sólo abandonar las listas del paro.
Éstos sí me interesan y preocupan, y en seguida no he podido dejar de acordarme de Albert Speer, aquel arquitecto, parecido a Fausto, seducido por el diablo hitleriano y, ya que este es un espacio de arquitectura y cine, que ha sido el arquitecto que más veces ha aparecido en películas de ficción, pero de eso creo que hablaré dentro de unas semana.
Hace poco conseguí un viejo libro escrito por Joachim Fest titulado Preguntas sin respuesta: Conversaciones con Albert Speer (Ediciones Destino, Barcelona, 2008), Fest había ayudado a Speer en la redacción de sus interesantes Memorias y había ido tomando notas de todo aquéllo que Speer no escribió, y eso es lo que publica en estas conversaciones, cuya Introducción finaliza con estas palabras de Fest:
«Más allá del alcance real de su conocimiento, siempre me ha parecido inquietante que un hombre de su procedencia social y familiar, y provisto de los criterios morales propios de su educación, fuera capaz de sentirse atraído por un poder hasta tal punto cruel y ufano de sus atrocidades. Sus a menudo zaherientes muestras de desprecio hacia los jerarcas del régimen con los que se codeaba, lejos de arreglar nada, aumentan aún más la irritación que suscita al espectador».
«Precisamente esta circunstancia plantea la pregunta de todas las preguntas, una pregunta que constituye el legado de los numerosos tiranos de nuestra época y que todavía está desprovista de una respuesta siquiera aproximada: ¿Qué precauciones cabe tomar para construir una especie de seguro frente a semejante pérdida de todos los criterios?.. Y, lo que quizás es aún más desasosegante ¿Existen tales precauciones? ».
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, marzo 2011
[:en]
Today in Spain it is a day called of reflection because tomorrow the citizens iremos to voting. A historical day because the people have begun to the street to protest for a system that only it allows the massive participation by means of the vote, has not worked (or even it has provoked) this crisis and it has armoured his members. I cannot avoid my enthusiasm before this civil movement that he me remembers going out to the street to demonstrate in the stertors of that dark time that they have named a Franco’s regime; it is true that at the time it was more dangerous, but not less exciting than now. I don´t know what will happen (nobody knows it) but for fewer Spanish have moved and it fills me with hope. A movement, certainly, «constant «interpreted» by the images in movement, so much for his own channels in the social networks, since for the officials.
We know all those who are these politicians whom another profession does not know, this that are not going to change, they are going to question his way of life, in people that I confess I am not interested; but in the lists together with them there are technical personnel and honest professionals that, since I am optimistic, I suppose that they want to improve his company and not just to leave the lists of the unemployment. Yes I interest and worry these, and immediately I could not have stopped agreeing me of Albert Speer, that architect, looked like to Faust, seduced by the devil hitleriano and, since this one is a blog of architecture and cinema, that he has been the architect that more times it has appeared in movies of fiction, but of it I believe that I will speak inside some week. It does little I obtained an old book written by qualified Joachim Fest Preguntas sin respuesta: Conversaciones con Albert Speer (Target Editions, Barcelona, 2008), Fest had helped Speer in the draft of his interesting Memories and had been taking notes of every aquéllo that Speer did not write, and it is what it publishes in these conversations, which Introduction finishes with these Fest’s words:
«Beyond the royal scope of his knowledge, always it has seemed to me to be worrying that a man of his social and familiar origin, and provided with the moral own criteria of his education, was capable of feeling attracted by a power up to such a cruel and proud point of his atrocities. His often zaherientes samples of scorn towards the leaders of the regime with whom he was hobnobbing, far from arranging nothing, increase furthermore the irritation that provokes the spectator».
«Precisely this circumstance raises the question of all the questions, a question that constitutes the legacy of the numerous tyrants of our epoch and that still is devoid of a response at least approximate: what precautions is it necessary to take to construct a species of insurance opposite to similar loss of all the criteria?.. And, which probably is furthermore desasosegante do such precautions exist?».
Jorge Gorostiza, arquitecto. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, march 2011
[:gl]
Hoxe en España é un día denominado de reflexión porque mañá os cidadáns iremos a votar. Un día histórico porque a xente se botou á rúa para protestar por un sistema que só permite a participación masiva mediante o voto, non funcionou (ou mesmo provocou) esta crise e blindou os seus membros. Non podo evitar o meu entusiasmo ante este movemento cidadán que me recorda a min mesmo saíndo á rúa a manifestarme nos estertores daquel tempo escuro que denominaron franquismo; é verdade que entón era máis perigoso, pero non menos apaixonante que agora. Non sei que pasará (ninguén o sabe) pero polos menos os españois movéronse e iso éncheme de esperanza. Un movemento, por certo, continuamente «interpretado» polas imaxes en movemento, tanto polas súas propias canles nas redes sociais, coma polos oficiais.
Todos sabemos os que son eses políticos aos que non se lles coñece outra profesión, eses que non van cambiar, nin se van cuestionar o seu medio de vida, xente que confeso non me interesa; pero nas listas xunto a eles hai técnicos e profesionais honrados que, como son optimista, supoño que queren mellorar a súa sociedade e non tan só abandonar as listas do paro. Estes si me interesan e preocupan, e axiña non puiden deixar de acordarme de Albert Speer, aquel arquitecto, parecido a Fausto, seducido polo demo hitleriano e, xa que este é un blog de arquitectura e cine, que foi o arquitecto que máis veces apareceu en películas de ficción, pero diso creo que falarei dentro dunhas semana. Hai pouco conseguín un vello libro escrito por Joachim Fest titulado Preguntas sen resposta: Conversacións con Albert Speer (Edicións Destino, Barcelona, 2008), Fest axudara a Speer na redacción das súas interesantes Memorias e fora tomando notas de todo aquéllo que Speer non escribiu, e iso é o que publica nestas conversacións, cuxa Introdución finaliza con estas palabras de Fest:
«Máis alá do alcance real do seu coñecemento, sempre me pareceu inquietante que un home da súa procedencia social e familiar, e provisto dos criterios morais propios da súa educación, fose capaz de sentirse atraído por un poder ata tal punto cruel e oufano das súas atrocidades. Os seus a miúdo zaherientes mostras de desprezo cara aos xerarcas do réxime cos que se relacionaba, lonxe de arranxar nada, aumentan aínda máis a irritación que suscita ao espectador».
«Precisamente esta circunstancia formula a pregunta de todas as preguntas, unha pregunta que constitúe o legado dos numerosos tiranos da nosa época e que aínda está desprovista dunha resposta sequera aproximada: ¿Que precaucións cabe tomar para construír unha especie de seguro fronte a semellante perda de todos os criterios?.. E, o que quizais é aínda máis desasosegante, ¿Existen tales precaucións? ».
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, marzo 2011
[:]




