Tal como enseñan todas las doctrinas y filosofías tradicionales, el Universo es un hecho simbólico, dice un proverbio árabe todo puede ser reducido a símbolos, excepto Tufân el aliento de fuego.
Pareciera que existe en la causa primera, una fuente más antigua de símbolos cercana al fuego y al agua de vida, concepto próximo al simbolismo coránico del agua del mundo árabe. El pensamiento simbólico de los primeros pueblos indoeuropeos veían en muchas deidades la manifestación de fuegos primigenios y el manantial de lo simbólico, cierta unión donde los opuestos dejan de mostrarse a través del teatro de las manifestaciones, para perderse en la unidad.
El hombre necesita comprender qué es el simbolismo, porque sin esta comprensión no puede ahondar en su interior y mirarse, siendo el mismo un símbolo central de lo terrenal, en un universo sin escala y sin tiempo. Es nuestro deber descubrir nuestra interioridad simbólica, el propósito de este libro es traer al lector diferentes interpretaciones de logos, deidades y religiones cuya expresión simbólica tuvo su génesis en la arquitectura. Muchas de las deidades indoeuropeas en su esencia eran retratadas como formas abstractas y números, en una búsqueda de aprender matemáticas y geometrías asociadas a lo universal, como en el caso del Dios Apolo que era adorado en Delfos como un cubo, o el dios Min una de las deidades más antiguas del mundo, que representaba para aquel ideario no solo números, sino también la primera regla de albañil, centro de religiones fuertemente arraigadas en lo arquitectónico, en su brazo estaba representado el codo sagrado egipcio regla o modulor sobre el cual se organizó el espacio a convertir en sagrado.
El universo para estos pueblos personificaba una colina fundamental, rodeada de una masa de agua salada coronada por un símbolo con forma de rueda de alfarero, y en cuyo interior se encontraba un cubo filosofal, el espacio más sagrado dentro de esta oquedad. Para muchas culturas del mundo como la hindú o la cherokeé en norte América, el mundo estaba sostenido por una tortuga cuya caparazón poseía dibujos de lados hexagonales, al igual que muchos de los arboles de la vida del mundo indoeuropeo, como el árbol “Fu-sang” en China. Este libro recorre una serie de eventos y mitologías asociadas al arte de la construcción, desde el simbolismo universal de los puntos cardinales y el círculo de la tierra, hasta el templo de Jerusalén y su creador el Rey Salomón, pasando por simbolismos numéricos, el simbolismo coránico del agua, el de la mezquita, la cúpula y la catedral, todos estos símbolos dotados de su herencia primordial e infinita.
As all the doctrines and traditional philosophies teach, the Universe is a symbolic fact, says an Arabic proverb everything can be reduced to symbols, except Tufân the breath of fire.
It seemed that it exists in the first reason, the most ancient source of symbols near to the fire and to the water of life, concept next the symbolism coránico of the water of the Arabic world. The symbolic thought of the first Indo-European peoples they saw in many deities the manifestation of original fires and the spring of symbolic, certain union where the opposite ones stop appearing across the theatre of the manifestations, to get lost in the unit.
The man needs to understand what is the symbolism, because without this comprehension it cannot go deeply into his interior and look, being the same central symbol of the earthly thing, in a universe without scale and without time. It is our duty to discover our symbolic interiority, the intention of this book is to bring to the reader different interpretations of logos, deities and religions which symbolic expression had his genesis in the architecture. Many of the Indo-European deities in his essence were portrayed as abstract forms and numbers, in a search of learning mathematics and geometries associated with the universal thing, as in case of the God Apollo that was adored in Delphi as a bucket, or the god Min one of the most ancient deities of the world, which was representing for that not alone ideology numbers, but also the bricklayer’s first rule, center of religions strongly established in the architectural thing, in his arm was represented the sacred Egyptian elbow it rules or modulor on which one organized the space to turning in sacred.
The universe for these peoples was personifying a fundamental hill surrounded with a mass of salty water crowned by a symbol with form of potter’s wheel, and in whose interior was a bucket filosofal, the most sacred space inside this hollow. For many cultures of the world like the Hindu or the cherokeé in north America, the world was supported by a tortoise which shell was possessing drawings of hexagonal sides, as many of the trees of the life of the Indo-European world, as the tree «Fu-sang» in China. This book crosses a series of events and mythologies associated with the art of the construction, from the universal symbolism of the cardinal points and the circle of the land, up to the temple of Jerusalem and his creator the King Solomon, happening for numerical symbolisms, the symbolism coránico of the water, that of the mosque, the dome and the cathedral, all these symbols provided with his basic and infinite inheritance.
Tal como ensinan todas as doutrinas e filosofías tradicionais, o Universo é un feito simbólico, di un proverbio árabe todo pode ser reducido a símbolos, excepto Tufân o alento de lume.
Parecese que existe na causa primeira, unha fonte máis antiga de símbolos próxima ao lume e ao auga de vida, concepto próximo ao simbolismo coránico do auga do mundo árabe. O pensamento simbólico dos primeiros pobos indoeuropeos vían en moitas deidades a manifestación de lumes primigenios e o manantial do simbólico, certa unión onde os opostos deixan de mostrarse a través do teatro das manifestacións, para perderse na unidade.
O home necesita comprender que é o simbolismo, porque sen esta comprensión non pode afondar no seu interior e mirarse, sendo o mesmo un símbolo central do terrenal, nun universo sen escala e sen tempo. É noso deber descubrir a nosa interioridade simbólica, o propósito deste libro é traer ao lector diferentes interpretacións de logos, deidades e relixións cuxa expresión simbólica tivo a súa xénese na arquitectura. Moitas das deidades indoeuropeas na súa esencia eran retratadas como formas abstractas e números, nunha procura de aprender matemáticas e geometrías asociadas ao universal, como no caso do Deus Apolo que era adorado en Delfos como un cubo, ou o deus Min una das deidades máis antigas do mundo, que representaba para aquel ideario non só números, senón tamén a primeira regra de albañil, centro de relixións fuertemente arraigadas no arquitectónico, no seu brazo estaba representado o cóbado sagrado egipcio regra ou modulor sobre o cal organizouse o espazo a converter en sagrado.
O universo para estes pobos personificaba un outeiro fundamental, rodeada dunha masa de auga salada coroada por un símbolo con forma de roda de alfarero, e en cuxo interior atopábase un cubo filosofal, o espazo máis sagrado dentro desta oquedad. Para moitas culturas do mundo como a hindú ou a cherokeé en norte América, o mundo estaba sostido por unha tortuga cuxa caparazón posuía debuxos de lados hexagonales, do mesmo xeito que moitos dos arboles da vida do mundo indoeuropeo, como a árbore «Fu-sang» en Chinesa. Este libro percorre unha serie de eventos e mitologías asociadas á arte da construción, desde o simbolismo universal dos puntos cardinales e o círculo da terra, ata o templo de Jerusalén e o seu creador o Rei Salomón, pasando por simbolismos numéricos, o simbolismo coránico do auga, o da mezquita, a cúpula e a catedral, todos estes símbolos dotados da súa herdanza primordial e infinita.





