InicioartículosEl refugio de la luz | Miguel Ángel Díaz CamachoO refuxio da...

[:es]El refugio de la luz | Miguel Ángel Díaz Camacho[:gl]O refuxio da luz | Miguel Ángel Díaz Camacho[:en]The refuge of the light | Miguel Ángel Díaz Camacho[:]

[:es]

El taller de Joan Miró en Mallorca en una de las páginas de 'El ojo de Miró', editado por La Fábrica.
El taller de Joan Miró en Mallorca en una de las páginas de ‘El ojo de Miró‘, editado por La Fábrica.

Cuentan que fue al visitar el taller de Joan Miró en Cala Mayor cuando Aimé Maeght comprendió, con verdadera exactitud, el componente esencial para su futura Fundación en Saint Paul de Vence. Tras numerosos estudios y proyectos de arquitectos prestigiosos, Maeght descubriría una luz homogénea y vibrante en el estudio del pintor, una luz tan intensa y al mismo tiempo tan agradable, que hubo de viajar muy lejos, sin importarle, para encontrar al autor de aquel prodigio, el creador de una atmósfera que habría de repetir, si llegado el caso fuera posible.

Aquel arquitecto, un español refugiado entonces en Estados Unidos, era Josep Lluís Sert.1

La visita al taller se produce en 1960. Tras perder el matrimonio Maeght a su hijo de tan solo once años en 1953, su amigo el pintor y escultor Georges Braque, propone al coleccionista una aventura vital que de algún modo habría de girar en torno a la hermosa propiedad de los Maeght cerca de Niza: la construcción de una Fundación de Arte (museo, taller y residencia para artistas), algo insólito para la época2.

La parcela era en realidad un paisaje en lo alto, una loma agreste habitada tan solo por un bosque mediterráneo con generosas vistas sobre el mar. Cuentan que Sert realizó maquetas a escala 1:1 para reproducir aquella luz que aún resonaba en la memoria de Aimé, una luz cercana, casi visible al otro lado del horizonte de la Costa Azul. Se puede casi intuir la ligereza de los armazones provisionales en aquel lugar, su movimiento por la parcela -durante un año- buscando su mejor posición para las obras de Braque, Chagall o el propio Miró.3

En la imagen un conjunto de objetos parece flotar en medio de una luz espesa, una constelación desvinculada del suelo ante la sorprendente ausencia de sombras. En el taller de Miró la luz acepta por igual al lienzo o la butaca, la mesa o el taburete, la botella o la mecedora, convertidos aquí en una suerte de ofrenda libre del carbón abyecto de los días (Caballero Bonald).

Tal vez más allá de la atmósfera homogénea que exige el noble oficio de la pintura, más allá incluso de la ilusoria percepción submarina e ingrávida de este extraño bodegón cuyo orden desconocemos, tal vez decíamos, este grupo humano irrepetible y atormentado buscara en la luz el aliento meteórico de un refugio universal: el refugio de la luz.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Febrero 2016.
Autor de Parráfos de arquitectura#arquiParrafos

Notas:
1 Sert había cultivado una muy buena impresión en Francia tras la construcción del Pabellón de la República Española para la Exposición Internacional de París de 1937.

2 La casualidad quiso que en la parcela existieran unos restos de una capilla dedicada a San Bernardo, precisamente el nombre de su hijo. La reconstrucción de esta capilla sirve a Braque como argumento balsámico, introduciendo inmediatamente a continuación la idea de la Fundación.

3 En este sentido, Sert pudo mantener «largas conversaciones» con los artistas. Ver Connaissance des Arts, (Redacteur en chef, Philip Jodidio), Paris, Société Française de Promotion Artistique, 1998, pág.  15.

[:gl]

El taller de Joan Miró en Mallorca en una de las páginas de 'El ojo de Miró', editado por La Fábrica.
O obradoiro de Joan Miró en Mallorca nunha das páxinas de ‘El ojo de Miró‘, editado por La Fábrica.

Contan que foi ao visitar o taller de Joan Miró en Cala Maior cando Aimé Maeght comprendeu, con verdadeira exactitude, o compoñente esencial para a súa futura Fundación en Saint Paul de Vence. Tras numerosos estudos e proxectos de arquitectos prestixiosos, Maeght descubriría unha luz homoxénea e vibrante no estudo do pintor, unha luz tan intensa e ao mesmo tempo tan agradable, que houbo de viaxar moi lonxe, sen importarlle, para atopar ao autor daquel prodixio, o creador dunha atmosfera que habería de repetir, se chegado o caso fose posible.

Aquel arquitecto, un español refuxiado entón en Estados Unidos, era Josep Lluís Sert.1

A visita ao taller prodúcese en 1960. Tras perder o matrimonio Maeght ao seu fillo de tan só once anos en 1953, o seu amigo o pintor e escultor Georges Braque, propón ao coleccionista unha aventura vital que dalgún modo habería de virar ao redor da fermosa propiedade dos Maeght preto de Niza: a construción dunha Fundación de Arte (museo, taller e residencia para artistas), algo insólito para a época2.

A parcela era en realidade unha paisaxe no alto, unha lomba agreste habitada tan só por un bosque mediterráneo con xenerosas vistas sobre o mar. Contan que Sert realizou maquetas a escala 1:1 para reproducir aquela luz que aínda resoaba na memoria de Aimé, unha luz próxima, case visible alén do horizonte da Costa Azul. Pódese case intuír a lixeireza dos armazones provisionais naquel lugar, o seu movemento pola parcela -durante un ano- buscando a súa mellor posición para as obras de Braque, Chagall ou o propio Miró.3

Na imaxe un conxunto de obxectos parece flotar no medio dunha luz espesa, unha constelación desvinculada do chan ante a sorprendente ausencia de sombras. No taller de Mirou a luz acepta por igual ao lenzo ou a butaca, a mesa ou o taburete, a botella ou a mecedora, convertidos aquí nunha sorte de ofrenda libre do carbón abxecto dos días (Caballero Bonald).

Talvez máis aló da atmosfera homoxénea que esixe o nobre oficio da pintura, máis aló mesmo da ilusoria percepción submarina e ingrávida deste estraño bodegón cuxo orde descoñecemos, talvez diciamos, este grupo humano irrepetible e atormentado buscase na luz o alento meteórico dun refuxio universal: o refuxio da luz.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Febreiro 2016.
Autor de Parráfos de arquitectura#arquiParrafos

Notas:
1 Sert cultivara unha moi boa impresión en Francia tras a construción do Pavillón da República Española para a Exposición Internacional de París de 1937.

2 A casualidade quixo que na parcela existisen uns restos dunha capela dedicada a San Bernardo, precisamente o nome do seu fillo. A reconstrución desta capela serve a Braque como argumento balsámico, introducindo inmediatamente a continuación a idea da Fundación.

3 Neste sentido, Sert puido manter «longas conversacións» cos artistas. Ver Connaissance deas Arts, (Redacteur en chef, Philip Jodidio), Paris, Société Française de Promotion Artistique, 1998, páx. 15.

[:en]

El taller de Joan Miró en Mallorca en una de las páginas de 'El ojo de Miró', editado por La Fábrica.
Joan’s Miro workshop in Majorca in one of the pages of ‘The eye of Miro’, edited by La Fábrica.

They tell that it was on having visited Joan’s Miro workshop in Cala Mayor  when Aimé Maeght understood, with real accuracy, the essential component for his future Foundation in Saint Paul of Wins. After numerous studies and projects of prestigious architects, Maeght would discover a homogeneous and vibrant light in the study of the painter, such an intense light and at the same time so agreeable, that had to travel very far, without mattering for him, to find the author of that prodigy, the creator of an atmosphere who should repeat, if come the case was possible.

That architect, a refugee Spanish at the time in The United States, was Josep Lluís Sert.1

The visit to the workshop takes place in 1960. After losing the marriage Maeght to his son of only eleven years in 1953, his friend the painter and sculptor Georges Braque, he proposes to the collector a vital adventure that somehow should turn concerning the beautiful property of the Maeght near Nice: the construction of a Foundation of Art (museum, workshop and residence for artists), slightly unusual for the epoch2.

The plot was actually a landscape in the high thing, a rural hill lived only by a Mediterranean forest with generous conference on the sea. They tell that Sert realized models to scale 1:1 to reproduce that light that still was resounding in Aimé’s memory, a nearby, almost visible light to another side of the horizon of the Côte d’Azur. It is possible feel almost the lightness of the provisional frameworks in that place, his movement for the plot – for one year – looking for his better position for the works of Braque, Chagall or the own Miró.3

In the image a set of objects seems to float in the middle of a thick light, a constellation detached from the soil before the surprising absence of shades. In the workshop of Miro the light accepts equally to the linen or the armchair, the table or the stool, the bottle or the rocking chair, turned here into a luck of free offering of the abject coal of the days (Gentleman Bonald).

Maybe beyond the homogeneous atmosphere that demands the noble trade of the painting, beyond even of the illusory submarine and weightless perception of this strange tavern which order we do not know, maybe we were saying, this human unrepeatable and tormented group was looking in the light for the meteoric breath of a universal refuge: the refuge of the light.

Miguel Ángel Díaz Camacho. PhD Architect
Madrid. February 2016.
Author of the Parráfos de arquitectura#arquiParrafos

Notes:
1 Sert had cultivated a very good impression in France after the construction of the Pavilion of the Spanish Republic for the International Exhibition of Paris of 1937.

2 The chance wanted that in the plot there existed a few remains of a chapel dedicated to San Bernardo, precisely the name of his son. The reconstruction of this chapel serves Braque as balsamic argument, introducing immediately later the idea of the Foundation.

3 In this respect, Sert could support «long conversations» with the artists. Sees Connaissance des Arts, (Redacteur in chef, Philip Jodidio), Paris, Société Française de Promotion Artistique, 1998, page.  15.

[:]

Miguel Ángel Díaz Camacho
Miguel Ángel Díaz Camachohttps://madc.xyz/
Es doctor arquitecto y actual presidente de la Asociación Sostenibilidad y Arquitectura. Delegado del Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España (CSCAE) en el Consejo Europeo de Arquitectos, Architects Council of Europe (ACE). Socio fundador en MADC Arquitectos, compañía establecida en Madrid que ha recibido numerosos premios en concursos nacionales e internacionales. Investigador y profesor universitario, su filosofía de trabajo y pensamiento teórico han sido ampliamente desarrollados en publicaciones como “Párrafos de Arquitectura. Core(oh)grafías” (Ediciones Asimétricas, 2016) o “Arquitectura y Cambio Climático” (Fundación Arquia, 2018). En la actualidad desarrolla proyectos de arquitectura y urbanismo en España y Noruega.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS