IniciofaroLa arquitectura del viaje | Miguel Ángel Díaz CamachoA arquitectura do viaje...

[:es]La arquitectura del viaje | Miguel Ángel Díaz Camacho[:gl]A arquitectura do viaje | Miguel Ángel Díaz Camacho[:en]The architecture of the trip | Michael Ángel Díaz Camacho[:]

[:es]

Dibujo de portada MADC, «Right Wing», Stavanger – Oslo, 1 de julio 2014

No existe para los arquitectos un estado de mayor excitación que aquel que promueve la antesala del viaje: el mejor texto para aprender arquitectura es la propia arquitectura. Como adictos sometidos a una poderosa influencia, leemos y documentamos con cuidado aquellos lugares y espacios que nos aguardan en un verdadero ejercicio de (re)descubrimiento. Sin embargo, el viaje supone una valiosa herramienta de conocimiento cuyos estadios van más allá de la sorpresa ante el hallazgo, la revelación, o la conquista.

El viaje de arquitectura supone siempre una (re)construcción, una alianza de ideas e intuiciones que producimos para completar el conocimiento acumulado con anterioridad1. Entre los planos, fotografías y memorias (extraídas con frecuencia de publicaciones especializadas), y la experiencia real posterior, se genera un espacio interior, un margen suficiente para la (re)construcción: dibujos, exploraciones e interpretaciones propias sobre la obra que en ocasiones, se abordan tan solo unas horas antes del encuentro, desde el tren o el avión2. Tras el rodar de maletas, las noches ligeras y los espejos crueles de los albergues, alcanzamos por fin la obra que presentíamos a tres o cuatro idiomas de distancia. Es entonces cuando la (re)construcción se transforma en (re)conocimiento y la arquitectura se desvela a través  de ciertas señales que hasta ahora habían permanecido ocultas: la atmósfera de la luz y la penumbra, los matices de los brillos y reflejos, la escala y relación del espacio con nuestro cuerpo, el tacto de (¡oh!) los detalles o el sonido tras las puertas que nos acogen. La arquitectura es una experiencia y conocemos la emoción que produce porque así  la hemos experimentado en primera persona:

“viajando uno no se hastía; uno se vuelve tan solo un poco aristócrata en sus amores”3.

La primera vez nunca se olvida. La emoción de la arquitectura produce un placer intenso y, sin embargo, se hace necesario un último estadio en el camino hacia el conocimiento, la distancia que separa el hecho de (re)conocer y (re)pensar, es decir, considerar en el regreso toda la experiencia desde su origen: el viaje de arquitectura se dilata más allá de cualquier retorno. El viaje de arquitectura, al margen de la luz nórdica o mediterránea, (re)configura nuestra mirada sobre el Mundo y el Hombre, el paisaje y nosotros: el viaje de arquitectura es un viaje hacia uno mismo. Como escribiría Le Corbusier en el último fragmento de su Viaje a Oriente: Rien n’est transmisible que la pensé. Solo es transmisible el pensamiento. La arquitectura late (¡y cómo!) en la arquitectura del viaje.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. julio 2014. Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notas:

1 Recomendamos “El proyecto como (re)construcción”, de Helio Piñón, Barcelona, Ediciones UPC, 2005, no por su relación directa con el viaje, sino por la importancia de la reconstrucción en el proceso de aprendizaje del proyecto de arquitectura.
2 La documentación de cualquier obra en una publicación se encuentra sometida tanto al implacable filtro del autor como a las leyes selectivas del editor, es decir, su compresión siempre será parcial, dirigida e incompleta.
3 Le Corbusier, El Viaje de Oriente, Colegio Oficial de Aparejadores y Arquitectos Técnicos, Librería Yerba, Murcia, 1993, pág. 25.

[:gl]

Dibuxo de portada MADC, «Right Wing», Stavanger – Oslo, 1 de xullo de 2014

Non existe para os arquitectos un estado de maior excitación que aquel que promueve a antesala da viaxe: o mellor texto para aprender arquitectura é a propia arquitectura. Como adictos sometidos a unha poderosa influencia, lemos e documentamos con coidado aqueles lugares e espazos que nos agardan nun verdadeiro exercicio de (re)descubrimento. Con todo, a viaxe supón unha valiosa ferramenta de coñecemento cuxos estadios van máis aló da sorpresa ante o achado, a revelación, ou a conquista.

A viaxe de arquitectura supón sempre una (re)construción, unha alianza de ideas e intuicións que producimos para completar o coñecemento acumulado con anterioridade1. Entre os planos, fotografías e memorias (extraídas con frecuencia de publicacións especializadas), e a experiencia real posterior, xérase un espazo interior, unha marxe suficiente para a (re)construción: debuxos, exploracións e interpretacións propias sobre a obra que en ocasións, abórdanse tan só unhas horas antes do encontro, desde o tren ou o avión2. Tralo rodar de maletas, as noites lixeiras e os espellos crueis de albérguelos, alcanzamos por fin a obra que presentiamos a tres ou catro idiomas de distancia. É entón cando a (re)construción transfórmase en (re)coñecemento e a arquitectura desvélase a través de certos sinais que ata agora permaneceran ocultas: a atmosfera da luz e a penumbra, os matices dos brillos e reflexos, a escala e relación do espazo co noso corpo, o tacto de (oh!) os detalles ou o son tralas portas que nos acollen. A arquitectura é unha experiencia e coñecemos a emoción que produce porque así a experimentamos en primeira persoa:

“viaxando un non se hastía; un vólvese tan só un pouco aristócrata nos seus amores”3.

A primeira vez nunca se esquece. A emoción da arquitectura produce un pracer intenso e, con todo, faise necesario un último estadio no camiño cara ao coñecemento, a distancia que separa o feito de (re)coñecer e (re)pensar, é dicir, considerar no regreso toda a experiencia desde a súa orixe: a viaxe de arquitectura se dilata máis aló de calquera retorno. A viaxe de arquitectura, á marxe da luz nórdica ou mediterránea, (re)configura a nosa mirada sobre o Mundo e o Home, a paisaxe e nós: a viaxe de arquitectura é unha viaxe cara a un mesmo. Como escribiría Le Corbusier no último fragmento da súa Viaxe a Oriente: Rien n’est transmisible que a pensei. Só é transmisible o pensamento. A arquitectura latexa (e como!) na arquitectura da viaxe.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. xullo 2014. Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notas
1 Recomendamos “El proxecto como (re)construcción”, de Helio Piñón, Barcelona, Ediciones UPC, 2005, non pola súa relación directa coa viaxe, senón pola importancia da reconstrución no proceso de aprendizaxe do proxecto de arquitectura.
2 A documentación de calquera obra nunha publicación atópase sometida tanto ao implacable filtro do autor como ás leis selectivas do editor, é dicir, o seu compresión sempre será parcial, dirixida e incompleta.
3 Le Corbusier, A Viaxe de Oriente, Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos, Librería Yerba, Murcia, 1993, páx. 25.

[:en]

Drawing front page MADC, «Right Wing», Stavanger – Oslo, on July 1, 2014

There does not exist for the architects a condition of major excitation that that one who promotes the anteroom of the trip: the best text to learn architecture is the own architecture. As addicts submitted to a powerful influence, we read and document carefully those places and spaces that us wait in a real exercise of (re)discovery. Nevertheless, the trip supposes a valuable tool of knowledge which stadiums go beyond the surprise before the finding, the revelation, or the conquest.

The trip of architecture a (re) supposes always construction, an alliance of ideas and intuitions that we produce to complete the knowledge accumulated with precedence2. Between the planes, photographies and memories (extracted often from specialized publications), and the royal later experience, there generates an interior space, a sufficient margin for the (re) construction: drawings, explorations and own interpretations on the work that in occasions, is approached only a few hours before the meeting, from the train or plane2. After to roll of suitcases, the light nights and the cruel mirrors of the lodgings, we reach finally the work that we were sensing beforehand to three or four languages of distance. It is at the time when the (re) construction transforms in (re) knowledge and the architecture stays awake across certain signs that till now had remained secret: the atmosphere of the light and the semidarkness, the shades of the sheens and reflections, the scale and relation of the space with our body, the tact of (oh!) the details or the sound after the doors that receive us. The architecture is an experience and we know the emotion that produces because this way we her have experimented on the first person:

“travelling one not hastía; one aristocrat turns only a bit in his loves”3.

The first time never forgets. The emotion of the architecture produces an intense pleasure and, nevertheless, a last stadium becomes necessary in the way towards the knowledge, the distance that separates the fact of (re) knowing and (re)thinking, that is to say, to consider in the return all the experience from his origin: the trip of architecture expands beyond any return. The trip of architecture, to the margin of the northern or Mediterranean light, (re) forms our look on the World and the Man, the landscape and we: the trip of architecture is a trip towards one itself. Since he would write Him Corbusier in the last fragment of his Trip to East: transmissible Rien n’est that I thought. Only the thought is transmissible. The architecture late (and how!) in the architecture of the trip.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Architect
Madrid. july 2014. Author of Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notes
1 We recommend “El proyecto como (re)construcción”, by Helio Piñón, Barcelona, Ediciones UPC, 2005, It not for his direct relation with the trip, but for the importance of the reconstruction in the learning process of the project of architecture.
2 The documentation of any work in a publication is submitted both to the implacable filter of the author and to the selective laws of the publisher, that is to say, his compression always will be partial, directed and incomplete.
3 Le Corbusier, El Viaje de Oriente, Colegio Oficial de Aparejadores y Arquitectos Técnicos, Librería Yerba, Murcia, 1993, pag. 25.

[:]

Miguel Ángel Díaz Camacho
Miguel Ángel Díaz Camachohttps://madc.xyz/
Es doctor arquitecto y actual presidente de la Asociación Sostenibilidad y Arquitectura. Delegado del Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España (CSCAE) en el Consejo Europeo de Arquitectos, Architects Council of Europe (ACE). Socio fundador en MADC Arquitectos, compañía establecida en Madrid que ha recibido numerosos premios en concursos nacionales e internacionales. Investigador y profesor universitario, su filosofía de trabajo y pensamiento teórico han sido ampliamente desarrollados en publicaciones como “Párrafos de Arquitectura. Core(oh)grafías” (Ediciones Asimétricas, 2016) o “Arquitectura y Cambio Climático” (Fundación Arquia, 2018). En la actualidad desarrolla proyectos de arquitectura y urbanismo en España y Noruega.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS