InicioartículosTschumi, el concepto y el parc de la Villette | Marcelo GardinettiTschumi,...

[:es]Tschumi, el concepto y el parc de la Villette | Marcelo Gardinetti[:gl]Tschumi, o concepto e o parc da Villette | Marcelo Gardinetti[:en]Tschumi, the concept and the Villette Parc | Marcelo Gardinetti[:]

[:es]

Tschumi, el concepto y el parc de la Villette ©Bernard Tschumi
Tschumi, el concepto y el parc de la Villette © Bernard Tschumi

Para Tschumi, nunca se deben romper las reglas a expensas del concepto. El concepto refiere a una idea. Una abstracción que expresa una cantidad de conocimientos adquiridos en una forma de entendimiento. Concebir es un ejercicio que consiste en unir en la mente varias realidades para crear una nueva, distinta a cualquier idea anterior.

En este sentido, el diseño para el Parc de la Villette es una metáfora del concepto. Da carácter a un parque que propone la ruptura de la concepción histórica de los jardines urbanos. Se formula como una manera de liberarse de la subordinación a valores utilitarios y estéticos que lo condicionan. Va más allá de conformar un paseo urbano, propone un lugar de experiencias donde el visitante interviene, participa, tiene su propia lectura, un modo de recorrerlo y la libertad para hacerlo. Todo a partir de un concepto que Tschumi respeta por encima de cualquier variable.

La arquitectura del parque es definida por Tschumi como una “arquitectura del significante más que del significado”,  es decir, sitúa decididamente la grafía por encima del sentido. Y en ese rumbo enfoca el proceso de diseño, a partir de una trilogía de sistemas autónomos que se superponen para dar lugar a la estructura el conjunto:

– Un sistema de objetos representado en puntos
– Un sistema de movimientos representado en líneas
– Un sistema de espacios representado en superficies

Parc de la Villette | Fotografía: Marcelo Gardinetti
Parc de la Villette © Marcelo Gardinetti

El sistema de puntos se constituye por una grilla de 120 metros de lado que permite eliminar toda jerarquía posible en el sitio. Los puntos de intersección de la trama determinan el lugar donde se localizan las referencias construidas, las Folies. Este criterio perfectamente puede emparentarse a un “Concepto” que desarrolló Cézanne, en el final de su carrera. Cézanne compuso sus últimas obras a partir de una trama que le permitía extender la composición en toda la tela de manera unitaria y de esta forma dominar los paisajes abiertos. El concepto de Cézanne, que sirvió de base para el desarrollo del cubismo, no necesariamente es aplicado por Tschumi en la concepción del parque, de hecho jamás aludió a él, pero ratifica y da entidad al concepto, entendido como la unión de experiencias o información almacenada.

El sistema de líneas se representa en las galerías, que constituyen un elemento ordenador sin coincidir con la trama ortogonal de la grilla. Las líneas son la referencia necesaria para vincular una cantidad de elementos heterogéneos, pero también el medio para que el visitante pueda apropiarse del sitio. Este sistema definen el concepto de movimiento dentro del parque, y el diseño de las galerías actúa su favor en las formas ondulantes de la pérgola, que acentúan el sentido de movimiento.

El sistema de superficies está representado por los jardines que se desarrollan entre los ejes de la trama y las referencias lineales, constituidos por pavimentos, parques y árboles. Cada jardín tiene su propio diseño, diferentes criterios que proponen actividades múltiples, una forma de explorar las posibilidades emergentes de los espacios naturales que participan en este juego de superposiciones. Estas superficies dan lugar al concepto de paseo cinemático, una alusión concebida en la secuencia de estos espacios, que pueden corresponderse con los cuadros de imágenes de una película.

Esta superposición de sistemas genera un sinfín de situaciones aleatorias y de conflicto en forma simultánea, tensiones que enriquecen el espacio, pero siempre a favor del concepto. Todos y cada uno de los diseños del parque tiene como referencia el concepto. El parque es por momentos un espacio impredecible, dinámico, polémico, innovador. En él, Tschumi nos remite a una reflexión arquitectónica, que hace del diseño específico un hecho mutable, ligado a las reglas que propone y desarrolla en función de una idea determinada. Y en la reflexión, un mensaje: si no se logra el cometido, se pueden romper las reglas, pero nunca a expensas del concepto.

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. enero 2013

[:en]

Tschumi, the concept and the Villette Parc ©Bernard Tschumi

For Tschumi, they must never break the rules at the expense of the concept. The concept recounts to an idea. An abstraction that expresses a quantity of knowledge acquired in a form of understanding. Conceiving is an exercise that consists of joining in the mind several realities to create one new, different from any previous idea.

In this respect, the design for the Parc de la Villette is a metaphor of the concept. It gives character to a park that proposes the break of the historical conception of the urban gardens. It is formulated as a way of being liberated from the subordination to utilitarian and aesthetic values that determine it. It goes beyond shaping an urban walk, proposes a place of experiences where the visitor intervenes, takes part, has his own reading, a way of crossing it and the freedom to do it. Everything from a concept that Tschumi respects over any variable.

The architecture of the park is defined by Tschumi as a «architecture of the significant one more that of the meaning», that is to say, the grafía places firmly over the sense. And in this course it focuses the process of design, from a trilogy of autonomous systems that are superposed to give place to the structure the set:

– A system of objects represented in points

– A system of movements represented in lines

– A system of spaces represented in surfaces

Villette Parc | Photography: Marcelo Gardinetti

The system of points is constituted by a cricket of 120 meters of side that allows to eliminate any possible hierarchy in the site. The points of intersection of the plot determine the place where the constructed references are located, Foliate them. This criterion perfectly can become related to a «Concept» that Cézanne developed, in the end of his career. Cézanne composed his last works from a plot that was allowing him to extend the composition in the whole fabric of an unitary way and of this form to dominate the opened landscapes. Cézanne’s concept, which used as base for the development of the cubism, not necessarily is applied by Tschumi in the conception of the park, in fact it never alluded to him, but it ratifies and gives entity to the concept understood as the union of experiences or stored information.

The system of lines is represented in the galleries, which constitute an element computer without coinciding with the orthogonal plot of the cricket. The lines are the necessary reference to link a quantity of heterogeneous elements, but also the way in order that the visitor could appropriate of the site. This system they define the concept of movement inside the park, and the design of the galleries operates his favor in the undulating forms of the pergola, which accentuate the sense of movement.

The surface system is represented by the gardens that develop between the axes of the plot and the linear references, constituted by pavements, parks and trees. Every garden has his own design, different criteria that propose multiple activities, forms a of exploring the emergent possibilities of the natural spaces that take part in this game of overlappings. These surfaces give place to the concept of cinematic walk, an allusion concebida in the sequence of these spaces, which can correspond with the pictures of images of a movie.

This overlapping of systems generates an endless number of random situations and of conflict in simultaneous form, tensions that enrich the space, but always in favour of the concept. Each and every of the designs of the park it takes the concept as a reference. The park is for moments an unpredictable, dynamic, polemic, innovative space. In him, Tschumi sends us to an architectural reflection, which does of the specific design a fact mutable, tied to the rules that it proposes and develops depending on a certain idea. And in the reflection, a message: if the assignment is not achieved, they can never break the rules, but at the expense of the concept.

Marcelo Gardinetti . architect

La Plata. january 2013

[:gl]

Tschumi, o concepto e o parc da Villette ©Bernard Tschumi

Para Tschumi, nunca se deben romper as regras a expensas do concepto. O concepto refire a unha idea. Unha abstracción que expresa unha cantidade de coñecementos adquiridos nunha forma de entendemento. Concibir é un exercicio que consiste en unir na mente varias realidades para crear unha nova, distinta a calquera idea anterior.

Neste sentido, o deseño para o Parc da Villette é unha metáfora do concepto. Dá carácter a un parque que propón a ruptura da concepción histórica dos xardíns urbanos. Formúlase como un xeito de liberarse da subordinación a valores utilitarios e estéticos que o condicionan. Vai máis aló de conformar un paseo urbano, propón un lugar de experiencias onde o visitante intervén, participa, ten a súa propia lectura, un modo de percorrelo e a liberdade para facelo. Todo a partir dun concepto que Tschumi respecta por encima de calquera variable.

A arquitectura do parque é definida por Tschumi como unha “arquitectura do significante máis que do significado”, é dicir, sitúa decididamente a grafía por encima do sentido. E nese rumbo enfoca o proceso de deseño, a partir dunha trilogía de sistemas autónomos que se superponen para dar lugar á estrutura o conxunto:

– Un sistema de obxectos representado en puntos

– Un sistema de movementos representado en liñas

– Un sistema de espazos representado en superficies

Parc da Villette | Fotografía: Marcelo Gardinetti

O sistema de puntos constitúese por unha grilla de 120 metros de lado que permite eliminar toda xerarquía posible no sitio. Os puntos de intersección da trama determinan o lugar onde se localizan as referencias construídas, as Folies. Este criterio perfectamente pode emparentarse a un “Concepto” que desenvolveu Cézanne, no final da súa carreira. Cézanne compuxo as súas últimas obras a partir dunha trama que lle permitía estender a composición en toda a tea de xeito unitaria e desta forma dominar as paisaxes abertas. O concepto de Cézanne, que serviu de base para o desenvolvemento do cubismo, non necesariamente é aplicado por Tschumi na concepción do parque, de feito xamais aludiu a el, pero ratifica e dá entidade ao concepto, entendido como a unión de experiencias ou información almacenada.

O sistema de liñas represéntase nas galerías, que constitúen un elemento ordenador sen coincidir coa trama ortogonal da grilla. As liñas son a referencia necesaria para vincular unha cantidade de elementos heterogéneos, pero tamén o medio para que o visitante poida apropiarse do sitio. Este sistema definen o concepto de movemento dentro do parque, e o deseño das galerías actúa o seu favor nas formas ondulantes da pérgola, que acentúan o sentido de movemento.

O sistema de superficies está representado polos xardíns que se desenvolven entre os eixes da trama e as referencias lineales, constituídos por pavimentos, parques e árbores. Cada xardín ten o seu propio deseño, diferentes criterios que propoñen actividades múltiples, unha forma de explorar as posibilidades emerxentes dos espazos naturais que participan neste xogo de superposiciones. Estas superficies dan lugar ao concepto de paseo cinemático, unha alusión concibida na secuencia destes espazos, que poden corresponderse cos cadros de imaxes dunha película.

Esta superposición de sistemas xera un sinfín de situacións aleatorias e de conflito en forma simultánea, tensións que enriquecen o espazo, pero sempre a favor do concepto. Todos e cada un dos deseños do parque ten como referencia o concepto. O parque é por momentos un espazo impredicible, dinámico, polémico, innovador. Nel, Tschumi remítenos a unha reflexión arquitectónica, que fai do deseño específico un feito mutable, ligado ás regras que propón e desenvolve en función dunha idea determinada. E na reflexión, unha mensaxe: si non se logra o cometido, pódense romper as regras, pero nunca a expensas do concepto.

Marcelo Gardinetti . arquitecto

La Plata. xaneiroro 2013

[:]

Marcelo Gardinetti
Marcelo Gardinettihttps://marcelogardinetti.com/
No voy a hablar de la penumbra, mejor voy a ver si puedo despertar. Arquitecto, - Universidad Nacional de La Plata, La Plata, 1985 - Editor responsable en Tecnne 2012 a la fecha. - Columnista de arquitectura en revistas y sitios web. 2012 a la fecha - Director en estudio de arquitectura, 1985 a la fecha. - Consultor Senior en Proyectos institucionales. 1995 a la fecha - Docente, Universidad Nacional de La Plata, 1985-1990 y 2011-2014 - Coordinador Técnico en Universidad Nacional de Tres de Febrero, 2014 - 2019 - Director en Arquitectura Escolar, Provincia de Buenos Aires, 1991-1996 y 2001-2010 - Representante Técnico, convenio UBA - FETINGRA, años 2020 a la fecha
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS