Raymond Nicholas Kienzie, que siempre será para todos Nicholas Ray, tuvo la gran oportunidad en los primeros años treinta de ser aprendiz de Frank Lloyd Wright en Taliesin durante un año.
Tal como le contó a Kathryn Bigelow en una de sus últimas entrevistas:
«yo estaba estudiando teatro en Nueva York, pero desde que había llegado de Wisconsin solía detenerme en su casa de vez en cuando. Vino a la Universidad de Columbia a dar una conferencia. Fui a oírle y al final lo felicité. Dimos un paseo juntos y me preguntó si me convertiría en uno de su primeros estudiantes y fui allí a hacer teatro».
Charles Bitsch entrevistó a Ray en febrero de 1957 para Cahiers du Cinema y le preguntó cómo empezó a trabajar con Wright:
«La arquitectura es la espina dorsal de todas las artes; ya sabes, si es auténtica arquitectura, engloba cada dominio. La simple palabra arquitectura puede aplicarse tanto a una obra de teatro como a una partitura o a un modo de vida. Frank Lloyd Wright le dio a todos los jóvenes del mundo la oportunidad de encontrarse, de practicar la arquitectura, de vivir una vida en común, y de intercambiar experiencias y puntos de vista. No había muchos estadounidenses entre los treinta y cinco jóvenes que estuvieron al principio con Frank Lloyd Wright, pero había nicaragüenses, japoneses, franceses, daneses, suizos y chinos, algunos eran escultores como Noguchi, músicos como Brooks y otros pintores».
También le preguntó si hay influencia de Wright en la arquitectura de las casas de La casa en la sombra y Johnny Guitar:
«No. Yo diría que la influencia más obvia que Wright tuvo en mí, aparte de una especie de actitud filosófica… no, no una actitud filosófica, sino una cierta manera de mirar a las cosas, es mi gusto por el CinemaScope. Me gusta la línea horizontal y lo horizontal era esencial para Wright. Me gusta mucho el formato del CinemaScope y cuando tengo libertad para usarlo como me place, como en Rebelde sin causa, me da mucha satisfacción hacerlo. Pero en las dos películas que has mencionado, la arquitectura estaba tan determinada por el tiempo y el lugar que no era como la de Frank Lloyd Wright y no debía nada a la influencia que tuvo sobre mí. Usé objetos, como el tronco el árbol para Ida [Lupino], que son, es cierto, el tipo de accesorios que se podían haber encontrado en el estar de una villa de Frank Lloyd Wright, pero en la estructura, en la misma arquitectura, no hay influencias de Frank Lloyd Wright. Sin embargo, en Johnny Guitar… es difícil decirlo, necesité un momento casi arbitrariamente dramático para colocar la blancura del vestido de Vienna sobre las rocas rojas, pero creo que pocas veces puedes determinar la influencia exacta que has recibido, de dónde viene tu gusto por algo, o cómo ese gusto evolucionó».
Nunca se sabe si las influencias mencionadas por los creadores son reales en el momento en el que se está produciendo una obra o se buscan después a través incluso de lo que otros han escrito sobre esa obra. Sin embargo, aquí quedan las opiniones de Ray sobre Wright -hubiera sido interesante saber las de Wright sobre Ray, si es que el arquitecto tenía alguna sobre el cineasta- que, al parecer, no acabaron siendo tan buenos amigos como lo eran al principio.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, febrero 2015
Raymond Nicholas Kienzie, who always will be for all Nicholas Ray, had the great opportunity in the first thirties to be an apprentice of Frank Lloyd Wright in Taliesin for one year.
As it told him Kathryn Bigelow in one of his last interviews:
«I was studying theatre in New York, but since I had come from Wisconsin I was in the habit of detaining in his house occasionally. It came to Columbia’s University to give a conference. I went to hear him and ultimately I congratulated it. We gave a walk together and he asked me if I would turn into one of his the first students and I went to do there theatre».
Charles Bitsch interviewed Ray in February, 1957 for Cahiers du Cinema and asked him how it started working with Wright:
«The architecture is the backbone of all the arts; already you know, if it is an authentic architecture, it includes every domain. The simple word architecture can be applied both to a play and to a score or to a way of life. Frank Lloyd Wright gave to all the young persons of the world the opportunity to be, to practise the architecture, to live through a life jointly, and of exchanging experiences and points of view. There were no many Americans between thirty five young persons who were initially with Frank Lloyd Wright, but there were Nicaraguans, Japanese, Frenchmen, Danishes, Swisses and Chinese, some they were sculptors as Noguchi, musicians like Brooks and other painters».
Also he asked him if there is Wright’s influence in the architecture of the houses of The house in the shade and Johnny Guitar:
«Not. I would say that the most obvious influence that Wright had in me, apart from a species of philosophical attitude … not, not a philosophical attitude, but a certain way of looking at the things, is my taste for the CinemaScope. I like the horizontal line and the horizontal thing was essential for Wright. I like much the format of the CinemaScope and when I have freedom to use it like me place, since in Rebel without reason, give myself many satisfaction to do it. But in both movies that you have mentioned, the architecture was so determined by the time and the place that was not like that of Frank Lloyd Wright and did not owe anything to the influence that had on me. I used objects, as the trunk the tree for Going [Lupino], which they are, it is true, the type of accessories that they could have found in to be of Frank Lloyd Wright’s villa, but in the structure, in the same architecture, there are no Frank Lloyd Wright’s influences. Nevertheless, in Johnny Guitar … it is difficult to say it, I needed an almost arbitrary dramatic moment to place the whiteness of Vienna’s garment on the red rocks, but I think that rarely you can determine the exact influence that you have received, wherefrom your taste comes for something, or how this taste evolved».
It is never known if the influences mentioned by the creators are royal in the moment in the one that is producing a work to him or are looked later to enclosed slant of what others have written on this work. Nevertheless, here Ray’s opinions stay on Wright – it had been interesting to know those of Wright on Ray, if it is that the architect had someone on the filmmaker – that, apparently, they did not end up by being so good friends since they it were initially.
Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, february 2015
Raymond Nicholas Kienzie, que sempre será para todo Nicholas Ray, tivo a grande oportunidade nos primeiros anos trinta de ser aprendiz de Frank Lloyd Wright en Taliesin durante un ano.
Tal como lle contou a Kathryn Bigelow nunha das súas derradeiras entrevistas:
«eu estaba a estudar teatro en Nova York, pero dende que chegara de Wisconsin adoitaba determe na súa casa de cando en vez. Viño á Universidade de Columbia a dar unha conferencia. Fun a oílo e ao final feliciteino. Demos un paseo xuntos e preguntoume se me convertería nun do seu primeiros estudantes e fun alí a facer teatro».
Charles Bitsch entrevistou a Ray en febreiro de 1957 para Cahiers du Cinema e preguntoulle como empezou a traballar con Wright:
«A arquitectura é a espiña dorsal de todas as artes; xa sabes, se é auténtica arquitectura, engloba cada dominio. A simple palabra arquitectura pode aplicarse tanto a unha obra de teatro coma a unha partitura ou a un modo de vida. Frank Lloyd Wright deulle a todos os mozos do mundo a oportunidade de encontrarse, de practicar a arquitectura, de vivir unha vida en común, e de intercambiar experiencias e puntos de vista. Non había moitos estadounidenses entre os trinta e cinco mozos que estiveron ao principio con Frank Lloyd Wright, pero había nicaraguanas, xaponeses, franceses, daneses, suízos e chineses, algúns eran escultores como Noguchi, músicos como Brooks e outros pintores».
Tamén lle preguntou se hai influencia de Wright na arquitectura das casas de A casa na sombra e Johnny Guitar:
«Non. Eu diría que a influencia máis obvia que Wright tivo en min, á parte dunha especie de actitude filosófica… non, non unha actitude filosófica, senón certo xeito de mirar ás cousas, é o meu gusto polo CinemaScope. Gústame a liña horizontal e o horizontal era esencial para Wright. Gústame moito o formato do CinemaScope e cando teño liberdade para usalo como me prace, como en Rebelde sen causa, dáme moita satisfacción facelo. Pero nas dúas películas que mencionaches, a arquitectura estaba tan determinada polo tempo e o lugar que non era como a de Frank Lloyd Wright e non debía nada á influencia que tivo sobre min. Usei obxectos, como o madeiro a árbore para Ida [Lupino], que son, é certo, o tipo de accesorios que se podían ter encontrado no estar dunha vila de Frank Lloyd Wright, pero na estrutura, na mesma arquitectura, non hai influencias de Frank Lloyd Wright. Non obstante, en Johnny Guitar… é difícil dicilo, necesitei un momento case arbitrariamente dramático para colocar a brancura do vestido de Vienna sobre as rochas vermellas, pero creo que poucas veces podes determinar a influencia exacta que recibiches, de onde vén o teu gusto por algo, ou como ese gusto evolucionou».
Nunca se sabe se as influencias mencionadas polos creadores son reais no momento no que se está a producir unha obra ou búscanse despois a través mesmo do que outros escribiron sobre esa obra. Non obstante, aquí quedan as opinións de Ray sobre Wright -tería sido interesante saber as de Wright sobre Ray, se é que o arquitecto tiña algunha sobre o cineasta- que, ao parecer, non acabaron sendo tan bos amigos como o eran ao principio.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Cidade
Santa Cruz de Tenerife, febreiro 2015





