Sólo puedo hablar de lo que no conozco. Lo hago desde la figuración estricta. Personas y cosas en el momento en que menos se parecen a sí mismas, cuando, como sumergidas en una corriente profunda, se pudiera vislumbrar un cambio, quizá la sustitución de una esperanza por otra, o ese momento en que un viaje en columpio anula el porvenir.
Un hombre hace flexiones, en un salón, con el rostro de otro, y pese a lo que pudiera parecer no es pintura narrativa, aunque éste y otros instantes capturados sean parte de una narración que nadie sabe, y sus protagonistas menos, hacia dónde se dirige o de dónde viene. Son los tiempos muertos que acompañan a los propósitos. Algunos proceden de la realidad, otros no. Se revelan en las deshoras.
Obra: Deshoras
Autor: María Martín Carmona
Año: 2009
Emplazamiento: A Coruña
Fotografías: María Martín Carmona
+www.mariacarmona.com
Just can talk of what I do not know. I do it from the strict figuration. People and things in the moment fewer resemble themselves, when, as submerged in a deep current, you could glimpse a change, maybe the substitution of a hope for another, or that moment in which a trip in swing cancels the future.
A man does flexions, in a living-room, with the face of another, and despite it what he could to seem is not paint narrative, although this and other captured instants are part of a narration that nobody knows, and his fewer leading men, towards where addresses or of where comes. Are downtime that accompany to intentions. Some come from the reality, other not. Are revealed in the deshoras.
Artwork: Deshoras
Author: María Martín Carmona
Year: 2009
Location: A Coruña
Photographs: María Martín Carmona
+www.mariacarmona.com
Só podo falar do que non coñezo. Fágoo desde a figuración estrita. Persoas e cousas no momento en que menos se parecen a si mesmas, cando, como mergulladas nunha corrente profunda, puidésese albiscar un cambio, talvez a substitución dunha esperanza por outra, ou ese momento en que unha viaxe en randeeira anula o porvir.
Algo mais
Un home fai flexións, nun salón, co rostro doutro, e malia o que puidese parecer non é pintura narrativa, aínda que este e outros instantes capturados sexan parte dunha narración que ninguén sabe, e os seus protagonistas menos, cara a onde diríxese ou de onde vén. Son os tempos mortos que acompañan aos propósitos. Algúns proceden da realidade, outros non. Revélanse nas deshoras.
Obra: Deshoras
Autor: María Martín Carmona
Ano: 2009
Emplazamento: A Coruña
Fotografías: María Martín Carmona
+ www.mariacarmona.com















