IniciofaroUtopía/Nutopia | Miquel Lacasta

Utopía/Nutopia | Miquel Lacasta

[:es]

Nutopia
Nutopia

Los años 60 fueron la edad de las megaestructuras, la edad de los sueños utópicos, la edad de las revueltas contra lo establecido. A su vez fueron la época de la construcción de un imaginario común. La edad de un optimismo militante, casi arrogante; A principios de los 70, quizás por pura ley del péndulo, vino el tiempo de las visiones apocalípticas, de imaginar un mundo en la máxima decadencia, de ficciones extremas en su negatividad.

El comienzo y el final de esta edad viene enmarcada por dos exposiciones míticas en el MoMA de Nueva York: Visionary Architecture en 1960 y New Domestic Landscape en 1972. Este marco temporal coincide casi a la perfección con el hecho simbólico de la elección como presidente de JFK John Fitzgerald Kennedy en 1960, y el advenimiento de la crisis del petróleo de 1973, es decir de la cristalización de una nueva era, visionaria, utópica, optimista, de un lado, y de otro, la implosión catastrófica de la negatividad, distópica y pesimista.

El espacio imaginario común de este recorrido viene estructurado por la posibilidad, hoy prácticamente inconcebible, de participar de una visión conjunta. No es explicable sino de otra manera, que en diferentes puntos del planeta, arquitectos, artistas y creativos de toda condición, fueran capaces de, en un tiempo increíblemente corto, crear una cultura especifica, un relato común, una estética participada. Esa década, por extrañas, o no tan extrañas razones, constituyó el pico más extremo de la creatividad desbordante, tanto es sus versiones bienintencionadas como  en las lecturas y visiones más críticas, e incluso cínicas.

Hoy, la década de las utopías está enormemente desconsiderada. Una extraña sensación de vergüenza ajena ante los excesos imaginativos y delirios del momento, no permiten ver con claridad la fuerza nutritiva y las propuestas de indudable valor que en términos proyectuales, los centenares de proyectos utópicos, lanzaros sobre un futuro, que hoy todavía constituyen un tejido enormemente nutritivo para pensar la arquitectura.

No creo que se trate de volver a fomentar una lógica de lo utópico a estas alturas, el momento mágico de los 60 no volverá, y por añadidura, tendríamos el peligro inminente de caer en la nostalgia. Sin embargo, hace falta una reflexión profunda y concienzuda, desapasionada y rigurosa de un momento de la historia de la arquitectura, donde múltiples voces parecían ir, con propuestas singulares y muy diferentes, eso sí, en una misma dirección.

Es difícil de entender que en la mayoría de las escuelas de arquitectura, todavía hoy, ese momento dulce de la creatividad quede sepultado por una descalificación general, un desprecio a los soñadores, de una época, y se diluya un espíritu, que buena falta nos hace ahora. El espíritu de soñar.

Solamente algunas voces cualificadas, de forma poco coordinada e impulsadas por su notabilísimo interés histórico parecen recuperar de vez en cuando, esas voces olvidadas. La extraordinaria exhibición ambulante Clip/Stamp/Fold, multicomisariada y liderada por Beatriz Colomina,1 y el último libro de Rem Koolhaas y Hans Ulrich Obrist, acerca de los metabolistas japoneses,por poner dos ejemplos archiconocidos y recientes, parecen encauzar un cierto ruido de fondo, consistente en recuperar para la contemporaneidad el alma fundamental de la arquitectura, cosificada, en la voluntad de imaginar y soñar si es preciso.

Uno de los actos más interesantes, para-arquitectónicos y poco conocidos que ejemplifican esa necesidad de imaginar y soñar, es la declaración de un nuevo país, NUTOPIA, por parte de la pareja imaginativa por excelencia de esa época. Me refiero a John Lennon y Yoko Ono.

Si como dice Rem Koolhaas, todo arquitecto tiene en sus genes la utopía, en el caso de Lennon y Ono, esa genética fue especialmente generosa.

La acción performativa de Nutopia, realizada como declaración en abril de 1973, consistió en la declaración de un nuevo país conceptual, donde básicamente sólo hay gente, es decir, Nutopia consiste en un lugar virtual, donde no existen tierras, ni fronteras, ni pasaportes, ni ninguna otra ley más que la ley cósmica. Un lugar que designa como embajadores a todos los pertenecientes a Nutopia y se pide el reconocimiento de la ONU. Es curioso lo que se asemeja Nutopia, a Internet. Hoy sabemos que desde un punto de vista social y cultural, una parte de la internet que conocemos hoy, participaba y sigue participando del espíritu de Nutopia.

Es por ello que de hecho Nutopia ya existe en la red,y de forma totalmente gratuita y simplemente por pura empatía con una cierta manera de entender el mundo, una cierta manera de mirar y entender, de construir un relato a la vez prospectivo y optimista, o simplemente por nostalgia de un momento histórico donde todo parecía posible, cualquier persona, sin requisitos de ningún tipo puede ser ciudadano de Nutopia.

Yo no sé si los médicos o los abogados deberían necesariamente ser ciudadanos de Nutopia, pero creo que los arquitectos definitivamente si que deberían formar parte de un lugar imaginado, que activa lo imaginario.

Si perdemos la capacidad de imaginar, perdemos la arquitectura entera. De hecho estoy convencido que deberíamos dejar que en arquitectura, la imaginación superara la inteligencia.

Miquel Lacasta. Doctor arquitecto
Barcelona, octubre 2012

Notas:

COLOMINA, Beatriz, y BUCKLEY, Craig, Clip Stamp Fold: The Radical Architecture of Little Magazines, 196X, 197X, ACTAR, Barcelona, 2010

KOOLHAAS, Rem, OBRIST, Hans Ulrich, Project Japan: Metabolism TalksTaschen, Köln, 2011

3  joinnutopia.com

[:gl]

Nutopia
Nutopia

Os anos 60 foron a idade das megaestructuras, a idade dos soños utópicos, a idade das revoltas contra o establecido. Á súa vez foron a época da construción dun imaxinario común. A idade dun optimismo militante, case arrogante; A principios dos 70, quizais por pura lei do péndulo, veu o tempo das visións apocalípticas, de imaxinar un mundo na máxima decadencia, de ficcións extremas na súa negatividad.

O comezo e o final desta idade vén enmarcada por dúas exposicións míticas no MoMA de Nova York: Visionary Architecture en 1960 e New Domestic Landscape en 1972. Este marco temporal coincide case á perfección co feito simbólico da elección como presidente de JFK John Fitzgerald Kennedy en 1960, e o advenimiento da crise do petróleo de 1973, é dicir da cristalización dunha nova era, visionaria, utópica, optimista, dun lado, e doutro, a implosión catastrófica da negatividad, distópica e pesimista.

O espazo imaxinario común deste percorrido vén estructurado pola posibilidade, hoxe prácticamente inconcibible, de participar dunha visión conxunta. Non é explicable senón doutro xeito, que en diferentes puntos do planeta, arquitectos, artistas e creativos de toda condición, fosen capaces de, nun tempo increíblemente curto, crear unha cultura especifica, un relato común, unha estética participada. Esa década, por estrañas, ou non tan estrañas razóns, constituíu o pico máis extremo da creatividade desbordante, tanto é as súas versións bienintencionadas como nas lecturas e visións máis críticas, e ata cínicas.

Hoxe, a década das utopías está enormemente desconsiderada. Unha estraña sensación de vergoña allea ante os excesos imaxinativos e delirios do momento, non permiten ver con claridade a forza nutritiva e as propostas de indubidable valor que en termos proyectuales, os centenares de proxectos utópicos, lanzarvos sobre un futuro, que hoxe aínda constitúen un tecido enormemente nutritivo para pensar a arquitectura.

Non creo que se trate de volver fomentar unha lóxica do utópico a estas alturas, o momento máxico dos 60 non volverá, e por riba, teriamos o perigo inminente de caer na nostalxia. Con todo, fai falta unha reflexión profunda e concienzuda, desapasionada e rigorosa dun momento da historia da arquitectura, onde múltiples voces parecían ir, con propostas singulares e moi diferentes, iso si, nunha mesma dirección.

É difícil de entender que na maioría das escolas de arquitectura, aínda hoxe, ese momento doce da creatividade quede sepultado por unha descualificación xeral, un desprezo aos soñadores, dunha época, e dilúase un espírito, que boa falta fainos agora. O espírito de soñar.

Soamente algunhas voces cualificadas, de forma pouco coordinada e impulsadas pola súa notabilísimo interese histórico parecen recuperar de cando en vez, esas voces esquecidas. A extraordinaria exhibición ambulante Clip/Stamp/Fold, multicomisariada e liderada por Beatriz Colomina,1 e o último libro de Rem Koolhaas e Hans Ulrich Obrist, acerca dos metabolistas xaponeses,2 por poñer dous exemplos archiconocidos e recentes, parecen canalizar un certo ruído de fondo, consistente en recuperar para a contemporaneidad a alma fundamental da arquitectura, cosificada, na vontade de imaxinar e soñar se é preciso.

Un dos actos máis interesantes, para-arquitectónicos e pouco coñecidos que ejemplifican esa necesidade de imaxinar e soñar, é a declaración dun novo país, NUTOPIA, por parte da parella imaxinativa por excelencia desa época. Refírome a John Lennon e Yoko Ono.

Se como di Rem Koolhaas, todo arquitecto ten nos seus xenes a utopía, no caso de Lennon e Ono, esa xenética foi especialmente xenerosa.

A acción performativa de Nutopia, realizada como declaración en abril de 1973, consistiu na declaración dun novo país conceptual, onde basicamente só hai xente, é dicir, Nutopia consiste nun lugar virtual, onde non existen terras, nin fronteiras, nin pasaportes, nin ningunha outra lei máis que a lei cósmica. Un lugar que designa como embaixadores a todos os pertencentes a Nutopia e pídese o recoñecemento da ONU. É curioso o que se asemella Nutopia, a Internet. Hoxe sabemos que desde un punto de vista social e cultural, unha parte da internet que coñecemos hoxe, participaba e segue participando do espírito de Nutopia.

É por iso que de feito Nutopia xa existe na rede,3 e de forma totalmente gratuíta e simplemente por pura empatía cunha certa maneira de entender o mundo, unha certa maneira de mirar e entender, de construír un relato á vez prospectivo e optimista, ou simplemente por nostalxia dun momento histórico onde todo parecía posible, calquera persoa, sen requisitos de ningún tipo pode ser cidadán de Nutopia.

Eu non se se os médicos ou os avogados deberían necesariamente ser cidadáns de Nutopia, pero creo que os arquitectos definitivamente se que deberían formar parte dun lugar imaxinado, que activa o imaxinario.

Se perdemos a capacidade de imaxinar, perdemos a arquitectura enteira. De feito estou convencido que deberiamos deixar que en arquitectura, a imaxinación superase a intelixencia.

Miquel Lacasta. Doutor arquitecto
Barcelona, outubro 2012

Notas:

COLOMINA, Beatriz, y BUCKLEY, Craig, Clip Stamp Fold: The Radical Architecture of Little Magazines, 196X, 197X, ACTAR, Barcelona, 2010

KOOLHAAS, Rem, OBRIST, Hans Ulrich, Project Japan: Metabolism TalksTaschen, Köln, 2011

3  joinnutopia.com

[:en]

Nutopia
Nutopia

The 60s were the age of the megastructures, the age of the Utopian dreams, the age of the revolts against the established. In turn they were the epoch of the construction of the imaginary common one. The age of a politicallly active, almost arrogant optimism; At the beginning of the 70, probably for pure law of the pendulum, it came the time of the apocalyptic visions, of imagining a world in the maximum decadence, of extreme fictions in his negatividad.

The beginning and the end of this age comes framed by two mythical exhibitions in the MoMA of New York: Visionary Architecture in 1960 and New Domestic Landscape in 1972. This temporary frame coincides almost to the perfection with the symbolic fact of the choice as president of JFK John Fitzgerald Kennedy in 1960, and the advent of the crisis of the oil of 1973, that is to say of the crystallization of a new age, visionary, Utopian, optimistic, of a side, and of other one, the catastrophic implosion of the negatividad, distópica and pessimist.

The imaginary common space of this tour comes structured by the possibility, today practically inconceivably, of taking part of a joint vision. It is not explicable but otherwise, that in different points of the planet, architects, artists and creative of any condition, were capable of, in an incredibly short time, to create a culture specifies, a common statement, an informed aesthetics. This decade, for strange, or not so strange reasons, constituted the most extreme beak of the overflowing creativity, so much it is his well-meaning versions as in the readings and the most critical, and even cynical visions.

Today, the decade of the Utopias is enormously inconsiderate. A strange sensation of foreign shame before the imaginative excesses and deliriums of the moment, they do not allow to see with clarity the nourishing force and the offers of undoubted value that in terms proyectuales, the hundreds of Utopian projects, to throw on a future, which today still they constitute an enormously nourishing fabric to think the architecture.

I do not believe that it tries of returning to promote a logic of the Utopian thing at this point, the magic moment of the 60 will not return, and in addition, we would have the imminent danger of falling down in the nostalgia. Nevertheless, it is necessary to have a deep and conscientious, lacking in passion and rigorous reflection of a moment of the history of the architecture, where multiple voices seemed to go, with singular and very different offers, it yes, in the same direction.

It is difficult to understand that in the majority of the schools of architecture, still today, this sweet moment of the creativity is still had buried by a general disqualification, a scorn by the dreamers, of an epoch, and there is diluted a spirit, which good lack does to us now. The spirit of dreaming.

Only some qualified voices, of form slightly coordinated and stimulated by his most notable historical interest they seem to recover occasionally, these forgotten voices. The extraordinary ambulant exhibition Clip/Stamp/Fold,  curator and led by Beatriz Colomina,and the last book by Rem Koolhaas and Hans Ulrich Obrist, brings over of the metabolist janponese architecture,2 for putting two very well-known and recent examples, they seem to channel a certain background noise, consistent in recovering for the contemporaneousness the fundamental soul of the architecture, materialize, in the will to imagine and dream if it is precise.

One of the most interesting acts, for architectural and little known that exemplify this need to imagine and dream, is the declaration of a new country, NUTOPIA, on the part of the imaginative excellent pair of this epoch. I refer to John Lennon y Yoko Ono.

If as he says Rem Koolhaas, every architect has in his genes the Utopia, in case of Lennon and Ono, this genetics was specially generous.

The action performativa of Nutopia realized as declaration in April, 1973, consisted of the declaration of a new conceptual country, where basically only there are people, that is to say, Nutopia consists of a virtual place, where there exist neither lands, nor borders, nor passports, nor any other law any more than the cosmic law. A place that designates as ambassadors to all the belonging ones to Nutopia and the recognition of the UNO is asked. It is curious what Nutopia is alike, to Internet. Today we know that from a social and cultural point of view, a part of the Internet that we know today, was taking part and it continues taking part of the spirit of specially generous Nutopia.ue.

It is for it that of fact Nutopia already exists in the network,3 and of totally free form and simply for pure empathy with a certain way of understanding the world, a certain way of looking and dealing, of constructing a statement simultaneously market and optimistic, or simply for nostalgia of a historical moment where everything seemed to be possible, any person, without requirements of any type he can be a citizen of Nutopia.

I do not know if the doctors or the attorneys should be necessarily citizens of Nutopia, but I think that the architects definitively if that they should form a part of an imagined place, which activates the imaginary thing.

If we lose the aptitude to imagine, we lose the entire architecture. In fact I am sure that we should leave that in architecture, the imagination was overcoming the intelligence.

Miquel Lacasta. PhD architect
Barcelona, october 2012

Notas:

COLOMINA, Beatriz, y BUCKLEY, Craig, Clip Stamp Fold: The Radical Architecture of Little Magazines, 196X, 197X, ACTAR, Barcelona, 2010

KOOLHAAS, Rem, OBRIST, Hans Ulrich, Project Japan: Metabolism TalksTaschen, Köln, 2011

3  joinnutopia.com

[:]

Miquel Lacasta Codorniu
Miquel Lacasta Codorniuhttps://axonometrica.wordpress.com/
Es cofundador en ARCHIKUBIK y también en @kubik - espacio multidisciplinario. Obtuvo un Ph.D. con honores (cum laude) en ESARQ Universitat Internacional de Catalunya UIC y también fue galardonado con el premio especial Ph.D (UIC 2012), M.arch en ESARQ Universitat Internacional de Catalunya, y se graduó como arquitecto en ETSAB Universitat Politècnica de Catalunya . Miquel es profesor asociado en ESARQ desde 1996. Anteriormente, fue profesor en Elisava y Escola LAI, y también en programas de postgrado en ETSAB y La Salle. Fue arquitecto en la oficina de Manuel Brullet desde 1989 desde 1995. Ha sido galardonado en "Taller Barcelona'96. El TGV, una oportunidad por estructurar la periferia ". Fue codirector del taller "Territorio Virtual, Límite Urbano" en ITSEM Guadalajara, México en 2000 y también codirector del taller "Ravalizar Barcelona" en ITSEM Guadalajara, México, y CCNY, Nueva York, EE. UU. En 2002, 2003 y 2004. Ganó el premio A + en 2010 por Sunion School en el Best Educational Building, The International Architecture Award 2008 en The Chicago Athenaeum por Colin's House y el primer premio en Corian Prize en 2006. Su obra ha sido expuesta en Barcelona , Madrid, Florencia, Cannes y en Le Pavillon de l'Arsenal en París. Varias publicaciones han sido reconocidas por su trabajo como Quaderns, ON, Arquitectura Plus, Piso, Arquitectura y Diseño, El País, ABC, La Vanguardia, Clarín, Sole 24 Ore, y otros. Recientemente realizó conferencias en ITSEM Guadalajara, México, Facolta di Architettura di l'Alghero, Italia, msa Münster School of Architecture, Münster Alemania, IBM Think Tank en París, Francia, y varias universidades y organizaciones en España. Recientemente fue galardonado con el ZAC RN5 en el concurso Vitry-sur-Seine, un Eco-distrito de 255 residencias sociales y privadas y una residencia de estudiantes en Ivry, y 32 apartamentos asistidos para personas mayores en Olesa de Montserrat.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS