René Clair. Arquitectos e Cineastas | Jorge Gorostiza

René Clair  Academia Francesa,  Clair  Baixo os teitos de París (Sous lles toits de Paris, 1930), O millón (Le Million, 1931) que comezan con dous fantásticos movementos de cámara sobre París e Viva a liberdade (À nous a liberté!, 1931)

René Clair | cinematismo.com

René Clair é un director francés no seu momento aclamado e admirado, chegando a ser membro da Academia Francesa, pero que hoxe foi practicamente esquecido, o que extrapolado á actualidade expón cantos famosos cineastas e escritores actuais lembraranse dentro duns anos, por culpa de estar sometidos á tiranía da fama inmediata.

Clair nas súas películas soubo empregar o espazo cinematográfico dunha forma espectacular, sobre todo, en títulos como Baixo os teitos de París (Sous les toits de Paris, 1930), O millón (Le Million, 1931) que comenzan con dous fantásticos movementos de cámara sobre París e Viva a libertade (À nous la liberté!, 1931) nela aparece unha moderna fábrica que foi reproducida en libros de arquitectura, o tres con decorados creados polo xenial Lazare Meerson.

Onte lendo textos seus encontrei un sobre como se fai unha película que comeza así:

«Para que vos fagades unha idea das condicións en que se concibe e executa unha obra cinematográfica, en termos xerais pode ser comparada coa construción de casas. É moi raro que un arquitecto constrúa unha casa ou calquera outra cousa pola satisfacción única do seu impulso creativo. Como un cineasta, un arquitecto debe ter en conta os gustos dos seus clientes, non traballa só, senón con numerosos colaboradores, cuxa axuda lle é indispensable, e está limitada polos medios materiais á súa disposición. Todo isto fai imposible que un arquitecto, como un cineasta, eluda as regras dunha profesión que está relacionada tanto coa arte como a industria; cada parte desta dobre natureza ten as súas propias características, que non poden reducirse a un denominador común».

Nese mesmo texto propón que os técnicos que se encargan de crear os espazos cinematográficos, en vez de denominarse «decoradores» como se chamaban en Francia naquela época, se denominen «arquitectos» como era habitual na Alemaña de entón, algo que non tivo repercusión.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, abril 2011

Doctor arquitecto, proyecta y construye edificios y desarrolla trabajos de urbanismo. Desde 1990, publica numerosos artículos sobre cine y arquitectura en medios de su localidad, revistas como Nosferatu, Nickleodeon, Academia, Lateral, Cahiers du Cinema… y en varios volúmenes colectivos. Entre el 2000 y el 2005 dirige la Filmoteca Canaria. Imparte conferencias sobre arquitectura y cine en instituciones como el CAAM en Gran Canaria, la UIMP, el CENDEAC en Murcia, INCUNA en Gijón, Fundación Telefónica, la ETS de Arquitectura y el CCCB de Barcelona, las ETS de Arquitectura de La Coruña, Sevilla, Valencia y SEU madrileña, La Ciudad de la Luz en Alicante, la UNED en Pamplona, en varios colegios de arquitectos, así como en las universidades del País Vasco, Gerona, Valladolid, Málaga, Granada, SEK en Segovia y CEES de Madrid. Jurado en varios festivales cinematográficos, como los de Alcalá de Henares (2001), San Sebastián (2002), Sitges (2003), Las Palmas (2005) y Documentamadrid (2005), y comisario de las exposiciones Constructores de quimeras. (Centro Conde Duque, Madrid, 1999) y La arquitectura de los sueños (Capilla del Oidor, Alcalá de Henares, 2001).

He publicado bastantes libros y muchos artículos, he impartido conferencias, he sido comisario de exposiciones y jurado en muchísmos festivales. Si quieren saber más no duden en consultar mi blog ARQUITECTURA + CINE + CIUDAD.

follow me

Arquivado en: capturas, cine, Jorge Gorostiza

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,