Lo que hai entre a rúa e a casa | José Valladares

Ao camiñar por Amsterdam é difícil non pensar que a cidade enteira parece haberse construído de acordo a un pacto entre o público e o privado. Un acordo xeneroso e responsable que beneficia a ambos: a gran riqueza do espazo público da cidade garántese pola apropiación que do fai o espazo privado. Esa apropiación faise ás veces con operacións tan sinxelas como colocar unhas plantas ou unha cadeira diante da porta dunha casa, ou levando parte da actividade da casa máis aló dos seus muros, á rúa, dunha forma desinhibida e espontánea. Ao pasear pola cidade, asombrado aínda por esa complexa malla de transportes que a definen: bicicleta, tranvía, pequenas e grandes barcazas, tense a sensación de que a complejidad do espazo interior privado que se albisca a través das fiestras, non cabo xa entre as súas paredes e non ten máis remedio que trasladarse á rúa, e esa traslación da actividade persoal, familiar, da casa convértese nun agasallo tan sinxelo como intenso para a rúa, na forma do florecer dun arbusto, dun improvisado taller, ou dunha botella de viño con amigos despois do traballo. E a toda esa ocupación ocasional e “anormal” do espazo público polo espazo privado- á que non é allea a estrutura formal da cidade mesma e o equilibradísimo uso da planta baixa dos edificios con comercio, oficinas e vivendas-, respóndelle aquel con a mesma xenerosidade, posibilitando a construción de espazos de privacidad descoñecidos noutras cidades. Así, esa situación, xerme dunha vida cidadá rica e complexa, vén dese sinxelo e xeneroso pacto entre a rúa e a casa.

Jan Vermeer, Street in Delft, c. 1657-58; Óleo sobre lenzo, 54.3 x 44 cm; Rijksmuseum, Amsterdam | Fotografia: Mark Harden | sai.msu.su

José Valladares

santiago de compostela. febreiro 2012

José Valladares Durán

Arquitecto por la ETSA Barcelona, 1996 y socio fundador del estudio rvr arquitectos ubicado en Santiago de Compostela.

follow me

Arquivado en: artigos, José Valladares Durán

Tags: , , , , , , ,