Ensinanzas do pasado | Íñigo García Odiaga

Museo de Arte Parrish en Long Island | Hezog & de Meuron

Situado no lado norte da estrada de Montauk, o último edificio dos arquitectos suizos Herzog e de Meuron, é unha gran estrutura horizontal situada discretamente na paisaxe. Para o visitante ocasional os dous novos edificios poderían pasar por senllos celeiros ou almacéns agrícolas que levasen toda a vida pertencendo a ese lugar.

En realidade estes novos edificios acollen a sé do Museo de Arte Parrish en Long Island.

A planta do edificio mostra dúas ás paralelas unidas por un espazo de circulación central que percorre o lado longo do complexo. Esta disposición e a estudada forma de situalos na parcela permítelles aproveitar ao máximo a luz natural da orientación norte, a máis interesante para iluminar salas de exposicións xa que é constante e non produce deslumbramientos.

Herzog e de Meuron recuperan neste proxecto o arquetipo da casa tradicional a dúas augas, para crear as dúas estruturas que compoñen o edificio, unha forma de operar que recorda en certa medida á resolución de volumes apilados interpretada por estes mesmos arquitectos para a galería mobles VitraHaus en Alemania.

Os arquitectos suízos defenden este deseño, precisamente a partir desa tipoloxía que eles consideran aínda hoxe en día fundamental, xa que está aberto para ser reinterpretada en moitas funcións diferentes, lugares e culturas. Practicamente calquera neno debuxa esa icona da casa tradicional cando fai referencia ao fogar, o que Herzog e de Meuron valoran explicando que de forma simple, case banal, se converteu esa imaxe en algo moi concreto, preciso e fresco, pero tamén en algo recoñecible como parte do lugar e da paisaxe. Dalgún xeito podería pensarse que ese pictograma, esa representación arcaica da casa ten unha relación innata e polo tanto directa co lugar e a natureza.

As galerías e outras dependencias están dispostas en dúas filas paralelas baixo a protección das dúas grandes cubertas, cuxa pouca pendente amplía esa sensación de horizontalidade perseguida polos arquitectos e que redunda na imaxe perseguida de paraugas protector.

Museo de Arte Parrish en Long Island | Hezog & de Meuron

Os poderosos aleiros que rematan as cubertas crean terrazas protexidas da chuvia e do sol en todo o perímetro do edificio, incluíndo un amplo espazo de cafetaría que ademais pretende ser usada para realizar eventos, talleres ou actuacións no exterior.

Unha das características máis especiais do novo deseño é precisamente este soportal que xera unha sombra que rodea todo o edificio e que se expande ao chegar a ese amplo espazo exterior, xa que mediante este leve recurso da arquitectura tradicional o edificio parece perder masa, alixeirando a súa presenza no horizonte.Interiormente a planta podería explicarse como un extrusión ou unha tradución directa da distribución funcional ideal. Un grupo de dez salas expositivas define o corazón do museo. O tamaño e a proporción destas galerías pode ser doadamente adaptado provocando múltiples combinacións xa que as paredes de partición entre elas son móbiles, permitindo reorganizar o núcleo do museo en función das necesidades espaciais das diferentes mostras.

Ao leste da galería central encóntrase “a parte de atrás da casa” onde se agrupan as funcións de administración, almacéns, e talleres, así como as zonas de carga e descarga. Ao oeste na área máis próxima ao acceso de público encóntranse as áreas dedicadas aos visitantes como o vestíbulo, a tenda, a cafetaría ou un espazo flexible e multifuncional.

Museo de Arte Parrish en Long Island | Hezog & de Meuron

A sinxeleza do sistema de construción do edificio apoia tamén a idea de modelo tradicional adaptado á contemporaneiade que o proxecto persegue. Unha secuencia ordenada de correas e vigas definen o eixe unificador do edificio. A súa materialización é unha expresión directa dos materiais de construción o que redunda nunha imaxe que fala de doada montaxe e métodos locais de construción.

As paredes exteriores realizáronse en formigón armado e son ademais da estrutura portante principal do edificio, os elementos que definen a forma xeral deste. A grande escala destas paredes elementais foi habilmente controlado coa introdución dun banco corrido que percorre toda a base do muro como unha base para sentarse e ver a paisaxe circundante, baixo os aleiros que antes describimos.

Outro punto maxistralmente resolto é o da posición do edificio na parcela. Ao igual que os templos gregos do acrópole de Atenas, o edificio preséntase en diagonal sobre o soar, o que xera dende a chegada unha imaxe que cambia dramaticamente co movemento do sol, mentres presenta unha imaxe de postal do edificio, na que por efecto da perspectiva destacan as súas extremas proporcións, recalcando de novo a simpleza do concepto que o edificio garda.

O deseño paisaxístico realizado por Reed Hilderbrand Asociados, evoca a herdanza do East End. E reforza as características do lugar cun prado cheo de herbas, gramíneas e flores silvestres autóctonas que soben pola leve aba cara a un carballo e as sebes de folla perenne que debuxan a fronteira norte da parcela.

Concibido como unha obra única e integrada, a arquitectura e a paisaxe ofrecen ao público unha experiencia unificada e coherente durante todo o ano, que ademais parece levar no lugar toda unha eternidade. Coma se o edificio fose un híbrido do pasado e do presente, sen dúbida trátase dun edificio que reflicte as ensinanzas do pasado.

Museo de Arte Parrish en Long Island | Hezog & de Meuron

íñigo garcía odiaga. arquitecto

san sebastián. decembro 2012

Texto para ZAZPIKA 12.12.30

Íñigo García Odiaga

Doctor Arquitecto y profesor asociado de Proyectos Arquitectónicos, ETSASS. Editor de NOMU. 1/5 del estudio de arquitectura VAUMM. Vivo en Donosti.

follow me

Arquivado en: artigos, Íñigo García Odiaga

Tags: , , , , , , , , ,