Defensa do defendible | bRijUNi

Cantina da Cidade da Cultura | bRijUNi

A historia da arquitectura contemporánea, é dicir, dende “a morte” do movemento moderno, é a historia da procura do achegamento á sociedade.

Primeiro coa revisión que propoñen os novos membros do CIAM no TEAM 10, buscando un urbanismo máis humano e máis próximo ao que hoxe denominamos fenomenoloxía. Isto quedou nunha serie de tímidas intencións, illadas e pouco efectivas. Moito máis notorio e influyente, especialmente no mass media, foi o camiño postmoderno, que, aínda que pecaba dunha certa superficialidad, poñía sobre a mesa o que podería ser o principal problema do arquitecto á hora de comunicar: a prepotencia. Venturi, ao elevar á cidade de As Vegas ao nivel do arquitectónicamente valioso [deixémolo así] estaba, en certo xeito, anticipando unha das reivindicacións contemporáneas que podería resumirse así: “Tan importante pode ser o Vitrubio como a revista Hola, depende…”. A teoría da relatividade empezou a servir para relativizar todo.

A buscada conexión coa sociedade [enténdase a sociedade máis afastada dos conceptos arquitectónicos] derrúbase no momento en que os arquitectos comezan a articular os seus complexos discursos e transformar en práctica as “benintencionadas” ideas de Venturi. Aí nacerán os “estilos arquitectónicos” máis complexos e difíciles de comprender para o “vulgo” da contemporaneidad: o hight tech, a deconstrucción ou a propia arquitectura postmoderna, que non por utilizar frontones e demais elementos clásicos resultou máis comprensible para o gran público que os mellores edificios de Le Corbusier, Mies e demais membros do criticado movemento moderno.

En resumo, visto desde o século XXI esa idea de “contactar co público” que tiñan os primeiros postmodernos resultou simplemente unha excusa para que os practitioners fixesen o de sempre: o que lles deu a gana.

Actualmente, por distintos motivos, os arquitectos estamos de novo buscando desesperadamente contactar cun público que, sinceramente, non se sente atraído por nós, non sabe para que servimos e non nos necesita. É unha cuestión de supervivencia e, como tal, decidimos atacarnos a nós mesmos, comezando polo máis débil da manada.

Porque se tratase de demostrar o noso labor social, a nosa transcendencia cidadá, DEBEMOS [si, con maiúsculas] matar a “os outros”, as non sociais, os arquitectos que conforman o Star System e que se dedicaron a sementar o noso planeta de nocivos edificios icónicos que arruinaron cidades e arrasado pobos. Está claro que esta é a tendencia porque o rei das tendencias díxoo xa claramente co título proposto para a Biennale 2014: volvamos á nosa esencia…e a súa é a do amable holandés que prefire a bici ao mercedes, sen importar cantos jet privados colleu no pasado, iso queda esquecido. Holanda é un país social e Koolhaas leva unha vella camiseta na foto, iso é o que conta.

Con todo cabería preguntarse que facemos co feito de que a arquitectura icónica sexa, sen comparación [quizais coa única comparación posible desas afastadas catedráis] o movemento arquitectónico que maior atención social conseguiu.

Quizáis os arquitectos deberiamos de apoiarnos en negarnos os uns aos outros para seguir crecendo e teriamos que empezar a aceptar e asumir a nosa historia, non só para conseguir o recoñecemento social que tanto anhelamos, tamén para recuperar a credibilidade perdida, ata entre nós.

Texto por bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Arquitecto e Master en Proxectos Arquitectónicos Avanzados (ETSA Madrid)- e Francisco Javier Casas Cobo -arquitecto e Master en Teoría, Análise e Historia da Arquitectura (ETSA Madrid).

bRijUNi arquitectos

Beatriz Villanueva es Arquitecta, Master en Gestión de Espacios Virtuales, Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados y PhD (ABD) con su tesis “Arquitectura y Compromiso. Actualización y revisión crítica de los manifiestos de arquitectura”, dentro del grupo ARKRIT de teoría y crítica (ETSAM).

Francisco J. Casas es Arquitecto, Master en Análisis, Teoría e Historia de la Arquitectura y PhD (ABD) con su tesis “Fundamentos Historiográficos, Teóricos y Críticos de los años 50” dentro del Departamento de Composición Arquitectónica (ETSAM).

follow me

Arquivado en: bRijUNi architects, faro

Tags: , , , , , , , , , , , , ,