Defensa do defendible | bRijUNi

Cantina da Cidade da Cultura | bRijUNi

A historia da arquitectura contemporánea, é dicir, dende “a morte” do movemento moderno, é a historia da procura do achegamento á sociedade.

Primeiro coa revisión que propoñen os novos membros do CIAM no TEAM 10, buscando un urbanismo máis humano e máis próximo ao que hoxe denominamos fenomenoloxía. Isto quedou nunha serie de tímidas intencións, illadas e pouco efectivas. Moito máis notorio e influyente, especialmente no mass media, foi o camiño postmoderno, que, aínda que pecaba dunha certa superficialidad, poñía sobre a mesa o que podería ser o principal problema do arquitecto á hora de comunicar: a prepotencia. Venturi, ao elevar á cidade de As Vegas ao nivel do arquitectónicamente valioso [deixémolo así] estaba, en certo xeito, anticipando unha das reivindicacións contemporáneas que podería resumirse así: “Tan importante pode ser o Vitrubio como a revista Hola, depende…”. A teoría da relatividade empezou a servir para relativizar todo.

A buscada conexión coa sociedade [enténdase a sociedade máis afastada dos conceptos arquitectónicos] derrúbase no momento en que os arquitectos comezan a articular os seus complexos discursos e transformar en práctica as “benintencionadas” ideas de Venturi. Aí nacerán os “estilos arquitectónicos” máis complexos e difíciles de comprender para o “vulgo” da contemporaneidad: o hight tech, a deconstrucción ou a propia arquitectura postmoderna, que non por utilizar frontones e demais elementos clásicos resultou máis comprensible para o gran público que os mellores edificios de Le Corbusier, Mies e demais membros do criticado movemento moderno.

En resumo, visto desde o século XXI esa idea de “contactar co público” que tiñan os primeiros postmodernos resultou simplemente unha excusa para que os practitioners fixesen o de sempre: o que lles deu a gana.

Actualmente, por distintos motivos, os arquitectos estamos de novo buscando desesperadamente contactar cun público que, sinceramente, non se sente atraído por nós, non sabe para que servimos e non nos necesita. É unha cuestión de supervivencia e, como tal, decidimos atacarnos a nós mesmos, comezando polo máis débil da manada.

Porque se tratase de demostrar o noso labor social, a nosa transcendencia cidadá, DEBEMOS [si, con maiúsculas] matar a “os outros”, as non sociais, os arquitectos que conforman o Star System e que se dedicaron a sementar o noso planeta de nocivos edificios icónicos que arruinaron cidades e arrasado pobos. Está claro que esta é a tendencia porque o rei das tendencias díxoo xa claramente co título proposto para a Biennale 2014: volvamos á nosa esencia…e a súa é a do amable holandés que prefire a bici ao mercedes, sen importar cantos jet privados colleu no pasado, iso queda esquecido. Holanda é un país social e Koolhaas leva unha vella camiseta na foto, iso é o que conta.

Con todo cabería preguntarse que facemos co feito de que a arquitectura icónica sexa, sen comparación [quizais coa única comparación posible desas afastadas catedráis] o movemento arquitectónico que maior atención social conseguiu.

Quizáis os arquitectos deberiamos de apoiarnos en negarnos os uns aos outros para seguir crecendo e teriamos que empezar a aceptar e asumir a nosa historia, non só para conseguir o recoñecemento social que tanto anhelamos, tamén para recuperar a credibilidade perdida, ata entre nós.

Texto por bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Arquitecto e Master en Proxectos Arquitectónicos Avanzados (ETSA Madrid)- e Francisco Javier Casas Cobo -arquitecto e Master en Teoría, Análise e Historia da Arquitectura (ETSA Madrid).

bRijUNi arquitectos

Beatriz Villanueva es Doctora arquitecta en Proyectos arquitectónicos avanzados, Máster en Arquitectura, Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid y Máster en Gestión de Espacios Virtuales por la Fundación Camuñas, Escuela de Arquitectura del C.E.U., Madrid..

Francisco J. Casas es Arquitecto, Master en Análisis, Teoría e Historia de la Arquitectura y PhD (ABD) con su tesis “Fundamentos Historiográficos, Teóricos y Críticos de los años 50” dentro del Departamento de Composición Arquitectónica (ETSAM).

follow me

Arquivado en: bRijUNi architects, faro

Tags: , , , , , , , , , , , , ,