De nubes e caixas negras | Marcelo Gardinetti

5 (100%) 1 vote[s]

Imaxe xentileza © COOP HIMMELB(L)AU

Aínda considerando o escaso compromiso dos novos ismos respecto ao ideario de normalización e produción en serie promovido polos mestres do Movemento Moderno, o feito que máis diverxencia xera con aquel período é a indeterminación da forma que arrogan os edificios deseñados polos máis popularizados actores da produción actual.

O concepto da forma, que naqueles anos estaba unido á busca dunha xustificación no programa, na actualidade busca xustificación algunha. Pola contra, na maioría dos casos proponse como un cuestionamento á orde e equilibrio que a arquitectura gozaba nas primeiras décadas do século XX. Neste sentido, o rexeitamento ás solucións urbanas do pasado ten un forte relato crítico que moitas veces se ve desvirtuado pola prodigalidade das formas.

O traballo de Wolf Prix non escapa a estas definicións. A súa arquitectura, cargada de analoxías e metáforas, busca superar as convencións das formas tradicionais propoñendo unha serie de interaccións e a mutación permanente de diferentes entidades para constituír unha nova forma.

Imaxe xentileza © COOP HIMMELB(L)AU

Estas operacións inscríbense no concepto de nube, unha estrutura de forma indeterminada onde os programas se conectan de xeito físico ou visual. A característica desta identidade está representada na complexidade dos espazos intersticiais que propón. Un organismo onde o aire é o compoñente principal da forma, que encerra o intersticial para facelo habitable.

O deseño de Coop Himmelblau para o museo das confluencias de Lyon formúlase aplicando coidadosamente estes conceptos. A súa arquitectura expón un carácter biolóxico fertilizado por un pensamento expresionista. Un obxecto indeterminado que expresa na ambigüidade formal a complexión da súa estrutura.

O museo concrétase polo acoplamento de dúas unidades: unha transparente que permite facer visibles os espazos de ocio urbano e outra que garante a opacidade necesaria para a actividade dos museos.

A unidade transparente está orientada cara á cidade. Establece o punto de ingreso ao museo, pero ademais permite visualizar a actividade cotiá. A unidade opaca é produto das “correntes ocultas”, unha entidade que esconde o que pasa dentro da nube. Desta forma, conxúgase o coñecido e o descoñecido para “estimular a curiosidade pública”.

Imaxe xentileza © COOP HIMMELB(L)AU

No lado oposto ao ingreso desenvólvese unha praza pública. Este espazo, oprimido polas formas filosas da arquitectura, resulta unha continuidade do parque onde se empraza o museo. Unha paisaxe urbana que se constrúe entre superficies en desnivel e ramplas que as vinculan. Baixo a praza, un zócolo subterráneo contén todas as funcións de servizo necesarias para o funcionamento do museo.

No interior da nube a sucesión de espazos enriquece a espacialidad buscada. Unha serie de caixas negras dispostas irregularmente encerran as funcións específicas. A superficie xerada entre estas unidades propicia as áreas expositivas alternativas. Estes intersticios inasibles escapan de calquera análise racional e quedan sometidos ao influxo da percepción.

Deste modo, o museo das confluencias explora con agudeza a confrontación de elementos para crear franxas indagadoras sorpresivas. A aparencia ingobernable das formas alcanza un corolario inédito onde a fantasía e a curiosidade se manifestan mediante un repertorio de figuras dinámicas.

Imaxe xentileza © COOP HIMMELB(L)AU

Aínda que no transcurso do xogo, as necesidades funcionais resultan unha escusa para desenvolver o artificioso relato formal.

Marcelo Gardinetti. Arquitecto
La Plata. Xuño 2014

Marcelo Gardinetti

No voy a hablar de la penumbra, mejor voy a ver si puedo despertar.

follow me

Arquivado en: artigos, Marcelo Gardinetti

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,