
Cuando me preguntan acerca de lo más valioso que he encontrado a lo largo de estos años de estudios sobre la segunda modernidad, siempre respondo: «las personas». Gracias a mi investigación he tenido la oportunidad de conversar con notables arquitectos, historiadores, delineantes, archiveros… que me han aportado su visión directa sobre todo el proceso. Muchas veces es la propia familia del autor quién ofrece su testimonio complementario, enriqueciendo todavía más los hallazgos.
Conocí a Gerardo Salvador Molezún hace poco más de un año. Antes me habían hablado mucho sobre él: Pilar Rivas en el Servicio Histórico del COAM; compañeros y amigos suyos como Rafael Baltar o Estrella Medina. Pero no fue hasta el verano del 2010 cuando nos reunimos en Oleiros para conversar sobre la obra de su tío, Ramón Vázquez Molezún y sobre sus trabajos conjuntos.
Recuerdo en detalle aquella tarde: El encuentro en Bastiagueiro, el paseo hasta Santa Cruz de Mera, la precisión y el cariño con el que recordaba sus proyectos mientras el sol caía sobre el puerto coruñés. Terminamos hablando de su familia, de lo mucho que había aprendido de su tío y de cómo su hija había continuado con la tradición familiar de dedicarse a la arquitectura.
Hace unos días, Madal —hija del pintor que compartió con él aquel pensionado doblemente gallego en la Academia de España en Roma— me informó de su fallecimiento. Coincidió con la lectura de un artículo sobre la redacción de necrológicas, dónde el autor defendía que «por su propia esencia, deben escribirse en caliente, lo que se hace despues son estudios, ensayos, homenajes, algo en todo caso diferente y que corresponde a otros géneros».
Decidí enseguida transformar su recuerdo en palabras, dejando constancia de su valiosa aportación en mi investigación. Una aportación que se suma a la de otros muchos nombres, a los cuales me gustaría homenajear con la conclusión del trabajo. Después de todo, las obras pueden sobrevivir, transformarse o desaparecer, pero las personas son irremplazables.
antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. octubre 2011
When they ask me it brings over of the more valuable thing that I have found throughout these years of studies on the second modernity, always I answer: » the persons «. Thanks to my investigation I have had the opportunity to converse with notable architects, historians, draughtsmen, archivists … that have contributed his direct vision especially the process. Often it is the own family of the author who offers his complementary testimony, enriching even more the findings.
I knew Gerardo Salvador Molezún it does little more than one year. Before they had spoken to me very much on him: Pilar Rivas in the Historical Service of the COAM; companions and his friends like Rafael Baltar or Estrella Medina. But it was not up to the summer of 2010 when we met in Oleiros to converse on the work of his uncle, Ramon Vázquez Molezún and on his joint works.
I remember in detail that evening: The meeting in Bastiagueiro, the walk up to Santa Cruz of Mere, the precision and the fondness with the one that reminded his projects while native of Corunna was falling the Sun on the port. We end up by speaking about his family, of the great thing that he had learned of his uncle and about how his daughter had continued with the familiar tradition of devoting itself to the architecture.
A few days ago, Madal – daughter of the painter who shared with him that one pensioned doubly Galician in the Academy of Spain in Rome – informed me about his death. It coincided with the reading of an article about the draft of necrological, where the author was defending that » for his own essence, they must be written in warmly, which is done despues they are studies, tests, honorings, something in any case differently and that corresponds to other kinds «.
I decided to transform immediately his recollection into words, leaving witness of his valuable contribution in my investigation. A contribution that adds to that of other many names, to which I would like to honour with the conclusion of the work. After everything, the works can survive, to transform or to be eliminated, but the persons are irreplaceable.
antonio s. río vázquez . architect
a coruña. october 2011

Cando me preguntan acerca do máis valioso que atopei ao longo destes anos de estudos sobre a segunda modernidade, sempre respondo: «as persoas». Grazas á miña investigación tiven a oportunidade de conversar con notables arquitectos, historiadores, delineantes, arquiveiros… que me achegaron a súa visión directa sobre todo o proceso. Moitas veces é a propia familia do autor quen ofrece o seu testemuño complementario, enriquecendo aínda máis os achados.
Coñecín a Gerardo Salvador Molezún hai pouco máis dun ano. Antes faláronme moito sobre el: Pilar Rivas no Servizo Histórico do COAM; compañeiros e amigos seus como Rafael Baltar ou Estrela Medina. Pero non foi ata o verán do 2010 cando nos reunimos en Oleiros para conversar sobre a obra do seu tío, Ramón Vázquez Molezún e sobre os seus traballos conxuntos.
Recordo en detalle aquela tarde: O encontro en Bastiagueiro, o paseo ata Santa Cruz de Mera, a precisión e o cariño co que recordaba os seus proxectos mentres o sol caía sobre o porto coruñés. Rematamos falando da súa familia, do moito que aprendera do seu tío e de como a súa filla continuara coa tradición familiar de dedicarse á arquitectura.
Hai uns días, Madal -filla do pintor que compartiu con el aquel internado dobremente galego na Academia de España en Roma- informoume do seu falecemento. Coincidiu coa lectura dun artigo sobre a redacción de necrolóxicas, onde o autor defendía que «pola súa propia esencia, deben escribirse en quente, o que se fai despues son estudos, ensaios, homenaxes, algo en todo caso diferente e que corresponde a outros xéneros,».
Decidín deseguida transformar o seu recordo en palabras, deixando constancia da súa valiosa achega na miña investigación. Unha achega que se suma á doutros moitos nomes, aos cales me gustaría homenaxear coa conclusión do traballo. Despois de todo, as obras poden sobrevivir, transformarse ou desaparecer, pero as persoas son irremplazables.
antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. outubro 2011




