InicioartículosInteriores externos | Íñigo García OdiagaInteriores externos | Íñigo García...

[:es]Interiores externos [II] | Íñigo García Odiaga[:gl]Interiores externos [II] | Íñigo García Odiaga[:en]External interiors [II] | Íñigo García Odiaga [:]

[:es]https://veredes.es/blog/interiores-externos-i-inigo-garcia-odiaga/

Este texto es la segunda parte de un escrito que es la comparación entre dos casas la Azuma House construida por Tadao Ando en 1975 en Osaka y la Moriyama House finalizada en el año 2005 según un proyecto de SANAA, en el que se intenta reflexionar sobre lo ambiguo entre interior y exterior en ambas viviendas.

La casa Moriyama, SANAA, 2005, Tokio | openbuildings.com

La casa Moriyama se sitúa en un barrio central de Tokio, un barrio residencial que mantiene un cierto grado de tranquilidad respecto de otros distritos más bulliciosos de la ciudad. El paisaje urbano está constituido por una gran acumulación de viviendas unifamiliares de baja densidad, que generan una estructura urbana que podríamos calificar de tradicional. En medio de este panorama urbano destacan de manera especial una colección de prismas abstractos que parecen establecer sus propias reglas dentro de una parcela alargada que da a dos calles.

El contraste con los edificios colindantes es radical, los ornamentos, remates o texturas de las arquitecturas tradicionales del barrio han desaparecido aquí por completo.  En un primer vistazo podría pensarse que los diez prismas blancos, de alturas y dimensiones diversas han sido colocados de forma azarosa, guiados por unas reglas aleatorias, casi como si se tratase más de  conjunto escultórico o un monumento que de una vivienda. Sin embargo el estudio de las relaciones entre los huecos y puertas de los diferentes volúmenes, aportan pistas sobre las leyes que relacionan las diferentes piezas, ya que unen algunas o separan otras, generando subconjuntos dentro del grupo inicial.

Y es que la casa Moriyama es en realidad un complejo de viviendas que comprende una concentración de  varias viviendas mínimas repartidas en el aleatorio paisaje de los diez prismas blancos. Algunas de esas viviendas son de una sola planta, algunas de dos pisos, otras tienen tres plantas, y algunas tienen un sótano. Algún día todas estas piezas, todas estas estancias o si se prefiere todos estos locales serán usados únicamente por la familia Moriyama, pero en la actualidad muchas de esas unidades se encuentran alquiladas a diversos usuarios. Por lo tanto la propia casa es una pequeña comunidad, un pequeño barrio dentro del barrio en el que se ubica. Cada una de estas mini casas se expande en el jardín exterior, un espacio común pero minuciosamente pautado para que cada porción del terreno sirva a un único habitante concreto. Toda la parcela se convierte así en un jardín comunitario, en un espacio exterior que en cierto modo es esencial para el funcionamiento de esa pequeña colectividad que conforma la casa Moriyama.

Pero sin lugar a dudas lo que más llama la atención de este espacio es su total continuidad con la calle, ni setos, ni vallas separan el lote de la parcela de las calles colindantes. Lo individual, la vida privada de los residentes no se mezcla únicamente con los otros residentes de la Moriyama, sino sin interrupción con la ciudad entera.

Si el espacio interior es el espacio de la vida privada, y la calle representa el espacio de lo público, en esta casa los límites entre estos mundos se muestran borrosos, difusos. De alguna manera ese mundo borroso se traslada incluso al modo de nombrar las cosas. La casa Moriyama es una casa, una vivienda unifamiliar, pero funciona como una agrupación de viviendas unifamiliares, por lo tanto podría constituir por sí sola un pequeño barrio. Un barrio en el que el pequeño jardín, no sería un huerto privado, sino más bien un espacio público, es decir una calle o una plaza de la colectividad.

Es mediante este proceso de multiplicación de escala en el que una unidad contiene al mismo tiempo la superior, por el que se desdibujan los límites entre la casa, el barrio y la propia ciudad. Una idea que remite directamente a la hipótesis enunciada hace años por Aldo Van Eyck:

«Árbol es hoja y hoja es árbol. Casa es ciudad y ciudad es casa. Una ciudad no es una ciudad a no ser que sea también una enorme casa, una casa es una casa sólo si es también una ciudad diminuta.»

Íñigo García Odiaga . arquitecto
San Sebastián. mayo 2013

[:gl]

Interiores externos [I] | Íñigo García Odiaga

Este texto é a segunda parte dun escrito que é a comparación entre dúas casas a Azuma House construída por Tadao Ando en 1975 en Osaka e a Moriyama House finalizada no ano 2005 segundo un proxecto de SANAA, no que se intenta reflexionar sobre o ambiguo entre interior e exterior en ambas vivendas.

A casa Moriyama, SANAA, 2005, Tokio | openbuildings.com

A casa Moriyama sitúase nun barrio central de Tokio, un barrio residencial que mantén un certo grado de tranquilidade respecto doutros distritos máis bulliciosos da cidade. A paisaxe urbana está constituído por unha gran acumulación de vivendas unifamiliares de baixa densidad, que xeran unha estrutura urbana que poderiamos cualificar de tradicional. No medio deste panorama urbano destacan de xeito especial unha colección de prismas abstractos que parecen establecer as súas propias regras dentro dunha parcela alargada que dá a dúas rúas.

O contraste cos edificios colindantes é radical, os ornamentos, remates ou texturas das arquitecturas tradicionais do barrio desapareceron aquí por completo. Nunha primeira ollada podería pensarse que os dez prismas brancos, de alturas e dimensións diversas foron colocados de forma azarosa, guiados por unhas regras aleatorias, case coma se tratásese máis de conxunto escultórico ou un monumento que dunha vivenda. Con todo o estudo das relacións entre os ocos e portas dos diferentes volumes, aportan pistas sobre as leis que relacionan as diferentes pezas, xa que unen algunhas ou separan outras, xerando subconjuntos dentro do grupo inicial.

E é que a casa Moriyama é en realidade un complexo de vivendas que comprende unha concentración de varias vivendas mínimas repartidas no aleatorio paisaxe dos dez prismas brancos. Algunhas desas vivendas son dunha soa planta, algunhas de dous pisos, outras teñen tres plantas, e algunhas teñen un sótano. Algún día todas estas pezas, todas estas estancias ou si prefírese todos estes locais serán usados únicamente pola familia Moriyama, pero na actualidade moitas desas unidades atópanse alugadas a diversos usuarios. Polo tanto a propia casa é unha pequena comunidade, un pequeno barrio dentro do barrio no que se sitúa. Cada unha destas mini casas se expande no xardín exterior, un espazo común pero minuciosamente pautado para que cada porción do terreo sirva a un único habitante concreto. Toda a parcela convértese así nun xardín comunitario, nun espazo exterior que en certo xeito é esencial para o funcionamento desa pequena colectividad que conforma a casa Moriyama.

Pero sen dúbida o que máis chama a atención deste espazo é a súa total continuidade coa rúa, nin setos, nin valas separan o lote da parcela das rúas colindantes. O individual, a vida privada dos residentes non se mestura únicamente cos outros residentes da Moriyama, senón sen interrupción coa cidade enteira.

Si o espazo interior é o espazo da vida privada, e a rúa representa o espazo do público, nesta casa os límites entre estes mundos móstranse borrosos, difusos. Dalgún xeito ese mundo borroso trasládase ata ao modo de nomear as cousas. A casa Moriyama é unha casa, unha vivenda unifamiliar, pero funciona como unha agrupación de vivendas unifamiliares, polo tanto podería constituír por si soa un pequeno barrio. Un barrio no que o pequeno xardín, non sería un horto privado, senón máis ben un espazo público, é dicir unha rúa ou unha praza da colectividad.

É mediante este proceso de multiplicación de escala no que unha unidade contén ao mesmo tempo a superior, polo que se desdibujan os límites entre a casa, o barrio e a propia cidade. Unha idea que remite directamente á hipótese enunciada fai anos por Aldo Van Eyck:

«Árbore é folla e folla é árbore. Casa é cidade e cidade é casa. Unha cidade non é unha cidade a non ser que sexa tamén unha enorme casa, unha casa é unha casa só si é tamén unha cidade diminuta.»

Íñigo García Odiaga . arquitecto
San Sebastián. maio 2013[:en]

External interiors [I] | Íñigo García Odiaga 

This text is the second part of a writing that is the comparison between two houses the Azuma House constructed by Tadao Ando in 1975 in Osaka and the Moriyama House finished in the year 2005 according to SANAA’s project, in which one tries to think about the ambiguous thing between interior and exterior in both housings.

The Moriyama house, SANAA, 2005, Tokyo | openbuildings.com

La casa Moriyama se sitúa en un barrio central de Tokio, un barrio residencial que mantiene un cierto grado de tranquilidad respecto de otros distritos más bulliciosos de la ciudad. El paisaje urbano está constituido por una gran acumulación de viviendas unifamiliares de baja densidad, que generan una estructura urbana que podríamos calificar de tradicional. En medio de este panorama urbano destacan de manera especial una colección de prismas abstractos que parecen establecer sus propias reglas dentro de una parcela alargada que da a dos calles.

El contraste con los edificios colindantes es radical, los ornamentos, remates o texturas de las arquitecturas tradicionales del barrio han desaparecido aquí por completo. En un primer vistazo podría pensarse que los diez prismas blancos, de alturas y dimensiones diversas han sido colocados de forma azarosa, guiados por unas reglas aleatorias, casi como si se tratase más de conjunto escultórico o un monumento que de una vivienda. Sin embargo el estudio de las relaciones entre los huecos y puertas de los diferentes volúmenes, aportan pistas sobre las leyes que relacionan las diferentes piezas, ya que unen algunas o separan otras, generando subconjuntos dentro del grupo inicial.

And it is that the house Moriyama is actually a complex of housings that understands a concentration of several minimal housings distributed in the random landscape of ten white prisms. Some of these housings are of an alone plant, some of two floors, others have three plants, and some of them have a basement. Some day all these pieces, all these stays or if all these places are preferred they will be used only by the family Moriyama, but at present great of these units they are rented to diverse users. Therefore the own house is a small community, a small neighborhood inside the neighborhood in the one that is located. Each of these mini houses expands in the exterior garden, a common but meticulously ruled space in order that every portion of the area serves the only concrete inhabitant. The whole plot turns this way into a community garden, in an exterior space that in certain way is essential for the functioning of this small collectivity that shapes the house Moriyama.

But no doubt what more calls the attention of this space is his total continuity neither with the street, nor hedges, not even fences separate the lot of the plot of the adjacent streets. The individual thing, the life deprived of the residents is not mixed only by other residents of the Moriyama, but without interruption by the entire city.

If the interior space is the space of the private life, and the street represents the space of the public thing, in this house the limits between these worlds prove to be blurry, diffuse. Somehow this blurry world moves even like naming the things. The house Moriyama is a house, an one-family housing, but it works as a group of one-family housings, therefore it might constitute for yes alone a small neighborhood. A neighborhood in which the small garden, it would not be a private garden, but rather a public space, that is to say a street or a square of the collectivity.

It is by means of this process of multiplication on a large scale in that a unit there contains at the same time Superior, for whom the limits get blurred between the house, the neighborhood and the own city. An idea that he sends directly to the hypothesis enunciated years ago by Aldo Van Eyck:

«Tree is a leaf and leaf is a tree. House is a city and city is a house. A city is not a city unless it is also an enormous house, a house is a house only if it is also a tiny city.»

Íñigo García Odiaga . architect
San Sebastián. may 2013[:]

Íñigo García Odiaga
Íñigo García Odiagahttp://vaumm.com/
Doctor Arquitecto y profesor asociado de Proyectos Arquitectónicos, ETSASS. Editor de NOMU. 1/5 del estudio de arquitectura VAUMM. Vivo en Donosti.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS