[:es]
Building Seagram es probablemente una de las monografías arquitectónicas más humanas que se han publicado. En primer lugar porque su autora, Phyllis Lambert, proyecta sus propios recuerdos para reconstruir el proceso de diseño y construcción del edificio. En segundo lugar, porque no se propone la arquitectura como un acontecimiento histórico, sino como una historia en sí misma, cargada de relaciones, lecturas y matices fascinantes.
Por si alguien se pregunta “qué hace una chica como tú [Phyllis Lambert] en un sitio como este”, comencemos por el principio. Lambert, a quien muchos conocerán por ser la fundadora y responsable de la junta directiva del Canadian Center for Architecture de Montreal, fue la directora de planificación del Seagram Building. Su padre, Samuel Bronfman, había sido precisamente el fundador de las destilerías Seagram en Montreal. Cuando Lambert supo de las intenciones de su padre de construir una nueva sede en Nueva York, ella no se lo pensó dos veces y se postuló como “gestora” del proyecto –desde la selección de los arquitectos hasta la planificación de la construcción.
Lambert había mostrado su interés por las vanguardias artísticas europeas. En 1954, al inicio de esta historia, vivía en París intentando convertirse ella misma en una artista. Por ello, tras valorar diversas posibilidades, y aconsejada por Philip Johnson, no dudó en designar a Mies van der Rohe como arquitecto del edificio. El propio Johnson se convertiría en su socio en este proyecto, completando el trío Mies–Lambert–Johnson.
[…]
David H. Falagán
Building Seagram
Phyllis Lambert
Yale University Press, 2013
+ artículo publicado en arquilecturas
[:gl]
Building Seagram é probablemente unha das monografías arquitectónicas máis humanas que se publicaron. En primeiro lugar porque a súa autora, Phyllis Lambert, proxecta os seus propios recordos para reconstruír o proceso de deseño e construción do edificio. En segundo lugar, porque non se propón a arquitectura como un acontecemento histórico, senón como unha historia en si mesma, cargada de relacións, lecturas e matices fascinantes.
Por se alguén se pregunta «que fai unha rapaza como ti [Phyllis Lambert] nun sitio como este», comecemos polo principio. Lambert, a quen moitos coñecerán por ser a fundadora e responsable da xunta directiva do Canadian Center for Architecture de Montreal, foi a directora de planificación do Seagram Building. O seu pai, Samuel Bronfman, fora precisamente o fundador das destilarías Seagram en Montreal. Cando Lambert soubo das intencións do seu pai de construír unha nova sede en Nova York, ela non llo pensou dúas veces e postulouse como «xestora» do proxecto -dende a selección dos arquitectos ata a planificación da construción.
Lambert mostrara o seu interese polas vangardas artísticas europeas. En 1954, ao inicio desta historia, vivía en París intentando converterse ela mesma nunha artista. Por iso, tras valorar diversas posibilidades, e aconsellada por Philip Johnson, non dubidou en designar a Mies van der Rohe como arquitecto do edificio. O propio Johnson converteríase no seu socio neste proxecto, completando o trío Mies-Lambert-Johnson.
[…]
David H. Falagán
Building Seagram
Phyllis Lambert
Yale University Press, 2013
+ artigo publicado en arquilecturas
[:en]
Building Seagram s probably one of the most humane architectural monographs that have been published. Firstly, because its author, Phyllis Lambert, projects her own memories to reconstruct the process of design and construction of the building. Secondly, because the architecture is not proposed as an historical event, but as a story in itself, full of relationships, nuances and fascinating readings.
If anyone asks «what’s a girl like you [Phyllis Lambert] doing in a place like this», let’s start from the beginning. Lambert, who many people will know as the founder and Chair of the Board of Trustees of the Canadian Center for Architecture in Montreal, was the Director of Planning on the Seagram Building. Her father, Samuel Bronfman, was precisely the founder of the Seagram distillery in Montreal. When Lambert knew about her father’s intentions to build new headquarters in New York, she didn’t think twice and suggested herself as the «manager» for the project, from the selection of the architects to the Building Planning.
Lambert had shown her interest in the European avant-garde. In 1954, at the beginning of this story, she was living in Paris trying to become herself an artist. Therefore, after considering various possibilities, and advised by Philip Johnson, she did not hesitate to appoint Mies van der Rohe as the architect for the building. Johnson himself became his partner in this project, completing the trio Mies–Lambert–Johnson.
[…]
David H. Falagán
Building Seagram
Phyllis Lambert
Yale University Press, 2013
+ article is published in arquilecturas
[:]





