InicioeventosEl asiento como arquitectura y la arquitectura como asientoO asento como arquitectura...

El asiento como arquitectura y la arquitectura como asientoO asento como arquitectura e a arquitectura como asentoThe seat as architecture and the architecture as seat

Cuando el antecesor del hombre, tal como hoy lo conocemos, incorporó su cuerpo sobre la vertical para superar un nuevo eslabón de la evolución, supo no sólo de la dificultad de la titánica tarea de erguirse y despegar la mirada del suelo hacia el horizonte sino del cansancio que esta acción le provocaba. Sentarse pues viene a significar, por obvia que nos parezca la reflexión, la búsqueda del inmediato descanso al esfuerzo de mantener la vertical. Parada en el camino del nómada Abel para, al menos por un momento, convertirse en un Caín que se hace parcialmente con un territorio. Un territorio mínimo, el que ocupa uno mismo y su capacidad de control alrededor siguiendo las pautas que Edward T Hall nos explica en “La dimensión oculta”, pues uno no ocupa sólo lo que su cuerpo, sino con sus posibles acciones. Sentarse, visto así, tiene relación entonces, no sólo con el descanso sino con la apropiación del lugar, al menos temporalmente y con todas sus manifestaciones culturales asociadas.

El significativo título de esta exposición: el asiento como arquitectura y la arquitectura como asiento, nos remite a una doble interpretación. Por un lado, el asiento como máquina, un invento que permite el descanso y que pertenece a la familia del pensamiento arquitectónico. Se trata del asiento fabricado como pieza que nos separa del suelo que cumple, al igual que la arquitectura, los tres preceptos clásicos, firmitas, utilitas, venustas, y que se enmarca, cuando no es nómada, en el recinto o territorio a cubierto y protegido de la arquitectura. Por otro lado, la propia arquitectura, la vernácula y la contemporánea, la primera de forma espontánea y la segunda creada  y pensada ex profeso para servir también de acomodo, de asiento y descanso. Los bordes, los enlaces, interiores y exteriores de la arquitectura como lugares-forma donde acomodar el descanso  e interferir en las relaciones de lo físico y estable con las acciones de uso de los ciudadanos.

El asiento en arquitectura a lo largo de la historia, ha sido un objeto máquina, poco frecuente fuera de las clases sociales prominentes y reservado únicamente a las jerarquías superiores hasta época muy reciente. Su uso, tal como lo conocemos hoy en día, sólo comenzó con la domesticidad holandesa del SXVI y se afianzó más recientemente en el SXVIII francés. Es sólo a partir de mediados del SXIX y más tarde a comienzos del SXX cuando en paralelo con la mejora de las condiciones domésticas y sociales, su uso se extiende paulatina y masivamente. Hasta entonces las silla, el asiento elevado del suelo prácticamente estaba reservado a las jerarquías más altas de la realeza, de la aristocracia y la iglesia.

En esta sucinta y general exposición de modelos del asiento en el SXX, nos interesa entonces el asiento en arquitectura desde dos ángulos contrapuestos:

1º como maquinaria menor y elemental a resguardo de la arquitectura que hace de complemento directo de la primera, en un claro sentido de mejora del confort,  de acondicionamiento de una domesticidad interna y después de salvaguardadas las funciones base de la arquitectura. Una especie de arquitectura dentro de la arquitectura porque la mesa y el asiento, además de su función de descanso y uso, son elementos ordenadores del espacio, generando encuentros y disposiciones que pueden alterar las condiciones iniciales del recinto cubierto de la arquitectura.

La mayoría de las acciones desarrolladas en el espacio arquitectónico relacionadas con la socialización y el trabajo tienen como soporte la perfecta máquina del asiento. Comer, estudiar, trabajar, dialogar, discutir, jugar son acciones más o menos sociales que van la mayor de las veces unidas al asiento, es decir, las hacemos sentados.

2º como uso y subversión de la propia arquitectura para ser usada como mobiliario. Arquitectura pensada y flexibilizada para descansar y ofrecer lugar donde pararse. Muy probablemente aquí no haya mejor forma de hablar sobre esta percepción que remitirse a la arquitectura del maestro holandés Herman Hertzberger, tanto en el análisis de la acción como en el resultado de sus propuestas de usar su arquitectura, tanto al interior como al exterior, para sentarse y establecer frescas y básicas relaciones de socialización.

La exposición intenta abrir la puerta a la reflexión, en ambas acepciones expresadas, sobre la importancia de las acciones más básicas de los usos de los habitantes de la arquitectura, al sentarse y sobre el asiento, tanto a través de la visión de  algunos de los modelos más conocidos del SXX como de la lectura de los textos del catálogo editados por Luis Gil y Cristina Nieto y escritos sobre la temática por:

Alvaro Siza, Carlos Puente, Luisa Castro, Luis Moreno Mansilla-Emilio Tuñón, Santiago Bouzán, Carlos Quintáns, Luis Gil Pita-Cristina Nieto Peñamaría, Herman Hertzberger y Alejandro de la Sota.

Comisario: unDO reDO [cristina nieto+luis gil]
Organiza: unDO reDO y Delegacion de A Coruña del Colexio de Arquitectos

EL ASIENTO COMO ARQUITECTURA Y LA ARQUITECTURA COMO ASIENTO
15 de noviembre 2011 – 15 de diciembre 2011
Sala de Exposiciones de la delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia
Lunes a Viernes: de 8:00 a 15:00 h
Federico Tapia 64, 62 bajo – 15005, La Coruña
Tel: +34.981 122 255

Cando o antecesor do home, tal como hoxe coñecémolo, incorporou o seu corpo sobre a vertical para superar un novo eslabón da evolución, soubo non só da dificultade da titánica tarefa de erguerse e despegar a mirada do chan cara ao horizonte senón do cansazo que esta acción provocáballe. Sentarse pois vén significar, por obvia que nos pareza a reflexión, a procura do inmediato descanso ao esforzo de manter a vertical. Parada no camiño do nómada Abel para, polo menos por un momento, converterse nun Caín que se fai parcialmente cun territorio. Un territorio mínimo, o que ocupa un mesmo e a súa capacidade de control ao redor seguindo as pautas que Edward T Hall explícanos en “A dimensión oculta”, pois uno non ocupa só o que o seu corpo, senón coas súas posibles accións. Sentarse, visto así, ten relación entón, non só co descanso senón coa apropiación do lugar, polo menos temporalmente e con todas as súas manifestacións culturais asociadas.

O significativo título desta exposición: o asento como arquitectura e a arquitectura como asento, remítenos a unha dobre interpretación. Por unha banda, o asento como máquina, un invento que permite o descanso e que pertence á familia do pensamento arquitectónico. Trátase do asento fabricado como peza que nos separa do chan que cumpre, do mesmo xeito que a arquitectura, os tres preceptos clásicos, firmitas, utilitas, venustas, e que se enmarca, cando non é nómada, no recinto ou territorio a cuberto e protexido da arquitectura. Doutra banda, a propia arquitectura, a vernácula e a contemporánea, a primeira de forma espontánea e a segunda creada e pensada ex profeso para servir tamén de acomodo, de asento e descanso. Os bordos, enlácelos, interiores e exteriores da arquitectura como lugares-forma onde acomodar o descanso e interferir nas relacións do físico e estable coas accións de uso dos cidadáns.

O asento en arquitectura ao longo da historia, foi un obxecto máquina, pouco frecuente fose das clases sociais prominentes e reservado únicamente ás xerarquías superiores ata época moi recente. O seu uso, tal como coñecémolo hoxe en día, só comezou coa domesticidad holandesa do SXVI e afianzouse máis recientemente no SXVIII francés. É só a partir de mediados do SXIX e máis tarde a comezos do SXX cando en paralelo con mellóraa das condicións domésticas e sociais, o seu uso esténdese paulatina e masivamente. Ata entón as cadeira, o asento elevado do chan prácticamente estaba reservado ás xerarquías máis altas da realeza, da aristocracia e a igrexa.

Nesta sucinta e xeral exposición de modelos do asento no SXX, interésanos entón o asento en arquitectura desde dous ángulos contrapuestos:

1º como maquinaria menor e elemental a resgardo da arquitectura que fai de complemento directo da primeira, nun claro sentido de mellora do confort, de acondicionamiento dunha domesticidad interna e logo de salvagardadas as funcións basee da arquitectura. Unha especie de arquitectura dentro da arquitectura porque a mesa e o asento, ademais da súa función de descanso e uso, son elementos ordenadores do espazo, xerando encontros e disposicións que poden alterar as condicións iniciais do recinto cuberto da arquitectura.

A maioría das accións desenvolvidas no espazo arquitectónico relacionadas coa socialización e o traballo teñen como soporte a perfecta máquina do asento. Comer, estudar, traballar, dialogar, discutir, xogar son accións máis ou menos sociais que van a maior das veces unidas ao asento, é dicir, facémolas sentados.

2º como uso e subversión da propia arquitectura para ser usada como mobiliario. Arquitectura pensada e flexibilizada para descansar e ofrecer lugar onde pararse. Moi probablemente aquí non haxa mellor forma de falar sobre esta percepción que remitirse á arquitectura do mestre holandés Herman Hertzberger, tanto na análise da acción como no resultado das súas propostas de usar a súa arquitectura, tanto ao interior como ao exterior, para sentarse e establecer frescas e básicas relacións de socialización.

A exposición intenta abrir a porta á reflexión, en ambas acepciones expresadas, sobre a importancia das accións máis básicas dos usos dos habitantes da arquitectura, ao sentarse e sobre o asento, tanto a través da visión dalgúns dos modelos máis coñecidos do SXX como da lectura dos textos do catálogo editados por Luís Gil e Cristina Neto e escritos sobre a temática por:

Alvaro Siza, Carlos Ponte, Luisa Castro, Luís Moreno Mansilla-Emilio Tuñón, Santiago Bouzán, Carlos Quintáns, Luís Gil Pita-Cristina Neto Peñamaría, Herman Hertzberger e Alejandro da Sota.

Comisario: unDO reDO [cristina neto+luís gil]

Organiza: unDO reDO e Delegacion da Coruña do Colexio de Arquitectos

O ASENTO COMO ARQUITECTURA E A ARQUITECTURA COMO ASENTO

15 de novembro 2011 – 15 de decembro 2011

Sala de Exposicións da delegación da Coruña do Colexio de Arquitectos de Galicia

Luns a Venres: de 8:00 a 15:00 h

Federico Tapia 64, 62 baixo – 15005, A Coruña

Tel: +34.981 122 255

When the predecessor of the man, as today we know it, it incorporated his body on the vertical one to overcome a new link of the evolution, knew not only of the difficulty of the titanic task of raising and becoming detached the look of the soil towards the horizon but of the weariness that this action was provoking him. To sit down so comes to mean, for obvious that looks like to us the reflection, the search of the immediate rest to the effort to support the vertical one. Stop in the way of the nomad Abel for, at least for a moment, to turn into a Cain who is done partially by a territory. A minimal territory, which occupies one itself and his capacity of control around following the guidelines that Edward T Hall explains to us in » The dimension conceals «, since one does not occupy only what his body, but with his possible actions. To sit down, I dress like that, it has relation at the time, not only with the rest but with the local appropriation, at least temporarily and with all his cultural associate manifestations.

The significant title of this exhibition: the seat like architecture and the architecture as seat, he sends us to a double interpretation. On the one hand, the seat like machine, an invention that allows the rest and that belongs to the family of the architectural thought. It is a question of the seat made as piece that it separates us from the soil that fulfills, as the architecture, three classic rules, firmitas, utilitas, venustas, and that places, when it is not nomadic, in the enclosure or territory to cutlery and protected from the architecture. On the other hand, the own architecture, the vernacular one and the contemporary one, the first one of spontaneous form and the created and well-considered second one ex-I practise to use also as arrangement, as seat and rest.  The edges, the links, interiors and exteriors of the architecture like places – forms where to accommodate the rest and to interfere in the relations of the physical and stable thing with the actions of use of the citizens.

The seat in architecture along the history, has been an object machine, frequent little out of the social classes prominent and reserved only to the top hierarchies up to very recent epoch. His use, as we know it nowadays, only it began with the Dutch domesticity of the SXVI and became strong more recently in the French SXVIII. It is only from middle of the SXIX and later at the beginning of the SXX when in parallel with the improvement of the domestic and social conditions, his use spreads gradually and massively. Till then the silla, the high seat of the soil practically was reserved to the highest hierarchies of the royalty, of the aristocracy and the church.

In this model succinct and general exhibition of the seat in the SXX, we are interested then in the seat in architecture from two opposite angles:

1 º as minor and elementary machinery to security of the architecture that it does of direct complement of the first one, in a clear sense of improvement of the comfort, of conditioning of an internal domesticity and after safeguarded the functions base of the architecture. A species of architecture inside the architecture because the table and the seat, besides his function of rest and use, are elements computers of the space, generating meetings and dispositions that can alter the initial conditions of the covered enclosure of the architecture.

The majority of the actions developed in the architectural space related to the socialization and the work take the perfect machine of the seat as a support. To eat, to study, to work, to talk, to discuss, to play are more or less social actions that go the major one of the times joined the seat, that is to say, we make them seated.

2 º as use and subversion of the own architecture to be used as furniture. Architecture well-considered and adapted to rest and to offer place where to stop. Very probably here there is no better way of speaking on this perception that to be sent to the architecture of the Dutch teacher Herman Hertzberger, both in the analysis of the action and in the result of his offers of using his architecture, so much to the interior as on the outside, fresh and basic relations of socialization to sit and to be established.

The exhibition tries to open the door for the reflection, in both expressed meanings, on the importance of the most basic actions of the uses of the inhabitants of the architecture, on having sat down and on the seat, so much across the vision of some of the models more acquaintances of the SXX as of the reading of the texts of the catalogue edited by Luis Gil and Cristina Nieto and writings on the subject matter for:

Alvaro Siza, Carlos Puente, Luisa Castro, Luis Moreno Mansilla-Emilio Tuñón, Santiago Bouzán, Carlos Quintáns, Luis Gil Pita-Cristina Nieto Peñamaría, Herman Hertzberger and Alejandro de la Sota.

Commissioner:: unDO reDO [cristina nieto+luis gil]

Organize: unDO reDO and Delegacion de A Coruña del Colexio de Arquitectos

The seat as architecture and the architecture as seat

On November 15, 2011 – December 15, 2011

Room of Exhibitions of Delegation de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia

Lunes a Viernes: de 8:00 a 15:00 h

Federico Tapia 64, 62 bajo – 15005, La Coruña

Tel: +34.981 122 255

veredes
veredeshttps://veredes.es/
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

18 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
18 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS