[:es]
El último número hna, la revista de la Hermandad Nacional de Arquitectos, ha aparecido por primera vez sólo en formato digital, ahorrándose el papel. En este número, Claudio M. Nóvoa escribe un artículo titulado «Creadores de sueños» (cuya primera página reproduzco aquí al lado) sobre las relaciones entre Arquitectura y Cine, antes de hacerlo me mandó un cuestionario interesante y complejo que yo respondí como pude y él ha tenido la amabilidad de citarme e incluso enlazar este blog, luego, como siempre, se ha publicado sólo una pequeñísima parte, pero creo que tiene interés y por eso lo reproduzco a continuación, incluso con sus enlaces:
«El clímax de El día de la bestia tiene lugar en las madrileñas Torres Kio. dos edificios, inversamente simétricos, inclinados en sus estructuras. en este original escenario es donde un sacerdote, interpretado por Álex Angulo, y un heavy, al que da vida Santiago Segura, se enfrentan al Anticristo. En juego, el futuro de la Humanidad. Ahí es nada. el director Álex de la Iglesia empleó a estos dos gigantes de cemento para crear un entorno apocalíptico. Y lo logró. tras su estreno, las dos torres se convirtieron en todo un icono, tanto en el séptimo arte como en Madrid.
Desde siempre, las grandes construcciones han hechizado a los cineastas, hasta el punto de convertirlas en parte sustancial de las tramas. Ahí está el gigantón King Kong, asediado –en una imagen ya mítica– en la cúspide del Empire State Building. En un remake posterior, de 1976, el gorila repite, pero en las tristemente célebres Torres Gemelas.
Estos episodios ilustran cómo los directores de cine emplean elementos arquitectónicos en sus filmes con un objetivo claro: que sean parte importante de la historia. A su vez, constituyen una pequeña muestra de los vínculos que comparten arquitectura y cine. A partir de aquí, preparaos para un excitante viaje por las relaciones entre ambos mundos, donde ficción y realidad a veces se confunden. nos guiará el arquitecto e investigador cinematográfico Jorge Gorostiza, uno de los grandes expertos en la materia.
Es lógico que la intensa amistad arquitectura-séptimo arte venga de lejos. el cine nació mudo. De ahí que los creadores tuviesen que echar mano de numerosos recursos para introducir matices que permitiesen, al espectador, entender el verdadero sentido de lo que querían contar. Fritz Lang, con su mítica Metrópolis, se sirve de unas espectaculares edificaciones para acentuar su visión apocalíptica del futuro. Los decorados en El gabinete del doctor Caligari, de Robert Weine, intensifican el desequilibrio emocional del protagonista.
Jorge Gorostiza indica que otro interesante vínculo tiene que ver con la forma en la que se preservan, como patrimonio, “edificios y lugares, por el hecho de haber sido el escenario de una película”. Y pone el ejemplo de la lúgubre casona donde transcurre El orfanato, ubicada en la localidad asturiana de Llanes y con su propia historia detrás. de aquí saltamos a Túnez, país que ha sacado partido al espíritu cinematográfico de sus paisajes. Todo fanático de La guerra de las galaxias visitará la ciudad de Ajim, donde se localiza la cantina en la que Luke Skywalker conoció a Han Solo. Y al norte de esta población, muy cerquita, está la casa de Obi Wan Kenobi».
Y hasta aquí el artículo de Claudio. Aprovecho para darle las gracias.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, noviembre 2010[:en]
The last number hna, the magazine of the Hermandad Nacional de Arquitectos, has appeared for the first time only in digital format, saving itself the paper. In this number, Claudio M. Nóvoa writes a qualified article «Creators of dreams» (which first page I reproduce here to the side) on the relations between Architecture and Cinema, before making it it ordered me an interesting and complex questionnaire that I answered since could and he has had the amiability to arrange an appointment and even to connect this blog, then, since always, the smallest part has been published only, but I believe that it has interest and because of it I reproduce it later, even with his links:
«The climax of El día de la bestia takes place in the Torres Kio in Madrid. two buildings, inversely symmetrical, inclined in his structures. In this original scene it is where a priest interpreted by Álex Angulo, and a heavy metal, to which life gives Santiago Sure, they face the Antichrist. In game, the future of the Humanity. There it is at all. The director Álex de la Iglesia used these two giants of cement to create an apocalyptic environment. And it achieved it. After his premiere, both towers turned into the whole icon, both into the seventh art and into Madrid.
From always, the big constructions have bewitched the filmmakers, up to the point of turning them partly substantially of the plots. There there is the carnival giant King Kong, besieged – in an already mythical image – in the apex of the Empire State Building. In a later remake of 1976, the gorilla repeats, but in the sadly famous Twin Towers.
These episodes illustrate how the directors of cinema use architectural elements in his movies with a clear aim: that are an important part of the history. In turn, they constitute a small sample of the links that share architecture and cinema. From here, prepare you for an exciting trip for the relations between both worlds, where fiction and reality sometimes get confused. We will be guided by the architect and investigator cinematographic Jorge Gorostiza, one of the big experts in the matter.
It is logical that intense make friends of architecture the seventh art comes from distant view. The cinema was born mute. Of there that the creators had to throw hand of numerous resources to introduce shades that were allowing, to the spectator, to understand the real sense of what they wanted to count. Fritz Lang, with his mythical Metrópolis, is served a few spectacular buildings to accentuate his apocalyptic vision of the future. The sets in The office of the doctor Caligari, of Robert Weine, intensify the emotional imbalance of the protagonist.
Jorge Gorostiza indicates that another interesting link has to see with the form in the one that is preserved, as heritage, » buildings and places, for the fact of having been the scene of a movie «. And it puts the example of the lugubrious casona where The orphanage passes, located in Llanes’s Asturian locality and with his own one it tells the history behind. Of here we jump to Tunis, country that it has cashed in to the cinematographic spirit of his landscapes. Every fanatic of The star wars will visit Ajim’s city, where there is located the canteen in which Luke Skywalker knew to They Have Only. And to the north of this population, very quite close, the Obi Wan Kenobi´s house».
And hitherto Claudio’s article. I am useful to thank him.
Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, november 2010
[:gl]
O último número hna, a revista da Hermandad Nacional de Arquitectos, apareceu por primeira vez só en formato dixital, aforrando o papel. Neste número, Claudio M. Nóvoa escribe un artigo titulado «Creadores de sonos» (cuxa primeira páxina reproduzo aquí ao lado) sobre as relacións entre Arquitectura e Cine, antes de facelo mandoume un cuestionario interesante e complexo que eu respondín como puiden e el tivo a amabilidade de citarme e mesmo enlazar este blog, logo, como sempre, publicouse só unha pequena parte, pero creo que ten interese e por iso reprodúzoo a continuación, mesmo cos seus enlaces:
«O clímax do El día de la bestia ten lugar nas madrileñas Torres Kio. dous edificios, inversamente simétricos, inclinados nas súas estruturas. neste orixinal escenario é onde un sacerdote, interpretado por Álex Angulo, e un heavy, ao que dá vida Santiago Segura, se enfrontan o Anticristo. En xogo, o futuro da Humanidade. Aí é nada. o director Álex de la Iglesia empregou estes dous xigantes de cemento para crear un ámbito apocalíptico. E logrouno. tras a súa estrea, as dúas torres convertéronse en toda unha icona, tanto na sétima arte coma en Madrid.
Dende sempre, as grandes construcións engaiolaron os cineastas, ata o punto de convertelas en parte substancial das tramas. Aí está o gigantón King Kong, asediado -nunha imaxe xa mítica- na cúspide do Empire State Building. Nun remake posterior, de 1976, o gorila repite, pero nas tristemente célebres Torres Xemelgas.
Estes episodios ilustran como os directores de cine empregan elementos arquitectónicos nos seus filmes cun obxectivo claro: que sexan parte importante da historia. Á súa vez, constitúen unha pequena mostra dos vínculos que comparten arquitectura e cine. A partir de aquí, preparádevos para un excitante viaxe polas relacións entre ambos os dous mundos, onde ficción e realidade ás veces se confunden. guiaranos o arquitecto e investigador cinematográfico Jorge Gorostiza, un dos grandes expertos na materia.
É lóxico que a intensa amizade arquitectura-sétimo arte veña de lonxe. o cine naceu mudo. De aí que os creadores tivesen que botar man de numerosos recursos para introducir matices que permitisen, ao espectador, entender o verdadeiro sentido do que querían contar. Fritz Lang, coa súa mítica Metrópolis, sérvese dunhas espectaculares edificacións para acentuar a súa visión apocalíptica do futuro. Os decorados en El gabinete del doctor Caligari, de Robert Weine, intensifican o desequilibrio emocional do protagonista.
Es lógico que la intensa amistad arquitectura-séptimo arte venga de lejos. el cine nació mudo. De ahí que los creadores tuviesen que echar mano de numerosos recursos para introducir matices que permitiesen, al espectador, entender el verdadero sentido de lo que querían contar. Fritz Lang, con su mítica Metrópolis, se sirve de unas espectaculares edificaciones para acentuar su visión apocalíptica del futuro. Los decorados en El gabinete do doutor Caligari, de Robert Weine, intensifican el desequilibrio emocional del protagonista.
Jorge Gorostiza indica que outro interesante vínculo ten que ver coa forma na que se preservan, como patrimonio, «edificios e lugares, polo feito de ser o escenario dunha película». E pon o exemplo da lúgubre casa grande onde transcorre El orfanato,, situada na localidade asturiana de Llanes e coa súa propia historia detrás. de aquí saltamos a Túnez, país que sacou partido ao espírito cinematográfico das súas paisaxes. todo fanático de A guerra das galaxias visitará a cidade de Ajim, onde se localiza a cantina na que Luke Skywalker coñeceu a Han Solo. E ao norte desta poboación, moi cerquita, está a casa de Obi Wan Kenobi».
E ata aquí o artigo de Claudio. Aproveito para darlle as grazas.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, novembro 2010
[:]




