[:es]
Escribiendo sobre El gabinete del Doctor Caligari, descubrí The Cabinet of Caligari, una película estadounidense en CinemaScope, pero en blanco y negro, producida y dirigida por Roger Kay en 1962, con un guión de Robert Bloch, que había escrito la novela en que se basó Psicosis.
Su argumento es convencional, se pincha un neumático del coche de la protagonista que viaja sola, mientras circula por una carretera en medio de la naturaleza y caminando, casualmente llega a una casa aislada, donde vive el doctor Caligari, a partir de ese momento, le irán sucediendo acontecimientos extraños, por culpa del dueño de la casa y sus invitados, en los que al final se comprueba que nada es lo que parece.
Como puede comprobarse, salvo la profesión del protagonista -ambos son siquiatras-, esta película no tiene relación con la dirigida por Wiene, como tampoco lo tiene visualmente, salvo unas alucinaciones que sufre la protagonista en las que parece estar dentro de la película alemana.

En cuanto a la arquitectura, casi no se ve el exterior de la casa, que parece un chalé convencional, su interior tiene una configuración parecida a la mansión del arquitecto Hjalmar Poelzig en Satanás, con un gran salón en la planta baja y una planta alta donde hay varios dormitorios, mientras que en este caso, en vez de un sótano, se le añade una tercera planta donde está el despacho particular del doctor, al que se entra por una puerta acristalada y giratoria.
El salón tiene muchos muebles, mezclando distintos estilos y lo más interesante es una librería sin fondo que sirve para separar dos ambientes y, sobre todo la escalera que comunica la planta baja con la superior -como también sucede en Satanás-, que es metálica, muy ligera, casi como el esqueleto de un animal y con un diseño estilizado, sin relación con la pesadez anodina y la oscuridad del resto del edificio.
The Cabinet of Caligari no es una mala película y se ve con agrado, teniendo en cuenta la moda de argumentos «sicológicos» de aquellas décadas, lo más desafortunado es su título, porque por su culpa, se ha comparado con la película alemana, a pesar de que son completamente diferentes. En fin, una película a descubrir que puede analizarse arquitectónicamente deparando alguna sorpresa.

Jorge Gorostiza, Doctor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, enero 2019
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad[:gl]
Escribindo sobre O gabinete do Doutor Caligari, descubrín The Cabinet of Caligari, unha película estadounidense en CinemaScope, pero en branco e negro, producida e dirixida por Roger Kay en 1962, cun guión de obert Bloch, que escribira a novela en que se baseou Psicose.
O seu argumento é convencional, pícase un pneumático do coche da protagonista que viaxa soa, mentres circula por unha estrada no medio da natureza e camiñando, casualmente chega a unha casa illada, onde vive o doutor Caligari, a partir dese momento, irán sucedendo acontecementos estraños, por culpa do dono da casa e os seus invitados, nos que ao final se comproba que nada é o que parece.
Como pode comprobarse, salvo a profesión do protagonista -ambos son siquiatras-, esta película non ten relación coa dirixida por Wiene, como tampouco o ten visualmente, salvo unhas alucinacións que sofre a protagonista nas que parece estar dentro da película alemá.

En canto á arquitectura, case non se ve o exterior da casa, que parece un chalé convencional, o seu interior ten unha configuración parecida á mansión do arquitecto Hjalmar Poelzig en Satanás, cun gran salón na planta baixa e unha planta alta onde hai varios dormitorios, mentres que neste caso, no canto dun soto, engádeselle unha terceira planta onde está o despacho particular do doutor, ao que se entra por unha porta acristalada e giratoria.
O salón ten moitos mobles, mesturando distintos estilos e o máis interesante é unha librería sen fondo que serve para separar dous ambientes e, sobre todo a escaleira que comunica a planta baixa coa superior -como tamén sucede en Satanás-, que é metálica, moi lixeira, case como o esqueleto dun animal e cun deseño estilizado, sen relación coa pesadez anodina e a escuridade do resto do edificio.
The Cabinet of Caligari non é unha mala película e vese de bo grado, tendo en conta a moda de argumentos «sicológicos» daquelas décadas, o máis desafortunado é o seu título, porque pola súa culpa, comparouse coa película alemá, a pesar de que son completamente diferentes. En fin, unha película para descubrir que pode analizarse arquitectónicamente deparando algunha sorpresa.

Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, xaneiro 2019
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Cidade[:en]
Writing about Doctor Caligari’s cabinet, I discovered The Cabinet of Caligari, an American film in CinemaScope, but in black and white, produced and directed by Roger Kay in 1962, with a script by Robert Bloch, who had written the novel in which based Psycho.
His argument is conventional, a tire is punctured by the car of the protagonist who travels alone, while driving on a highway in the middle of nature and walking, casually arrives at an isolated house, where Dr. Caligari lives, from that moment, strange events will happen to him, because of the owner of the house and his guests, in the end it is verified that nothing is what it seems.
As can be seen, except the profession of the protagonist, both are psychiatrists, this film has no relationship with that directed by Wiene, as it does not have it visually, except for hallucinations suffered by the protagonist in which it seems to be within the German film.

As for the architecture, you can hardly see the exterior of the house, which looks like a conventional house, its interior has a configuration similar to the mansion of the architect Hjalmar Poelzig in Satan, with a large living room on the ground floor and a high floor where there are several bedrooms, while in this case, instead of a basement, a third floor is added where the doctor’s private office is, which is entered through a glazed and revolving door.
The living room has many furniture, mixing different styles and the most interesting is a bottomless library that serves to separate two rooms and, above all, the staircase that connects the ground floor with the upper one -as also happens in Satan-, which is metallic, very light, almost like the skeleton of an animal and with a stylized design, unrelated to the anodyne heaviness and darkness of the rest of the building.
The Cabinet of Caligari is not a bad movie and it is seen with pleasure, considering the fashion of «psychological» arguments of those decades, the most unfortunate is its title, because because of it, it has been compared with the German film, Although they are completely different. In short, a film to discover that can be analyzed architecturally, providing some surprise.

Jorge Gorostiza, PhD architect.
Santa Cruz de Tenerife, january 2019
Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad[:]




