IniciopublicacioneslibrosArquitectura del espejismo. Ensayos sobre la ciudad mediática y el fin de...

[:es]Arquitectura del espejismo. Ensayos sobre la ciudad mediática y el fin de lo público[:gl]Arquitectura do espellismo. Ensaios sobre a cidade mediática e o fin do público[:en]Architecture of the mirage. Tests on the media city and the end of the public thing[:]

[:es]

Arquitectura del espejismo. Ensayos sobre la ciudad mediática y el fin de lo público

Es este un libro dedicado.

Dedicado en el sentido. En el sentido de la búsqueda de una lógica.

Inquirir una lógica a un espejismo no puede consistir meramente en encontrar efectos ópticos causados por inusuales posiciones de masas de aire de diferente temperatura, que combinan la luz que emana de los objetos con aquella otra que se refracta de ellos, hasta obtener una composición irreal en lo real.

No puede ser eso si este libro se titula “Arquitectura del espejismo”.

Roberto Fernández, arquitecto, prolífico escritor, aún mayor lector y académico de prestigio, presenta este libro con la propuesta de encontrar, en el estado de ánimo del lector-buscador, una figura coherente en los fragmentos de nuestro tiempo. Y es un trabajo dedicado. Lo inmediato no puede ser lo que se aporte para entender la complejidad de lo que aquí es expuesto.

No obstante, nuestro interés es hacer de nuestra lectura una gimnasia de confrontaciones con lo que, formando parte de nuestro acervo, se pongan en cuestionamiento con las tesis de este libro.

Tal y como es declarado en el libro, se trataría, de una lógica, dedicada, de sentido, y disyuntiva. No hay lógicas binarias, una realidad contra una irrealidad, sino que ha de añadírsele el intrincado orden de correlaciones inesperadas, imprevisibles, la oportunidad de acontecimiento de otros planos de realidad. Es, ése, hoy, un lugar plausible para la arquitectura, y no habría que temer por su quiebre estatutario ni por la pérdida de sus horizontes habituales de acción. Esta es una de las grandes aportaciones de este libro, tanto para comprender y resituar los procesos arquitectónicos dispersos, como para evaluar el estado de la disciplina.

Extraer aprendizajes, formar a las nuevas generaciones. Esa es otra de las contribuciones que se halla en este ejercicio intelectual que propone el arquitecto argentino, que es construir un libro de cabecera, desde donde comenzar nuevos entendimientos. Dedicado, de nuevo, el autor se ha preocupado de sugerir continuidades y contigüidades, provocar confrontaciones, sugerir futuras investigaciones para la arquitectura y proveer consciencia de acción.

Fernández lo lleva a su terreno, el de la arquitectura, y propone una discusión acerca de qué es el paso pro-jectivo y la consecuencia post-jectiva.

Esta evaluación no es retórica, diríamos que casi no puede ser lógica, si atendemos a esa convención donde las cosas son pensables sin atender ya a una realidad en su obediencia. La lógica estudia las formas y principios generales que gobiernan el conocimiento y el pensamiento humano, estimado puramente en sí mismo, sin referencia a los objetos. Son conceptos los que maneja la lógica. Pero de lo que se trata es de extraer consecuencias cuando ya sólo es posible otear como un camello: un arte post-representacional y, más allá, lanzar unas hipótesis sobre el fin del proyecto arquitectónico, que ya no atiende a modelos.

Este es un libro dedicado, así comenzamos, así terminamos. Dedicado en el sentido significa, según lo que hemos querido mostrar a partir de estas líneas que Roberto Fernández nos regala, profundizar hasta el abismo el pensamiento que construye la arquitectura. No es una piedra más en la discusión sobre crisis de la propia crítica. El papel de las escuelas y facultades de arquitectura permiten elaboraciones en su ámbito que pueden salir de él para posibilitar una arquitectura más certera con su tiempo, incluso para promover su mejora, la del tiempo de presente.

Hay muchos retos abiertos que requieren la capacitación académica y que su conocimiento compartido y discernido en cada centro garantizaría la calidad de la arquitectura que ha de venir.

Colocar estos contextos junto con el que promueve este libro y su autor, en la facultad de Arquitectura de Buenos Aires, hay que mencionar su exploración del concepto táctico “modo de proyecto” que desarrolla desde hace unos años, a favor de la regeneración y auge de lo que él llama “los nuevos eclecticismos”. Aunque la idea de modo de proyecto sólo le sirve para fines puntuales y sólo en relación a un autor específico, también le permite recomponer genealógicamente una historia modal-proyectual de la arquitectura con la que formar a las nuevas generaciones de arquitectos en relación con su entorno próximo latinoamericano.

Por eso, para todo académico en arquitectura, éste es también un libro dedicado.

En él puede encontrar los frutos de las observaciones hechas por su autor durante años, y las reflexiones que de ellas resultaron, articuladas con un fecundísimo y original pensamiento.

Extracto prólogo Carlos Tapia.

[:gl]Arquitectura del espejismo. Ensayos sobre la ciudad mediática y el fin de lo público

É leste un libro dedicado.

Dedicado no sentido. No sentido da procura dunha lóxica.

Inquirir unha lóxica a un espellismo non pode consistir meramente en atopar efectos ópticos causados por inusuais posicións de masas de aire de diferente temperatura, que combinan a luz que emana dos obxectos con aquela outra que se refracta deles, ata obter unha composición irreal no real.

Non pode ser iso se este libro titúlase “Arquitectura do espellismo”.

Roberto Fernández, arquitecto, prolífico escritor, aínda maior lector e académico de prestixio, presenta este libro coa proposta de atopar, no estado de ánimo do lector-buscador, unha figura coherente nos fragmentos do noso tempo. E é un traballo dedicado. O inmediato non pode ser o que se achegue para entender a complexidade do que aquí é exposto.

Con todo, o noso interese é facer da nosa lectura unha ximnasia de confrontacións co que, formando parte do noso acervo, póñanse en cuestionamiento coas teses deste libro.

Tal e como é declarado no libro, trataríase, dunha lóxica, dedicada, de sentido, e disxuntiva. Non hai lóxicas binarias, unha realidade contra unha irrealidad, senón que ha de engadírselle o intrincado orde de correlacións inesperadas, imprevisibles, a oportunidade de acontecemento doutros planos de realidade. É, ese, hoxe, un lugar plausible para a arquitectura, e non habería que temer pola súa crebe estatutario nin pola perda dos seus horizontes habituais de acción. Esta é unha das grandes achegas deste libro, tanto para comprender e resituar os procesos arquitectónicos dispersos, como para avaliar o estado da disciplina.

Extraer aprendizaxes, formar ás novas xeracións. Esa é outra das contribucións que se acha neste exercicio intelectual que propón o arquitecto arxentino, que é construír un libro de cabeceira, desde onde comezar novos entendementos. Dedicado, de novo, o autor preocupouse de suxerir continuidades e contigüidades, provocar confrontacións, suxerir futuras investigacións para a arquitectura e prover consciencia de acción.

Fernández lévao ao seu terreo, o da arquitectura, e propón unha discusión acerca de que é o paso prol- jectivo e a consecuencia post- jectiva.

Esta avaliación non é retórica, diriamos que case non pode ser lóxica, se atendemos a esa convención onde as cousas son pensables sen atender xa a unha realidade na súa obediencia. A lóxica estuda as formas e principios xerais que gobernan o coñecemento e o pensamento humano, estimado puramente en si mesmo, sen referencia aos obxectos. Son conceptos os que manexa a lóxica. Pero do que se trata é de extraer consecuencias cando xa só é posible otear como un camelo: unha arte post- representacional e, máis aló, lanzar unhas hipóteses sobre o fin do proxecto arquitectónico, que xa non atende a modelos.

Este é un libro dedicado, así comezamos, así terminamos. Dedicado no sentido significa, segundo o que quixemos mostrar a partir destas liñas que Roberto Fernández regálanos, profundar ata o abismo o pensamento que constrúe a arquitectura. Non é unha pedra máis na discusión sobre crise da propia crítica. O papel das escolas e facultades de arquitectura permiten elaboracións no seu ámbito que poden saír del para posibilitar unha arquitectura máis certeira co seu tempo, mesmo para promover a súa mellora, a do tempo de presente.

Hai moitos retos abertos que requiren a capacitación académica e que o seu coñecemento compartido e discernido en cada centro garantiría a calidade da arquitectura que ha de vir.

Colocar estes contextos xunto co que promove este libro e o seu autor, na facultade de Arquitectura de Buenos Aires, hai que mencionar a súa exploración do concepto táctico “modo de proxecto” que desenvolve desde hai uns anos, a favor da rexeneración e auxe do que el chama “os novos eclecticismos”. Aínda que a idea de modo de proxecto só lle serve para fins puntuais e só en relación a un autor específico, tamén lle permite recompoñer genealógicamente unha historia modal- proyectual da arquitectura coa que formar ás novas xeracións de arquitectos en relación coa súa contorna próxima latinoamericano.

Por iso, para todo académico en arquitectura, este é tamén un libro dedicado.

Nel pode atopar os froitos das observacións feitas polo seu autor durante anos, e as reflexións que delas resultaron, articuladas cun fecundísimo e orixinal pensamento.

Extracto prólogo Carlos Tapia.

[:en]Arquitectura del espejismo. Ensayos sobre la ciudad mediática y el fin de lo público

It is this dedicated book.

Dedicated in the sense. In the sense of the search of a logic.

To investigate a logic to a mirage can consist of finding merely optical effects caused by unusual positions of air masses of different temperature, which combine the light that comes from the objects with that one other one that is refracted of them, up to obtaining an unreal composition in the royal thing.

No puede ser esIt cannot be it if this book titles “Architecture of the mirage”.

Roberto Fernandez, architect, prolific writer, still major reader and academician of prestige, presents this book with the offer to find, in the state of mind of the reader – seeker, a coherent figure in the fragments of our time. And it is a dedicated work. The immediate thing cannot be what is contributed to understand the complexity of what here is exposed.

Nevertheless, our interest is to do of our reading a gymnastics of confrontations with what, forming a part of our array, they put in question with the theses of this book.

As it is declared in the book, it would be a question, of a logic, dedicated, of sense, and dilemma. There is no binary logics, a reality against an unreality, but it has of be adding the dense order of unexpected, unforseeable correlations, the opportunity of event of other planes of reality. It is, that one, today, a commendable place for the architecture, and it would not be necessary to be afraid for his sculptor fails not for the loss of his habitual horizons of action. This one is one of the big contributions of this book, so much to understand and to re-place the architectural dispersed processes, as to evaluate the condition of the discipline.

Extracting learnings, to form the new generations. This it is different of the contributions that one finds in this intellectual exercise that there proposes the Argentine architect, who is to construct a book of head-board, from where beginning new understandings. Dedicated, again, the author has worried about suggesting continuities and contiguities, about provoking confrontations, about suggesting future investigations for the architecture and about providing conscience of action.

Fernandez takes it to his area, that of the architecture, and proposes a discussion brings over of what it is the step pro-jectivo and the consequence post-jectiva.

This evaluation is not rhetorical, we would say that almost it cannot be a logic, if we attend to this convention where the things are pensables without attending already to a reality in his obedience. The logic studies the forms and general beginning that govern the knowledge and the human thought, estimated purely in yes same, without reference to the objects. They are concepts those that the logic handles. But about what it treats itself it is of extracting consequences when already only it is possible to look as a camel: an art post-representacional and, beyond, to throw a few hypotheses on the end of the architectural project, which already does not attend to models.

This one is a dedicated, like that book we begin, this way we end. Dedicated in the sense it means, according to what we have wanted to show from these lines that Roberto Fernandez gives us, to deepen up to the abyss the thought that constructs the architecture. It is not one more stone in the discussion on crisis of the own critique. The paper of the schools and powers of architecture allow elaborations in his area that they can go out of him to make a more accurate architecture possible with his time, even to promote his improvement, that of the time of present.

There are many opened challenges that need the academic training and that his knowledge shared and discerned in every center would guarantee the quality of the architecture that has to come.

To place these contexts together with the one that this book and his author promotes, in the faculty of Architecture of Buenos Aires, it is necessary to mention his exploration of the tactical concept “project way” that it develops for a few years, in favour of the regeneration and summit of what it is called “the new eclecticisms”. Though the idea of project way only serves for punctual ends and only in relation a specific author, also it allows him to re-compose genealogically a modal history – proyectual of the architecture with which to form the new generations of architects in relation with his next Latin-American environment.

Because of it, for every academician in architecture, this one is also a dedicated book.

In him it can find the fruits of the observations done by his author for years, and the reflections that from them ensued, articulated with a fecundísimo and original thought.

Summary prólogo Carlos Tapia.

[:]

veredes
veredeshttps://veredes.es/
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS