[:es]

La ciudad contemporánea es una criatura incierta
Su condición de sumatorio de variables sociales y económicas, culturales y políticas, temporales y espaciales la convierte en un hojaldre múltiple difícil de aprehender. Infinidad de teorías e historias llevan décadas intentándolo, de lo que ha derivado un corpus doctrinario igualmente vasto y complejo. El objetivo de este libro es descifrar dicho corpus.
Las dificultades que se afrontan al asumir una tarea así son numerosas. La ciudad no es abarcable desde una única área de conocimiento, por lo que el enfoque interdisciplinar es ineludible. El hecho de que las disciplinas científicas y humanísticas suelan fragmentarse en subdisciplinas multiplica los escollos, ya que, como indicara Henri Lefebvre, cada una de estas subdisciplinas selecciona los contenidos que le interesan y los enfoca con metodologías propias. Si además tenemos en cuenta que esas aproximaciones se influyen mutuamente, entenderemos el grado de contaminación que impregna el territorio que hemos de desbrozar. Este libro lo ha rastrillado, ha detectado las regularidades, las ha relacionado y ha trazado trayectorias que dibujan una topografía legible.
La ciudad contemporánea, el contenido del libro
Para llevar a cabo esta operación hemos tenido que pagar un triple peaje: el de la simplificación, la esquematización y la categorización. El primero deriva de la conjunción de lo inconmensurable del campo que nos ocupa con las restricciones dimensionales de esta obra. Ante la imposibilidad tanto de profundizar como de abarcarlo todo, hemos seleccionado las áreas de conocimiento que se han ocupado de la espacialidad de la ciudad, tanto física como social.
En primer lugar, las ciencias sociales, dentro de las cuales hemos destacado la sociología urbana, que ha interpretado la ciudad como una proyección de sus habitantes; la geografía urbana, que ha interpretado a los habitantes como una proyección de la ciudad; y la antropología urbana, que se ha especializado en el estudio de comunidades concretas.
En segundo lugar, la historia, y en concreto la historia urbana, que ha seguido la evolución de la morfología y del proceso de urbanización, y la historia del urbanismo, orientada hacia la planificación de ambos.
Por último, la arquitectura, en la que hemos diferenciado entre urbanismo, diseño urbano, teoría urbana y análisis urbano. Los dos primeros se han ocupado de la materialización de la ciudad: el urbanismo de lo procedimental (la organización técnica) y el diseño urbano de lo sustancial (la forma espacial); por su parte, la teoría urbana, que puede ser descriptiva o normativa, ha sido la encargada de determinar los valores que deben guiar a ambos (éticos, ideológicos o políticos); y el análisis urbano se ha ocupado del estudio e interpretación de lo existente.
Carlos García Vázquez (Sevilla, 1961)
Es arquitecto y catedrático de Composición Arquitectónica en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla. Profesor invitado en la Scuola Architettura e Società del Politecnico di Milán (sede de Piacenza), es autor de Teorías e historia de la ciudad contemporánea (2016), Antípolis. El desvanecimiento de lo urbano en el Cinturón del Sol (2011) y Ciudad hojaldre. Visiones urbanas del siglo XXI (2004), todos ellos publicados por la Editorial Gustavo Gili.
[:gl]

A cidade contemporánea é unha criatura incerta. A súa condición de sumatorio de variables sociais e económicas, culturais e políticas, temporais e espaciais convértea nun hojaldre múltiple difícil de aprehender. Infinidade de teorías e historias levan décadas tentándoo, do que derivou un corpus doctrinario igualmente vasto e complexo. O obxectivo deste libro é descifrar devandito corpus.
As dificultades que se afrontan ao asumir unha tarefa así son numerosas. A cidade non é abarcable desde unha única área de coñecemento, polo que o enfoque interdisciplinar é ineludible. O feito de que as disciplinas científicas e humanísticas adoiten fragmentarse en subdisciplinas multiplica os escollos, xa que, como indicase Henri Lefebvre, cada unha destas subdisciplinas selecciona os contidos que lle interesan e enfócaos con metodoloxías propias. Se ademais temos en conta que esas aproximacións inflúense mutuamente, entenderemos o grao de contaminación que impregna o territorio que habemos de rozar. Este libro hao rastrillado, detectou as regularidades, relacionounas e trazou traxectorias que debuxan unha topografía legible.
Para levar a cabo esta operación tivemos que pagar unha tripla peaxe: o da simplificación, a esquematización e a categorización. O primeiro deriva da conxunción do inconmensurable do campo que nos ocupa coas restricións dimensionales desta obra. Ante a imposibilidade tanto de profundar como de abarcalo todo, seleccionamos as áreas de coñecemento que se ocuparon da espacialidad da cidade, tanto física como social.
En primeiro lugar, as ciencias sociais, dentro das cales destacamos a sociología urbana, que interpretou a cidade como unha proxección dos seus habitantes; a xeografía urbana, que interpretou aos habitantes como unha proxección da cidade; e a antropoloxía urbana, que se especializou no estudo de comunidades concretas. En segundo lugar, a historia, e en concreto a historia urbana, que seguiu a evolución da morfoloxía e do proceso de urbanización, e a historia do urbanismo, orientada cara á planificación de ambos. Por último, a arquitectura, na que diferenciamos entre urbanismo, deseño urbano, teoría urbana e análise urbana. Os dous primeiros ocupáronse da materialización da cidade: o urbanismo do procedimental (a organización técnica) e o deseño urbano do substancial (a forma espacial); pola súa banda, a teoría urbana, que pode ser descritiva ou normativa, foi a encargada de determinar os valores que deben guiar a ambos os (éticos, ideolóxicos ou políticos); e a análise urbana ocupouse do estudo e interpretación do existente. […]
Carlos García Vázquez (Sevilla, 1961) é arquitecto e catedrático de Composición Arquitectónica na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla. Profesor convidado na Scuola Architettura e Società do Politecnico dei Milán (sede de Piacenza), é autor de Teorías e historia da cidade contemporánea (2016), Antípolis. O desvanecemento do urbano no Cinturón do Sol (2011) y Cidade hojxaldre. Visións urbanas do século XXI (2004), todos elos publicados pola Editorial Gustavo Gili.
[:en]

The contemporary city is an uncertain creature. His condition of sumatorio of social and economic, cultural and political, temporary and spatial variables turns her into a multiple puff-pastry difficult to apprehend. Infinity of theories and histories they go decades trying it, from what it has derived a doctrinaire equally vast and complex corpus. The aim of this book is to decipher the above mentioned corpus.
The difficulties that are confronted on having assumed a task like that are numerous. The city is not abarcable from the only area of knowledge, for what the approach to interdiscipline is unavoidable. The fact that the scientific and humanistic disciplines are in the habit of fragmenting in subdisciplines it multiplies the reefs, since, as Henri Lefebvre was indicating, each of these subdisciplines selects the contents in that he is interested and focuses them with own methodologies. If in addition we bear in mind that these approximations are influenced mutually, we will understand the degree of pollution that impregnates the territory that we have to clear. This book has raked it, has detected the regularities, has related and planned paths that draw a legible topography.
To carry out this operation we have had to pay a triple toll: that of the simplification, the esquematización and the categorization. The first one derives from the conjunction of the immeasurable of the field that occupies us with the dimensional restrictions of this work. Before the inability so much to penetrate like of including everything, we have selected the areas of knowledge that have dealt with the espacialidad of the city, both physical and social.
First, the social sciences, inside which we have emphasized the urban sociology, which has interpreted the city as a projection of his inhabitants; the urban geography, which has interpreted the inhabitants as a projection of the city; and the urban anthropology, which has specialized itself in the study of concrete communities. Secondly, the history, and in I make concrete the urban history, which has followed the evolution of the morphology and of the process of urbanization, and the history of the urbanism, orientated towards the planning of both. Finally, the architecture, in which we have differed between urbanism, urban design, urban theory and urban analysis. Both first ones have dealt with the materialization of the city: the urbanism of the procedural thing (the technical organization) and the urban design of the substantial thing (the spatial form); for your part, the urban theory, which can be descriptive or normative, has been the manager of determining the values that must guide both (ethical, ideological or political); and the urban analysis has dealt with the study and interpretation of the existing thing. […]
Carlos García Vázquez (Sevilla, 1961) is an architect and professor of Architectural Composition in the Technical Top School of Architecture of Seville. Teacher invited in Scuola Architettura e Società del Politecnico di Milán (Piacenza’s headquarters), he is an author of Teorías e historia de la ciudad contemporánea (2016), Antípolis. El desvanecimiento de lo urbano en el Cinturón del Sol (2011) and Ciudad hojaldre. Visiones urbanas del siglo XXI (2004), all of them published for Publishing Gustavo Gili.
[:]




