![Casa Wiracocha [Luis Miró Quesada Garland] habitar-arq.blogspot.com.es](http://veredes.es/blog/wp-content/uploads/2012/09/Casa-Wiracocha-Luis-Miró-Quesada-Garland-habitar-arq.blogspot.com_.es_.jpg)
No podemos comprender la evolución de la Arquitectura Moderna en el Perú sin revisar la figura de Luis Miró Quesada Garland y dentro de su obra la casa Huiracocha. Si bien aún está en pie, ha sido notoriamente deformada por sus sucesivos propietarios lo cual dificulta obtener registros fotográficos. Las imágenes que acompañan esta nota las he obtenido del artículo publicado por el Arq. Sharif Kahatt para la revista AUT y el texto descriptivo de un artículo publicado por el Arq. Miró Quesada para la revista DAU en 1987.
Evidentemente esta publicación es solo un esbozo que pretende divulgar tan importante proyecto con la esperanza de poder complementarla con artículos más profundos o mejores registros fotográficos y planimétricos. Tema aparte es el hecho que el Colegio de Arquitectos y las principales facultades de arquitectura no hayan hecho el esfuerzo de adquirir la casa para recuperarla en su estado original, y ofrecerla a la sociedad como patrimonio cultural y arquitectónico contemporáneo. Estando el tema de la conservación del patrimonio contemporáneo sobre la mesa, sería un hecho de suma significación rescatarla dado su público reconocimiento como uno de los hitos de nuestra arquitectura.
«A sesenta años de la finalización de la Casa Huiracocha, una de las obras más importantes del arquitecto Luís Miró Quesada, resulta interesante volver la mirada atrás para identificar las influencias y entender las circunstancias de su construcción. La casa Huiracocha fue proyectada por Luís Miró Quesada en 1947 y terminada de construir a mediados de 1948, años de posguerra de Europa y Norteamérica marcaban el camino en la vida intelectual, y la cultura arquitectónica peruana. De esta forma, la casa se descubre como un producto cultural que busca alcanzar una modernidad peruana y universal, que en su búsqueda produce una hibridación cultural propia a la negociación entre modernización occidental y una cultura enraizada en tradiciones precolombinas y coloniales. En ese contexto de transformación social y búsqueda de una nueva identidad moderna, la casa Huiracocha intrínsicamente se propone como catalizador de una renovaciónarquitectónica y transformación cultural capaz de responder a estas demandas de una nueva época.»
Sharif Kahatt, 2010
Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · agosto 2012
Fragmento del artículo escrito por Luis Miró Quesada.
Revista DAU. Lima, septiembre 1987.
Permítanme aquí una discreción. Tanto porque para mi constituyó una realización de principios cuanto porque algunos hechos que se suscitaron ilustran bien el clima cultural en que trabajábamos.
Cuando presenté el expediente para licencia municipal a mediados del 47, éste fue rechazado, la razón era que había un dispositivo que disponía que dentro de la circunscripción de Magdalena Vieja, hoy Pueblo Libre, todas las edificaciones debían ser “neo-colonial”. No cejé en mi porfía, pues para mi constituía un caso de principios, finalmente después de casi un año logré mi propósito y se pudo iniciar la construcción.
Lo más lucidamente pretendí enfocar el proyecto como un problema a resolver en el que participaban factores funcionales y elementos constructivos, para lo que era necesario superar esquemas, hechos y patrones convencionales.
1. El tratamiento del espacio interior se desprende de la práctica de los espacios estancos en busca de un solo ambiente espacialmente muy fluido y dinámico, pero en el que se asegura un aislamiento visual entre los sub-espacios.
2. Como necesidad de aislarse del registro de extraños el frente a la calle deviene cerrado abriéndose totalmente hacia el jardín posterior, integrándose la recepción funcional y visualmente de éste.
3. Con el mismo propósito del máximo aprovechamiento del jardín se elimina de la planta baja el usual patio de servicio. Para ello y dentro de un esquema previo de zonificación, el sector de servicios se dispuso en un extremo y en tres pisos de menor altura conectados en medios pisos a los dos principales.
4. Revalorizar la azotea como parte del planteamiento de la casa; para ello le di acceso por las dos escaleras, construí un ambiente de recreación infantil y se zonificó su uso: en la parte norte, de mejor asoleamiento, para las actividades infantiles y en la parte sur para menesteres de servicio.
5. Tanto por las vistas al hipódromo de San Felipe como por un bosquezuelo de eucaliptos se abrieron ventanales hacia el oeste, esto determinó el dispositivo de un balcón techado, a lo largo del frente, que protegiera del asoleamiento.
A mi entender, todas las anteriores consideraciones, y algunas más que sería largo enumerar, constituían elementos condicionantes de la expresión arquitectónica que debiera nacer del ordenamiento y composición plástica de ellos y la verdad de los elementos constructivos, como el ladrillo cara vista, las planchas corrugadas de Eternit, la calamina de aluminio, etc. Lo que por entonces resultó bastante chocante.
LMG, 1987
Bibliografía:
– Sharif Kahatt, La casa Huiracocha – una opera prima moderna 60 años después.
Revista AUT Nº3. Colegio de Arquitectos del Perú, Lima – mayo 2010. Págs. 84-95.
– Luis Miró Quesada Garland, Inicios de la Arquitectura Moderna en Lima.
Revista DAU, año 2 – volúmen 1 – Nº2,3. Lima, Perú – septiembre 1987. Págs. 41-47.
![Casa Wiracocha [Luis Miró Quesada Garland] habitar-arq.blogspot.com.es](http://veredes.es/blog/wp-content/uploads/2012/09/Casa-Wiracocha-Luis-Miró-Quesada-Garland-habitar-arq.blogspot.com_.es_.jpg)
We cannot understand the evolution of the Modern Architecture in Peru without checking Luis Miró Quesada Garland’s figure and inside his work the house Huiracocha. Though still it is in foot, there has been glaringly deformed by his successive owners which impedes to obtain photographic records. The images that accompany this note have been obtained by me of the article published by the Arq. Sharif Kahatt for the magazine AUT and the descriptive text of an article published by the Arq. Miró Quesada for the magazine DAU in 1987.
Evidently this publication is alone a sketch that tries to spread so important project with the hope to be able to complement her with deeper articles or better photographic and planimetric records. Topic separates it is the fact that the Architects’ College and the principal powers of architecture have not done the effort to acquire the house to recover her in his original condition, and to offer her to the company as cultural and architectural contemporary heritage. Being the topic of the conservation of the contemporary heritage on the table, it would be a fact of supreme significance to rescue her in view of his public recognition as one of the milestones of our architecture.
«To sixty years of the ending of the House Huiracocha, one of the most important works of the architect Luís Miro Quesada, turns out to be interesting go the look back to identify the influences and to understand the circumstances of his construction. The house Huiracocha was projected by Luís Miro Quesada in 1947 and finished of constructing in the middle of 1948, years of Europa’s postwar period and North America they were marking the way in the intellectual life, and the architectural Peruvian culture. Of this form, the house reveals itself as a cultural product that seeks to reach a Peruvian and universal modernity, which in his search produces a cultural own hybridization to the negotiation between western modernization and a culture taken root in pre-Columbian and colonial traditions. In this context of social transformation and search of a new modern identity, the house Huiracocha intrínsicamente proposes as catalyst of a renovaciónarquitectónica and cultural transformation capable of answering to these demands of a new epoch.»
Sharif Kahatt, 2010
Aldo G. Facho Dede · Architect Author of the Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · august 2012
Fragment of the article written by Luis Miró Quesada.
DAU Magazine. Lima, september 1987.
Allow me here a discretion. So much because for my it constituted an accomplishment of beginning all that because some facts that were provoked illustrate well the cultural climate at which we were employed.
When I presented the process for municipal license in the middle of 47, this one was rejected, the reason was that there was a device that he was arranging that inside Magdalena Vieja’s circumscription, today Free People, all the buildings had to be «neo-colonial». I did not move backward in my insistence, since for my it was constituting a case of beginning, finally after almost one year I achieved my intention and it was possible to initiate the construction.
More lucidly I tried to focus the project as a problem to resolving in that they were informing functional factors and constructive elements, for what was necessary to overcome schemes, facts and conventional bosses.
1. The treatment of the interior space parts with the practice of the spaces monopolies in search of an alone spatially very fluid and dynamic environment, but in the one that assures a visual isolation himself between the sub-spaces.
2. Since need to isolate of the strangers’ record opposite to the street develops closed being opened totally towards the later garden, joining the functional receipt and visually of this one.
3. With the same intention of the maximum utilization of the garden the usual court of service is eliminated of the ground floor. For it and inside a previous scheme of zoning, the sector of services arranged in an end and in three floors of minor height connected in half a floors to both principal ones.
4. To revalue the roof as part of the exposition of the house; for it I him led for both stairs, constructed an environment of infantile recreation and his use was divided into zones: in the north part, of better asoleamiento, for the infantile activities and in the south part for occupations of service.
5. So much for the sights to San’s Philip racetrack since by a bosquezuelo of eucalyptuses large windows were opened towards the west, this determined the device of a roofed balcony, along the front, which it was protecting from the asoleamiento.
To my to understand, all the previous considerations, and some more that it would be long to enumerate, they were constituting determining elements of the architectural expression that it must be born of the classification and plastic composition of them and the truth of the constructive elements, as the brick face dresses, the plates corrugadas of Eternit, the calamine of aluminium, etc. What for then turned out to be shoking enough.
LMG, 1987
Bibliography:
– Sharif Kahatt, La casa Huiracocha – one produces modern premium 60 years later.
Revista AUT Nº3. Colegio de Arquitectos del Perú, Lima – mayo 2010. Págs. 84-95.
– Luis Miró Quesada Garland, Inicios de la Arquitectura Moderna en Lima.
Revista DAU, año 2 – volúmen 1 – Nº2,3. Lima, Perú – septiembre 1987. Págs. 41-47.
![Casa Wiracocha [Luis Miró Quesada Garland] habitar-arq.blogspot.com.es](http://veredes.es/blog/wp-content/uploads/2012/09/Casa-Wiracocha-Luis-Miró-Quesada-Garland-habitar-arq.blogspot.com_.es_.jpg)
Non podemos comprender a evolución da Arquitectura Moderna no Perú sen revisar a figura de Luís Mirou Quesada Garland e dentro da súa obra a casa Huiracocha. Aínda que aínda está en pé, foi notoriamente deformada polos seus sucesivos propietarios o cal dificulta obter registros fotográficos. As imaxes que acompañan esta nota obtívenas do artigo publicado polo Arq. Sharif Kahatt para a revista AUT e o texto descriptivo dun artigo publicado polo Arq. Miró Quesada para a revista DAU en 1987.
Evidentemente esta publicación é só un esbozo que pretende divulgar tan importante proxecto coa esperanza de poder complementarla con artigos máis profundos ou mellores registros fotográficos e planimétricos. Tema separadamente é o feito que o Colexio de Arquitectos e as principais facultades de arquitectura non fagan o esforzo de adquirir a casa para recuperala no seu estado orixinal, e ofrecela á sociedade como patrimonio cultural e arquitectónico contemporáneo. Estando o tema da conservación do patrimonio contemporáneo sobre a mesa, sería un feito de suma significación rescatala dado o seu público recoñecemento como un dos fitos da nosa arquitectura.
«A sesenta anos da finalización da Casa Huiracocha, unha das obras máis importantes do arquitecto Luís Miró Quesada, resulta interesante volver a mirada atrás para identificar as influencias e entender as circunstancias da súa construción. A casa Huiracocha foi proxectada por Luís Miró Quesada en 1947 e rematada de construír a mediados de 1948, anos de posguerra de Europa e Norteamérica marcaban o camiño na vida intelectual, e a cultura arquitectónica peruana. Desta forma, a casa descóbrese como un produto cultural que busca alcanzar unha modernidade peruana e universal, que na súa busca produce unha hibridación cultural propia á negociación entre modernización occidental e unha cultura enraizada en tradicións precolombinas e coloniais. Nese contexto de transformación social e busca dunha nova identidade moderna, a casa Huiracocha intrínsicamente proponse como catalizador dunha renovaciónarquitectónica e transformación cultural capaz de responder a estas demandas dunha nova época.»
Sharif Kahatt, 2010
Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor do Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · agosto 2012
Fragmento do artigo escrito por Luis Miró Quesada.
Revista DAU. Lima, setembro 1987.
Permítanme aquí unha discreción. Tanto porque para a miña constituíu unha realización de principios canto porque algúns feitos que se suscitaron ilustran ben o clima cultural en que traballabamos.
Cando presentei o expediente para licenza municipal a mediados do 47, este foi rexeitado, a razón era que había un dispositivo que dispoñía que dentro da circunscrición de Madalena Vella, hoxe Pobo Libre, todas as edificacións debían ser «neo-colonial. Non cejé na miña porfía, pois para o meu constituía un caso de principios, finalmente despois de case un ano logrei o meu propósito e púidose iniciar a construción.
O máis lucidamente pretendín enfocar o proxecto como un problema a resolver no que participaban factores funcionais e elementos construtivos, para o que era necesario superar esquemas, feitos e patróns convencionais.
1. O tratamento do espazo interior despréndese da práctica dos espazos estancos en busca dun só ambiente espacialmente moi fluído e dinámico, pero no que se asegura un illamento visual entre os sub-espazos.
2. Como necesidade de illarse do rexistro de estraños o fronte á rúa devén pechado abríndose totalmente cara ao xardín posterior, integrándose a recepción funcional e visualmente deste.
3. Co mesmo propósito do máximo aproveitamento do xardín se elimina da planta baixa o usual patio de servizo. Para el e dentro dun esquema previo de zonificación, o sector de servizos dispúxose nun extremo e en tres pisos de menor altura conectados en medios pisos aos dous principais.
4. Revalorizar a azotea como parte da formulación da casa; para iso deille acceso polas dúas escaleiras, construín un ambiente de recreación infantil e se zonificó o seu uso: na parte norte, de mellor asoleamiento, para as actividades infantís e na parte sur para mesteres de servizo.
5. Tanto polas vistas ao hipódromo de San Felipe como por un bosquezuelo de eucaliptos se abriron ventanais cara ao oeste, isto determinou o dispositivo dun balcón teitado, ao longo da fronte, que protexese do asoleamiento.
Ao meu entender, todas as anteriores consideracións, e algunhas máis que sería longo enumerar, constituían elementos condicionantes da expresión arquitectónica que debese nacer do ordenamento e composición plástica deles e a verdade dos elementos construtivos, como o ladrillo cara vista, as pranchas corrugado de Eternit, a calamina de aluminio, etc. O que por entón resultou bastante chocante.
LMG, 1987
Bibliografía:
– Sharif Kahatt, La casa Huiracocha – unha opera prima moderna 60 años despois.
Revista AUT Nº3. Colexio de Arquitectos do Perú, Lima – maio 2010. Páxs. 84-95.
– Luis Miró Quesada Garland, Inicios da Arquitectura Moderna en Lima.
Revista DAU, ano 2 – volume 1 – Nº2,3. Lima, Perú – setembro 1987. Páxs. 41-47.














Una consulta. No sé si podría visitar la Casa Wiracocha? Existe algún contacto para solicitar la visita?
Agradecería su respuesta.