Entre el Renacimiento y el siglo XVIII se sientan las bases de la arquitectura contemporánea. Y la pintura conformó nuevas metáforas culturales, ideológicas y políticas a través de la representación de edificios, ciudades y espacios públicos. Arquitecturas pintadas. Del Renacimiento al siglo XVIII, la exposición que desde hoy puede verse en el Museo Thyssen-Bornemisza y la Fundación Caja Madrid, descubre más de 140 pinturas -de Duccio di Buoninsegna a Canaletto, Giovanni Paolo Panini, Tintoretto, Gaspar van Wittel, Hubert Robert, Maerten van Heemskerck o Hans Vredeman de Vriesque- que muestran desde la poética de las ruinas (símbolo de la memoria y la melancolía) a no menos nostálgicas postales de los primeros grandes núcleos urbanos europeos, en los que el lenguaje del poder empezó a tomar la forma de las calles y las plazas. De la mano de Emilio Tuñón y Luis M. Mansilla, uno de los equipos más prestigiosos de la arquitectura española -con el MUSAC lograron el importante premio Mies van der Rohe de 2007-, y de Fuensanta Nieto, que en equipo con Enrique Sobejano ha firmado, entre otras, la ampliación del Museo Nacional Colegio de San Gregorio de Valladolid o la del San Telmo de San Sebastián, paseamos por una exposición que permanecerá abierta hasta el 22 de enero de 2012.

[…]
Elsa Fernández-Santos
+ artículo publicado en el pais
Entre o Renacemento e o século XVIII sentan as bases da arquitectura contemporánea. E a pintura conformou novas metáforas culturais, ideolóxicas e políticas a través da representación de edificios, cidades e espazos públicos. Arquitecturas pintadas. Do Renacemento ao século XVIII, a exposición que desde hoxe pode verse no Museo Thyssen-Bornemisza e a Fundación Caixa Madrid, descobre máis de 140 pinturas -de Duccio dei Buoninsegna a Canaletto, Giovanni Paolo Panini, Tintoretto, Gaspar van Wittel, Hubert Robert, Maerten van Heemskerck ou Hans Vredeman de Vriesque- que mostran desde a poética das ruínas (símbolo da memoria e a melancolía) a non menos nostálxicas postais dos primeiros grandes núcleos urbanos europeos, nos que a linguaxe do poder empezou a tomar a forma das rúas e as prazas. Da man de Emilio Tuñón e Luís M. Mansilla, un dos equipos máis prestixiosos da arquitectura española -co MUSAC lograron o importante premio Mies van der Rohe de 2007-, e de Fuensanta Neto, que en equipo con Enrique Sobejano asinou, entre outras, a ampliación do Museo Nacional Colexio de San Gregorio de Valladolid ou a do San Telmo de San Sebastián, paseamos por unha exposición que permanecerá aberta ata o 22 de xaneiro de 2012.

[…]
Elsa Fernández-Santos
+ artigo publicado en el pais
Between the Renaissance and the 18th century they are laid the foundations of the contemporary architecture. And the painting shaped new cultural, ideological and political metaphors across the building representation, cities and public spaces. Identical architectures. From the Renaissance to the 18th century, the exhibition that from today can turns in the Museum Thayssen-Bornemisza and the Caja Madrid Foundation, it discovers more than 140 paintings – by Duccio di Buoninsegna a Canaletto, Giovanni Paolo Panini, Tintoretto, Gaspar van Wittel, Hubert Robert, Maerten van Heemskerck or Hans Vredeman de Vriesque – that show from the poetics of the ruins (symbol of the memory and the melancholy) to not fewer nostalgic postcards of the first big urban European cores, in which the language of the power started taking the form of the streets and the squares. Of the hand of Emilio Tuñón and Luis M. Mansilla, one of the most prestigious equipments of the Spanish architecture – with the MUSAC achieved the important prize Mies van der Rohe of 2007-, and of Fuensanta Nieto, who in equipment with Enrique Sobejano has signed, between others, the extension of the National Museum Colegio de San Gregorio de Valladolid or that of the San Telmo of San Sebastian, we walk along an exhibition that will remain opened until January 22, 2012.

[…]
Elsa Fernández-Santos
+ article is published in el pais




