La pintora coruñesa muestra en la sede de la Fundación Paideia su última obra, la serie ‘Vil’, una colección de pinturas acrílicas sobre papel. Llevaba años sin exponer en su ciudad y ahora, al fin, lo hace con su obra más reciente. Isabel Taboada, primer premio del certamen Unión Fenosa, muestra desde hoy la serie ‘Vil’ en la sede de la Fundación Paideia. La pintora coruñesa afincada en Madrid, que tuvo entre sus maestras a las pintoras María Corredoira y Lolita Díaz Baliño, está ahora empeñada en la rehabilitación de su casa en Oza dos Ríos, donde quiere tener un estudio lo suficientemente grande como para dedicarse también a la escultura.
Ha traído cuadros de trazos negros, vigorosos y agresivos, marcados con el rojo -el color del fuego, de la sangre, de las lenguas que salen de bocas llenas de dientes dispuestos a morder-, que pertenecen a la serie Vil, su obra más reciente. Es pintura acrílica sobre papel y tiene algo de grafiti brutal. «Vil, viene de villano -explica ella-, de la gente que se suelta la lengua y dice tonterías, de la mala gente, de la España negra de Puerto Hurraco». También hay cuadros sobre tela -más antiguos, de los años ochenta-, en los que predomina una geometría de colores planos que compone grandes cabezas. Cabezas de frente, cabezas partidas, cabezas fragmentadas que hablan entre si pero quizá sin llegar nunca a entenderse. El pincel de Isabel Taboada es suelto y decidido y quizá su obra haya que relacionarla con el expresionismo, aunque ella detesta las etiquetas y ha hecho a lo largo de su carrera los suficientes cambios como para despistar. Por ejemplo, en la obra que expone ahora no hay nada de aquellos desnudos en los que los críticos vieron hace unos años ecos de Matisse, del que entonces tomó prestado el azul. O de una antigua etapa fauvista. «Es terrible, todos tratan de encasillarte», protesta: «Conoces a alguien y lo primero que intenta es saber dónde encuadrarte para quedarse tranquilo». Las rotundas líneas de su obra, la expresividad «agresiva y elegante» y su primitivismo son algunos de los aspectos en los que se han fijado los críticos. El viejo Laxeiro dijo que su pintura, «inquieta y rápida», «palpita»
+ www.laopinioncoruna.es
The painter from La Coruña shows in the headquarters of the Fundación Paideia his last work, the Nefarious’series ‘, an acrylic paint collection on paper. It took years without explaining in his city and now, finally, it does with his work more recent. Isabel Taboada, first prize of the contest Unión Fenosa, shows from today the Nefarious’ series ‘in the headquarters of the Fundación Paideia. The painter from La Coruña afincada in Madrid, that had between his schoolteachers to painters María Corredoira and Lolita Díaz Baliño, is now pawned in the rehabilitation of his house in Oza two Rios, where he wants to have an enough big study as to dedicate also to the sculpture.
It has brought black brushwork charts, vigorous and aggressive, marked with the red one-the color of the fire, of the blood, of languages that go out of mouths full of teeth prepared to bitting-, that belong to the Nefarious series, his work more recent. It is paint acrylic on paper and it has something of grafiti brutal. «Nefarious, comes of villano-explains she-, of the people that the language is loose and it says foolishnesses, of the bad people, of the black Spain of Harbor Hurraco». Additionally is charts on cloth-older, from eighty-, in which predominates a colourful geometry planes that big heads composes. Heads frontally, departed heads, fragmented heads that talk between if but maybe without arriving never to understand. Isabel Taboada’s paintbrush is loose and decided and maybe his work it is necessary to relate her with the expressionism, although she detests labels and has done over his career enough changes as to mislead. For example, in the work that explains now does not be anything of those nudes in which critics saw some years ago echoes of Matisse, of the one which then took lent the blue. Or of former phase fauvista. «It is terrible, all try to typecast you», protest: «You know to someone and the first thing that tries is to know where to classify you to stay untroubled». Rotund lines of his work, the aggressive and elegant» expressiveness «and his primitivismo are some aspects in which critics have been set. The old man Laxeiro said that his paint, «restless and fast», «palpitates».
+ www.laopinioncoruna.es
A pintora coruñesa mostra na sede da Fundación Paideia a súa última obra, a serie ‘Vil’, unha colección de pinturas acrílicas sobre papel. Levaba anos sen expor na súa cidade e agora, ao fin, faio coa súa obra máis recente. Isabel Taboada, primeiro premio do certame Unión Fenosa, mostra desde hoxe a serie ‘Vil’ na sede da Fundación Paideia. A pintora coruñesa afincada en Madrid, que tivo entre as súas mestras ás pintoras María Corredoira e Lolita Díaz Baliño, está agora empeñada na rehabilitación da súa casa en Oza dos Ríos, onde quere ter un estudo o suficientemente grande como para dedicarse tamén á escultura.
Trouxo cadros de trazos negros, vigorosos e agresivos, marcados co vermello-a cor do lume, do sangue, das linguas que saen de bocas cheas de dentes dispostos a morder-, que pertencen á serie Vil, a súa obra máis recente. É pintura acrílica sobre papel e ten algo de grafiti brutal. «Vil, vén de villano-explica ela-, da xente que lle solta a lingua e di tonterías, da mala xente, da España negra de Puerto Hurraco». Tamén hai cadros sobre tela-máis antigos, dos anos oitenta-, nos que predomina unha xeometría de cores planas que compón grandes cabezas. Cabezas de fronte, cabezas partidos, cabezas fragmentados que falan entre se pero talvez sen chegar nunca a entenderse. O pincel de Isabel Taboada é solto e decidido e talvez a súa obra haxa que relacionara co expresionismo, aínda que ela detesta as etiquetas e fixo ao longo da súa carreira os suficientes cambios como para despistar. Por exemplo, na obra que expón agora non hai nada daqueles espidos nos que os críticos viron fai uns anos ecos de Matisse, do que entón tomou prestado o azul. Ou dunha antiga etapa fauvista. «É terrible, todos tratan de encasillarte», protesta: «Coñeces a alguén e o primeiro que intenta é saber onde encuadrarte para quedarse tranquilo». As rotundas liñas da súa obra, a expresividade «agresiva e elegante» e seu primitivismo son algúns dos aspectos nos que se fixaron os críticos. O vello Laxeiro dixo que a súa pintura, «inqueda e rápida», «palpita».
+ www.laopinioncoruna.es




