Trauner, unha caixa de mistos | Jorge Gorostiza

5.0
01
Trauner en los decorados de Alrededor de la medianoche Fotografía publicada en el artículo mencionado de La Vanguardia
Trauner nos decorados de Ao redor da medianoite. Fotografía publicada no artigo mencionado La Vanguardia.

É indubidable que Alexandre Trauner foi un dos mellores escenógrafos cinematográficos da historia. En 1987 organizouse na barcelonesa Galería Dau al Set unha exposición cos seus debuxos, mentres se celebraba a primeira edición do Festival de Cinema de Barcelona.

O diario La Vanguardia publicou unha entrevista co mestre, asinada por Félix Flores, que reproduce algúns dos tópicos que entón se empregaban cando se mencionaba o traballo dos directores artísticos; o seu título xa é un deles:

«Alexandre Trauner, o home que pinta o que vemos no cinema»,

esquecendo que os escenógrafos crean os espazos, sendo moito máis arquitectos que pintores, porque o grafismo e poucas veces a pintura eran só o instrumento que lles servía para expresar as súas ideas. Sobre este título pódese ler un texto que comeza:

«Un artista que practica desde fai cincuenta anos una das especialidades máis descoñecidas para o público no mundo do cinema; o deseño de decorados, é obxecto no festival de Cinema dunha exposición»,

naqueles anos o «deseño de decorados» podía ser un traballo pouco coñecido polo público, pero xa se publicaron libros sobre este tema e había soados e recoñecidos escenógrafos, tanto españois como estranxeiros.

As maioría do que o entrevistador pon en boca de Trauner refírese á súa carreira profesional, falando sobre os directores cos que traballou, como o gran Welles:

«Gustábame moito Orson. Era moi intelixente e instintivo, un home cargado de ideas que non puido levar á práctica no seu maior parte porque era o seu propio produtor».

Tamén fai unha consideración interesante sobre o papel da súa profesión:

«Nas películas o máis importante é a historia, logo veñen os actores, e despois os técnicos. Eu estou alí, detrás»

unha consideración na que destaca a súa modestia, porque a súa contribución ás películas nas que traballou foi capital, Trauner tamén fala sobre os estudos cinematográficos:

«O cinema consiste en dar ao público o máximo de ilusión, de sentido da realidade onde só hai ficción. Por exemplo, as rodaxes son algo moi curioso. Unha caixa de mistos pode ser máis importante que un gran estudio, todo depende da historia. Non é unha cuestión de máis grande ou máis pequeno senón de que se pode facer. Foi así como realizamos Ao redor da medianoite, nun pequeno estudo. Naturalmente, non se pode facer Intolerancia nunha caixa de mistos e Griffith era un tolo».

O escenógrafo tamén menciona o estado do negocio cinematográfico daqueles anos:

«Entón, en Hollywood habían produtores. Preocupábanse de facer boas películas e que desen diñeiro. Hoxe xa non existen produtores como antes; o seu único obxectivo é gañar diñeiro, e non importa que as películas Sexan malas porque a oferta de entretemento audiovisual xa é enorme»,

algo que se agravou desde entón, provocando un cambio radical do sistema que imperaba a finais do século pasado.

Ao final da entrevista Trauner di algo moi razoable:

«a vida é curta e as películas, demasiado longas. O que hai que facer é tentar non aburrirse e non aburrir aos demais».

Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, setembro 2018
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Jorge Gorostiza

Doctor arquitecto, proyecta y construye edificios y desarrolla trabajos de urbanismo. Desde 1990, publica numerosos artículos sobre cine y arquitectura en medios de su localidad, revistas como Nosferatu, Nickleodeon, Academia, Lateral, Cahiers du Cinema… y en varios volúmenes colectivos. Entre el 2000 y el 2005 dirige la Filmoteca Canaria. Imparte conferencias sobre arquitectura y cine en instituciones como el CAAM en Gran Canaria, la UIMP, el CENDEAC en Murcia, INCUNA en Gijón, Fundación Telefónica, la ETS de Arquitectura y el CCCB de Barcelona, las ETS de Arquitectura de La Coruña, Sevilla, Valencia y SEU madrileña, La Ciudad de la Luz en Alicante, la UNED en Pamplona, en varios colegios de arquitectos, así como en las universidades del País Vasco, Gerona, Valladolid, Málaga, Granada, SEK en Segovia y CEES de Madrid. Jurado en varios festivales cinematográficos, como los de Alcalá de Henares (2001), San Sebastián (2002), Sitges (2003), Las Palmas (2005) y Documentamadrid (2005), y comisario de las exposiciones Constructores de quimeras. (Centro Conde Duque, Madrid, 1999) y La arquitectura de los sueños (Capilla del Oidor, Alcalá de Henares, 2001).

He publicado bastantes libros y muchos artículos, he impartido conferencias, he sido comisario de exposiciones y jurado en muchísmos festivales. Si quieren saber más no duden en consultar mi blog ARQUITECTURA + CINE + CIUDAD.

follow me

Arquivado en: arte, artistas, capturas, cine, diseño, Jorge Gorostiza

Tags: , , , , , , , , , ,