¿Por qué escribimos? | Cristina García-Rosales

Fotografía: Cristina García-Rosales

É unha pregunta que todos fixémonos/fixémosnos, os que escribimos máis a miúdo e os que garabatean unhas notas íntimas nunha folla de papel. Os críticos, os xornalistas, os escritores, historiadores, blogueros, arquitectos e filósofos. Os que son remunerados polo feito de escribir e os que case sempre o facemos sen cobrar. ¿Por que? ¿Que é o que nos motiva a utilizar garabatos chamados letras que se unen conformando palabras e estas, á súa vez, frases? As frases, como todos sabemos, forman pensamentos e textos. Xa sexa por medio do ordenador, a man, con pluma, boli, lápiz ou con máquina de escribir. ¿Por que? ¿Cúal é o motivo?¿Que pretendemos?

A resposta deuma un escritor amigo que fai tempo non vexo e que desde aquí lle mando un abrazo. Escribimos, díxome, para que nos queiran. Así de sinxelo.

Podemos escribir de arquitectura, os arquitectos. De cine, poesía, historia ou filosofía…. os que entenden sobre estas materias. Podemos escribir de política ou de ciencia, de psicoloxía, arte, sobre as novas tecnoloxías, de costura ou de cociña. Podemos intentar desmembrar os intricados camiños do ser humano na súa relación co outro, analizar por que estamos aquí ou relacionar os homes e as mulleres nun intento van de descubrir as súas diferenzas, similitudes e/ou discrepancias. Podemos extasiar nos no mundo onírico dos sonos -onde a realidade demasiadas veces se confunde co desexo- ou vagar sen equipaxe por distintos países xamais visitados, países que a nosa imaxinación é capaz de describir coma se tivésemos estado alí.

E sobre todo, podemos fabular, contar historias, pretender facer literatura, inventar personaxes, facer rir, sorrir e -mesmo- chorar ou emocionar. Conmover, extasiar, facer pensar, facer que o lector se identifique co que estamos a dicir e -por medio dos nosos escritos- sexa feliz durante un anaco ou, pola contra, sumilo nun maiúsculo enfado que lle faga pensar en contestarnos ou en matarnos. Que tamén acontece.

Volvo ao mesmo, escribimos para que nos recoñezan, nos consideren, nos aplaudan e sobre todo nos queiran, como xa dixen. Necesitamos ao “outro”, aquel distinto a un para reflectirnos nos seus ollos e que este espello nos axude a descubrir os que somos.

Escribo para ti, sobre todo, lector amigo e é por iso que necesito que me leas. Así, sen apenas imaxes, murmurándote ao oído, agradecendo a túa compañía, animándote a que non me abandones, presaxiándoche novas entradas que te fagan reflexionar. Dicíndote ao oído, moi quedo: estou aquí, non me fun, eu tamén te quero…

Cristina García-Rosales. arquitecta

madrid. agosto 2012

Cristina García-Rosales

Soy arquitecta (1980). Mis proyectos son muy diversos. En 1995 fundo el grupo La Mujer Construye, en el que ocupo la Presidencia. 

follow me

Arquivado en: Cristina García-Rosales, faro

Tags: , , , , , ,