Paisaxes transparentes | axonometrica

A percepción que temos da paisaxe urbana é sempre múltiple, lateral e solapada. Non é soamente a visión a que domina a percepción, o oído, o olfato e o tacto teñen un papel importante. A amalgama de información multisensorial que concorre ao convivir cunha contorna urbana determinado, constrúe un arquetipo que de forma instantánea confrontamos coa nosa memoria do lugar, ou de lugares parecidos.

É máis, o xeito como nos relacionamos cunha paisaxe determinada vén fuertemente influenciada polo noso estado de ánimo. Un mesmo lugar pode parecernos agresivo, cando unhas semanas antes contemplabámolo con placidez. Para acabar de complicalo todo, nun espazo urbano determinado danse pautas máis ou menos repetitivas ao longo do día ou a semana, pero existen un sinfín de aspectos que non se repiten e que van ligados co momento desde o que se observa. A luz, a temperatura, a estación do ano, a meteorología, e unha longa lista de interaccións fan que non hai unha soa paisaxe igual, dentro do mesma paisaxe.

Fragmento da obra Evanescencias, Berlín-Mies 1995, de Miquel Codorniu, desaparecido desde o ano 2002 misteriosamente | axonometrica.wordpress.com

Noutras palabras, a construción dunha paisaxe urbana vén mediada por unha constelación interactiva de estímulos e relacións e non por unha realidade física determinada e asilada. Xa sabemos que a arquitectura nunca existe illada. Cada edificio ten certa conexión cos outros que están xunto a el, detrás del, ao dobrar a esquina ou na mesma rúa, con independencia de que o seu arquitecto pretendéseo ou non.[1]

[…]

Miquel Lacasta

+ artigo publicado en axonométrica

Arquivado en: artigos, Miquel Lacasta Codorniu

Tags: , , , , , , , , , , ,

  • Ve Redes

    “Si llegamos a proyectar desde estas claves y dejamos que
    fenomenológicamente el espacio resultante llegue al usuario final,
    conseguiremos aportar los ingredientes clave para que cada individuo
    consiga realizar la construcción de su paisaje transparente, íntimo e
    incondicional.

    Y lo conseguiremos porque será un paisaje vivo y vivido por los demás.”

    Miquel Lacasta