Lisboa. A cidade de Fernando Pessoa

Un lugar de elección, un lugar de cita, unha paisaxe vista, revisitado, unha construción.

Cando a paisaxe vista é elixido, dinos Juan Eduardo Cirlot no seu Dicionario, é dicir, cando “unha interpretación automática e inconsciente revélanos unha afinidad que nos fai deternos nel, buscalo, volver repetidamente.”, prodúcese unha analogía que determina “a adopción da paisaxe polo espírito, en virtude das calidades que pousei por si mesmo e que son as mesmas do suxeito. O subjetivismo concierne só á elección. A intelección do significado dunha paisaxe é xa plenamente obxectiva…” Por iso é polo que “os lugares elixidos sexan a imaxe-conxuntura que neles se desenvuelven. O lugar de cita, cando é auténtico e non arbitrario nin ocasional, é unha transposición ao espazo e á topografía do que alí se reúne ou realiza.” Máis adiante, continúa Cirlot citando a Mircea Eliade: “O home non elixe nunca o lugar; limítase a descubrilo“, polo que “Debe buscarse entón: a orde espacial da paisaxe dentro dunha demarcación que o limite e particularice, estructurándolo a xeito dunha construción ou obra de arte.”

A demarcación que particulariza esta Lisboa, discorre entre desastres e invencións, entre o un de novembro de 1755 e o 30 de novembro de 1935 aproximadamente, e á luz do drama-romance en xente pessoano.

E así, móstranse os seus lugares, feitos de:

Unha realidade exterior, a destrución-construción da Lisboa moderna. Cidades feridas ou desaparecidas definitivamente, como: Canopus, Herakleion, Cartago, Babilonia, Pompeya, Roma, Cádiz, Londres, San Francisco, Berlín, Dresde, Hiroshima, Nagasaki, Guernica, Madrid, Nova York, Bagdad. E así mesmo Lisboa, cidade de terremotos: no século XIV, outros tantos durante o XVI, tres no século XVII, e xa no mesmo século XVIII, os de 1724 e 1750, ata o de 1755 que trastornará de xeito definitivo o destino do moderno, inaugurando un tempo de desastres naturais-artificiais encadenados.

E unha realidade interior, na que unha vez perdido o mellor dos mundos posibles, maniféstase como inquietude ambiental, atmosférica, onde o cotián máis real é o formado por un conxunto de fingimientos, máscaras e creacións que si falásemos en términos clínicos virían mostrar o síntoma-Lisboa, un imaxinario para logo da catástrofe. Realidade de través, como o proxecto de escritura de Fernando Pessoa, un traballo en construción, feito de intersecciones de literaturas, textos e autores. Onde non hai libros ou estarían todos os posibles libros nun “libro total”, un conxunto-inconjunto, inacabado, sen pasar a limpo, o que deixou no seu baúl-espólio.

A arquitectura de “Lisboa. A cidade de Fernando Pessoa”, quere ser pessoana, nin conxunto nin partes, como a parede de A. Bretón, como os estudos ramonianos, os paneles de A. Warburg ou o corcho de J. Berger; unha sorte de materiais atopados que toman sentido ao compartir o mesmo espazo.

+ artigo publicado en recolectores urbanos

veredes
veredes Administrator

Búsqueda para satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.

follow me

Arquivado en: libros, publicacións

Tags: , , , , , , , ,