InicioartículosUna fabula de verde sobre gris | Marcelo GardinettiUnha fabula de verde...

Una fabula de verde sobre gris | Marcelo GardinettiUnha fabula de verde sobre gris | Marcelo GardinettiA fable of green on grey | Marcelo Gardinetti

Casa de Retiro, Emilio Ambasz | Fotografía: Michele Alassio

Las fábulas son el medio que utiliza Ambasz para comentar su arquitectura. Prescinde de formular análisis teóricos, porque considera que las fábulas perduran mucho más allá que las ideologías. De esta forma, liberado de cualquier condicionante académica, se permite trazar nuevos métodos de existencia buscando superar los anteriores bajo una meta claramente definida: formular un pacto de reconciliación arquitectónica basado en armonizar la naturaleza artificial creada por el hombre con la naturaleza orgánica.

La fórmula que elige Ambasz para hacer realidad el pacto se basa en colocar verde sobre gris, un sistema de blando sobre duro que persigue los dictados que el sitio propone,  evitando imponer una forma predeterminada. Su propósito es recuperar la noción de refugio y el método que emplea le permite apartar toda carga cultural que actúe como condicionante.

De esta forma, cuando se satisfacen todas las necesidades funcionales, la arquitectura comienza.

Esta formulación de Ambasz, controvertida y audaz, propone evocar la arquitectura como un valor agregado a las resoluciones técnicas y utilitarias, confiriendo poética a lo pragmático. En este escenario, la Casa de Retiro en Córdoba puede definirse como una fábula de verde sobre gris en tierras Andaluzas.

La obra no debe ser considerada una ontogenia arquitectónica. La imagen que desarrolla Ambasz es resultado de una reformulación singular de la casa Andaluza, gestada con una concepción poética cercana al surrealismo. Una presencia donde sobreviene secuencialmente la máscara, el mirador, la gradiente descendiente hacia el vacío organizador, la explosión de luz en ese vacío, la graduación de la iluminación en las aberturas sobre la naturaleza y el rumor del agua sumado al sentido de arquitectura.

Bajo esa disposición se desarrolla la casa. Una fachada formada por dos muros revestidos en estuco blanco colocados en un ángulo de 90°, marcan el punto de ingreso y establecen la única referencia visual desde el exterior. En la parte superior del vértice que forman ambos muros, Ambasz se permite otra evocación, instalando un balcón artesanal al que se llega por medio de dos escaleras en voladizo adosadas en la parte interior de ambos planos, una diseñada para estimular el ascenso y otra el descenso. El mirador instituye un distintivo de los atalayas de observación andaluces utilizados siglos atrás para controlar el movimiento de las tropas invasoras, pero además proporciona una imagen vibrante del paisaje. Una hendidura en el muro siguiendo la inclinación de las escaleras actúa como pasamanos y al mismo tiempo forma parte de la cascada superior, conduciendo el agua hasta la fuente ubicada en el patio.

Casa de Retiro, Emilio Ambasz | Imágenes: Emilio Ambasz

Al trasponer el acceso, un paseo descendente que se ensancha a medida que se avanza,   permite llegar hasta el patio, una redefinición del clásico patio andaluz, al que abren todas las habitaciones, o en este caso, la única habitación.

El interior de la casa de Retiro es un gran espacio continuo, excavado en la tierra que lo protege del clima caluroso del sur de España. Una galería recorre el patio estableciendo el punto de transición entre interior y exterior. Las áreas se limitan por huecos abiertos en la naturaleza para bañar de luz propia diferentes sectores de salón. Pisos y paredes cubiertos con azulejos de cristal cambian su carácter de acuerdo a la intensidad de la luz que los cubre. Un patio informal de convenciones curvilíneas se abre por detrás, permitiendo la ventilación cruzada en todo el interior.

La poética de Ambasz no prescinde de la tradición técnica, por el contario, la casa se construyó según las técnicas locales empleando hormigón armado y muros dobles de ladrillo, con delgadas columnas utilizadas para sostener las bóvedas que dan al patio y ayudar a conformar los espacios en el interior. El suelo fue excavado para levantar los muros, luego contenidos con arena compactada. Un revestimiento a base de fibra de vidrio fundido en las costuras, envuelve los tabiques enterrados.

La operación de Ambasz diluye en la naturaleza todo hecho instituido por la arquitectura para establecer una convención inseparable, pero la evoca en la metáfora del muro y el mirador. Una definición que no está sometida a un impulso formal, sino propuesto como un elemento de la casa con vida propia, como parte de la poética de su arquitectura. O en todo caso, como parte de los procedimientos que rigen el arte de su poesía.

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. febrero 2013

Retirement House, Emilio Ambasz | Photography: Michele Alassio

The fables are the way that Ambasz uses to comment on his architecture. It disregards of formulating theoretical analyses, because he thinks that the fables last far beyond that the ideologies. Of this form, liberated of any determining academician, it is allowed plan new methods of existence seeking to overcome the previous ones under a clearly definite goal: to formulate an agreement of architectural reconciliation based in harmonizing the artificial nature created by the man with the organic nature.

The formula that Ambasz chooses to make real the agreement is based in placing green on grey, a system of I swing on hard that chases the dictations that the site proposes, avoiding to impose a predetermined form. His intention is to recover the notion of refuge and the method that it uses allows him to separate any cultural load that acts like determining.

Of this form, when all the functional needs are satisfied, the architecture begins.

This Ambasz’s, controversial and bold formulation, proposes to evoke the architecture as a value added to the technical and utilitarian resolutions, confiriendo poetics to the pragmatic thing. In this scene, the House of Retirement in Cordova can be defined as a fable of green on grey in Andalusian lands.

The work must not be considered to be an architectural ontogenia. The image that Ambasz develops is a result of a singular reformulation of the Andalusian house, prepared with a poetical conception near to the surrealism. He attends one where the mask, the viewing-point strikes sequentially, the gradiente descendant towards the organizing emptiness, the explosion of light in this emptiness, the graduation of the lighting in the openings on the nature and the rumor of the water added to the sense of architecture.

Under this disposition the house develops. A front formed by two walls re-dressed in white stucco placed in an angle of 90 °, they mark the point of revenue and establish the only visual reference from the exterior. In the top part of the vertex that both walls form, Ambasz allows himself another evocation, installing a handcrafted balcony to which the designed one comes near by means of two stairs in projecting leaned in the interior part of both planes, to stimulate the ascent and other one the decrease. The viewing-point institutes a badge of the Andalusian atalayas of observation used centuries behind to control the movement of the invading troops, but in addition it provides a vibrant image of the landscape. A crack in the wall following the inclination of the stairs it acts as banisters and at the same time it forms a part of the top waterfall, leading the water up to the source located in the court.

Retirement House, Emilio Ambasz | Images: Emilio Ambasz

On having transposed the access, a descending walk that is expanded as it is advanced, it allows to come up to the court, a redefinition of the classic Andalusian court, for which they open all the rooms, or in this case, the only room.

The interior of the house of Retirement is a great constant space excavated in the land that protects it from the warm climate of the south of Spain. A gallery crosses the court establishing the point of transition between interior and exterior. The areas limit themselves for hollows opened in the nature to bathe of own light different sectors of lounge. Floors and walls covered with blue rollers of crystal change his character of agreement to the intensity of the light that covers them. An informal court of curvilinear conventions is opened behind, allowing the ventilation crossed in the whole interior.

Ambasz’s poetics do not do without the technical tradition, for the contario, the house was constructed according to the local technologies using reinforced concrete and double walls of brick, with thin columns used to support the vaults that give to the court and to help to shape the spaces in the interior. The soil was excavated to raise the walls, then contained with compacted sand. A coating based on fiber of glass fused in the seams, wraps the buried partitions.

Ambasz’s operation dilutes in the nature any fact instituted by the architecture to establish an inseparable convention, but it evokes it in the metaphor of the wall and the viewing-point. A definition that is not submitted to a formal impulse, but proposed as an element of the alive own house, as part of the poetics of his architecture. Or in any case, like part of the procedures that govern the art of his poetry.

Marcelo Gardinetti . architect

La Plata. february 2013

Casa de Retiro, Emilio Ambasz | Fotografía: Michele Alassio

As fábulas son o medio que utiliza Ambasz para comentar a súa arquitectura. Prescinde de formular análises teóricas, porque considera que as fábulas perduran moito máis alá que as ideoloxías. Desta forma, liberado de calquera condicionante académica, permítese trazar novos métodos de existencia buscando superar os anteriores baixo unha meta claramente definida: formular un pacto de reconciliación arquitectónica baseado en harmonizar a natureza artificial creada polo home coa natureza orgánica.

A fórmula que elixe Ambasz para facer realidade o pacto baséase en colocar verde sobre gris, un sistema de brando sobre duro que persegue os dictados que o sitio propón, evitando impoñer unha forma predeterminada. O seu propósito é recuperar a noción de refuxio e o método que emprega permítelle apartar toda carga cultural que actúe como condicionante.

Desta forma, cando se satisfán todas as necesidades funcionales, a arquitectura comeza.

Esta formulación de Ambasz, controvertida e audaz, propón evocar a arquitectura como un valor agregado ás resolucións técnicas e utilitarias, conferindo poética ao pragmático. Neste escenario, a Casa de Retiro en Córdoba pode definirse como unha fábula de verde sobre gris en terras Andaluzas.

A obra non debe ser considerada unha ontoxenia arquitectónica. A imaxe que desenvolve Ambasz é resultado dunha reformulación singular da casa Andaluza, xestada cunha concepción poética próxima ao surrealismo. Unha presenza onde sobreviene secuencialmente a máscara, o mirador, a gradiente descendente cara ao baleiro organizador, a explosión de luz nese baleiro, a graduación da iluminación nas aberturas sobre a natureza e o rumor do auga sumado ao sentido de arquitectura.

Baixo esa disposición desenvólvese a casa. Unha fachada formada por dous muros revestidos en estuco branco colocados nun ángulo de 90°, marcan o punto de ingreso e establecen a única referencia visual desde o exterior. Na parte superior do vértice que forman ambos muros, Ambasz permítese outra evocación, instalando un balcón artesanal ao que se chega por medio de dúas escaleiras en voladizo encostadas na parte interior de ambos planos, unha deseñada para estimular o ascenso e outra o descenso. O mirador institue un distintivo dos atalayas de observación andaluces utilizados séculos atrás para controlar o movemento das tropas invasoras, pero ademáis proporciona unha imaxe vibrante da paisaxe. Unha hendidura no muro seguindo a inclinación das escaleiras actúa como pasamanos e ao mesmo tempo forma parte da cascada superior, conducindo a auga ata a fonte situada no patio.

Casa de Retiro, Emilio Ambasz | Imágenes: Emilio Ambasz

Ao trasponer o acceso, un paseo descendente que se ensancha a medida que se avanza, permite chegar ata o patio, unha redefinición do clásico patio andaluz, ao que abren todas as habitacións, ou neste caso, a única habitación.

O interior da casa de Retiro é un gran espazo continuo, excavado na terra que o protexe do clima caluroso do sur de España. Unha galería percorre o patio establecendo o punto de transición entre interior e exterior. As áreas limítanse por ocos abertos na natureza para bañar de luz propia diferentes sectores de salón. Pisos e paredes cubertos con azulexos de cristal cambian o seu carácter de acordo á intensidade da luz que os cobre. Un patio informal de convenciones curvilíneas ábrese por detrás, permitindo a ventilación cruzada en todo o interior.

A poética de Ambasz non prescinde da tradición técnica, polo contario, a casa construír segundo as técnicas locais empregando hormigón armado e muros dobres de ladrillo, con delgadas columnas utilizadas para soster as bóvedas que dan ao patio e axudar a conformar os espazos no interior. O chan foi excavado para levantar os muros, logo contidos con area compactada. Un revestimiento a base de fibra de vidro fundido nas costuras, envolve os tabiques enterrados.

A operación de Ambasz dilúe na natureza todo feito instituido pola arquitectura para establecer unha convención inseparable, pero evócaa na metáfora do muro e o mirador. Unha definición que non está sometida a un impulso formal, senón proposto como un elemento da casa con vida propia, como parte da poética da súa arquitectura. Ou en todo caso, como parte dos procedementos que rexen a arte da súa poesía.

Marcelo Gardinetti . arquitecto

La Plata. febreiro 2013

Marcelo Gardinetti
Marcelo Gardinettihttps://marcelogardinetti.com/
No voy a hablar de la penumbra, mejor voy a ver si puedo despertar. Arquitecto, - Universidad Nacional de La Plata, La Plata, 1985 - Editor responsable en Tecnne 2012 a la fecha. - Columnista de arquitectura en revistas y sitios web. 2012 a la fecha - Director en estudio de arquitectura, 1985 a la fecha. - Consultor Senior en Proyectos institucionales. 1995 a la fecha - Docente, Universidad Nacional de La Plata, 1985-1990 y 2011-2014 - Coordinador Técnico en Universidad Nacional de Tres de Febrero, 2014 - 2019 - Director en Arquitectura Escolar, Provincia de Buenos Aires, 1991-1996 y 2001-2010 - Representante Técnico, convenio UBA - FETINGRA, años 2020 a la fecha
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS