InicioartículosCuestión de estilo | bRijUNiCuestión de estilo | bRijUNiQuestion of style |...

Cuestión de estilo | bRijUNiCuestión de estilo | bRijUNiQuestion of style | bRijUNi

Podría resultar divertido, si no fuera porque estamos hablando de un señor muy serio y de gran prestigio, leer un texto como el que Patrik Schumacher (socio de Zaha Hadid desde publicó hace en el año 2010 en The Architects’ Journal haciendo una apología del estilo paramétrico (parametricism en inglés), digna de tiempos muy antiguos. El texto, cuyo beligerante título era nada menos que Let the style wars begin (Que comience la guerra de los estilos), arrancaba apoyándose en el Manifiesto Paramétrico que el propio Schumacher había lanzado en 2008.

Portada, revista nº 3 ARKITEKTUR, danesa, del año 1957

Esta aspiración estilística universal, casi un llamamiento a una hermandad de arquitectos en torno a lo paramétrico, lícita en todo caso, se apoya en algunas afirmaciones más que discutibles, muchas de ellas respondidas por Adam Nathaniel Mayer en su artículo de pocas semanas después Style and the Pretense of `Parametric´Architecture. Nosotros queremos fijarnos en una en concreto, que es la de que el post-modernismo y el deconstructivismo fueron, en opinión del Doctor Schumacher, meros episodios de transición, similares al art nouveau y al expresionismo, como transiciones del historicismo al movimiento moderno. Tal afirmación nos llevaría rápidamente a debatir la definición de estilo, y ese debate es sin duda absolutamente caduco (cadáver, que diría Andrés Perea), cuando lo interesante, en nuestra opinión, es aceptar que los estilos no son más que etiquetas o acuerdos del lenguaje, más o menos acertados o discutibles, para poder entendernos agrupando en categorías y grupos cuando detectamos ciertos elementos comunes en la arquitectura, o en cualquier otra disciplina.

En cambio, sí nos hubiera parecido mucho más interesante que Schumacher hubiera hecho referencia, en su decidida apuesta por el estilo paramétrico como “respuesta creíble y sostenible a la crisis del movimiento moderno que resultó en veinticinco años de búsqueda estilística”, al texto de John Summerson de 1957 publicado en el Journal of the Royal Institute of British Architects. En él, con el título The Case for a Theory of Modern Architecture, transcripción de una conferencia del propio Summerson, éste afirma que “el programa como el origen de la unidad es el único principio nuevo relativo a la arquitectura moderna”, esto es, aparte de otras consideraciones como la de la autoridad incuestionable de la unidad como principio que ha sustituido el que antes ocupaba la antigüedad,  que sólo a través del programa, la unidad resultante puede, en opinión de Summerson, “ser descrita como una unidad de un proceso”. Aparecen así dos términos clave en la arquitectura paramétrica: programa y proceso, en las que Schumacher podría haberse apoyado con más decisión para justificar su particular guerra de estilos.

Como vemos, el debate no es exactamente lo que podríamos llamar un asunto nuevo sino que sus raíces, no ya en cuanto al debate sobre qué es un estilo o no, que actualmente no interesa, si no en cuanto a cuáles son los principios de una arquitectura verdaderamente moderna hoy donde, desde luego, el parametricismo tendría un lugar, a menos hasta que pasara de moda, como vaticina Adam Nathaniel Mayer, se remontan al menos a cincuenta años atrás y ya Summerson entonces se preguntaba también si “la posición de un arquitecto preocupado por la expresión o el estilo no era la de un hombre que estaba buscando a tientas por el camino de regreso al clasicismo o al neoclasicismo, o, por expresarlo de la manera más exacta posible, al criptoneocaliscimo”.

 ¿Acaso hay que buscar ahí al Doctor Schumacher? La respuesta, de nuevo, podríamos encontrarla en textos coetáneos al de Summerson y, concretamente en Orígenes y tendencias de la arquitectura moderna, artículo de Mattew Nowicki publicado en Nuestra Arquitectura en 1955 donde ya advertía que “en la abrumadora mayoría del diseño moderno, la forma sigue a la forma y no a la función”, y de ello es probablemente de lo que tendrían que ocuparse los apóstoles del parametricismo y así, mostrándose sinceros y partiendo de verdades que todo el mundo entiende como la de su incansable búsqueda formal, podría construirse un marco, utilizando las palabras del Doctor Schumacher, creíble y sostenible que respondiera a la crisis de la modernidad.

Texto por bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Arquitecto y Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados (ETSA Madrid)- y Francisco Javier Casas Cobo -arquitecto y Master en Teoría, Análisis e Historia de la Arquitectura (ETSA Madrid).

It could result fun, if it was not because we are speaking of a very serious gentleman and of big prestige, read a text like which Patrik Schumacher (partner of Zaha Hadid from published does in the year 2010 in The Architects’ Journal doing an apologia of the parametric style (parametricism in English), worthy of time very ancient. The text, whose belligerent title was at all less than Let the style wars begin (That it begin the war of the styles), started supporting in the Self-evident Parametric that the own Schumacher had launched in 2008.

Cover, magazine number 3 ARKITEKTUR, Danish, of the year 1957

This aspiración stylistic universal, almost a call to a fraternity of architects around the parametric, lawful anyway, supports  in some affirmations more than debatable, many of them answered by Adam Nathaniel Mayer in his article of few weeks afterwards Style and the Pretense of `Parametric´Architecture. We want to fix us in one in concrete, that is the one of that the post-modernism and the deconstructivismo were, in opinion of the Doctor Schumacher, mere episodes of transition, similar to the art nouveau and to the expressionism, like transitions of the historicism to the modern movement. Such affirmation would carry us quickly to debate the definition of style, and this debate is definitely absolutely caducous (corpse, that would say Andrés Perea), when the interesting, in our opinion, is to accept that the styles are not more than labels or agreements of the language, more or less hit or debatable, to be able to understand us grouping in categories and groups when we detect some common elements in the architecture, or in any another discipline.

Instead, yes it had seemed us much more interesting that Schumacher had done reference, in his decided bet like that parametric like “credible and sustainable answer to the crisis of the modern movement that resulted in twenty-five years of stylistic research”, to the text of John Summerson of 1957 published in the Journal of the Royal Institute of British Architects. In him, with the title The Marry for to Theory of Modern Architecture, transcription of a conference of the own Summerson, this affirms that “the program like the origin of the unit is the only new principle relative to the modern architecture”, this is, apart from other considerations like the one of the unquestionable authority of the unit like principle that has substituted the one who before occupied the antiquity, that only through the program, the resultant unit can, in opinion of Summerson, “be described like a unit of a process”. They appear like this two key terms in the parametric architecture: program and process, in which Schumacher could have supported with more decision to justify his particular war of styles.

As we see, the debate is not exactly what could call a new subject but his roots, no already regarding the debate on what is a style or no, that at present does not interest, if no regarding which are the principles of a truly modern architecture today where, of course, the parametricismo would have a place, to less until it happened fashionable, as vaticina Adam Nathaniel Mayer, trace back at least to fifty years backwards and already Summerson then asked  also if “the position of an architect concerned by the expression or the style was not the one of a man that was looking for gropingly by the way of return to the classicism or to the neoclassicism, or, for expressing it of the most exact way possible, to the criptoneocaliscimo”.

Acaso It is necessary to look for here to the Doctor Schumacher? The answer, again, could find it in texts coetáneos to the of Summerson and, specifically in Origins and tendencies of the modern architecture, article of Mattew Nowicki published in Our Architecture in 1955 where already warned that “in the overwhelming majority of the modern design, the form follows to the form and no to the function”, and of this is probably of what would have to occupy the apostles of the parametricismo and like this, showing sincere and splitting of truths that all the world understands like the one of his tireless formal research, could build a frame, using the words of the Doctor Schumacher, credible and sustainable that answered to the crisis of the modernity.

Text by bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Arquitecto e Master en Proxectos Arquitectónicos Avanzados (ETSA Madrid)- e Francisco Javier Casas Cobo -arquitecto e Master en Teoría, Análise e Historia da Arquitectura (ETSA Madrid).

Podería resultar divertido, si non fose porque estamos falando dun señor moi serio e de gran prestixio, ler un texto como o que Patrik Schumacher (socio de Zaha Hadid desde publicou fai no ano 2010 en The Architects’ Journal facendo unha apología do estilo paramétrico (parametricism en inglés), digna de tempos moi antigos. O texto, cuxo belixerante título era nada menos que Let the style wars begin (Que comece a guerra dos estilos), arrincaba apoiándose no Manifesto Paramétrico que o propio Schumacher lanzara en 2008.

Portada, revista nº 3 ARKITEKTUR, danesa, do ano 1957

Esta aspiración estilística universal, case un chamamento a unha hermandad de arquitectos en torno ao paramétrico, lícita en todo caso, apóiase nalgunhas afirmacións máis que discutibles, moitas delas respondidas por Adam Nathaniel Mayer no seu artigo de poucas semanas despois Style and the Pretense of `Parametric´Architecture. Nós queremos fixarnos nunha en concreto, que é a de que o post-modernismo e o deconstructivismo foron, en opinión do Doutor Schumacher, meros episodios de transición, similares ao art nouveau e ao expresionismo, como transicións do historicismo ao movemento moderno. Tal afirmación levaríanos rápidamente a debater a definición de estilo, e ese debate é sen dúbida absolutamente caduco (cadáver, que diría Andrés Perea), cando o interesante, na nosa opinión, é aceptar que os estilos non son máis que etiquetas ou acordos da linguaxe, máis ou menos acertados ou discutibles, para poder entendernos agrupando en categorías e grupos cando detectamos certos elementos comúns na arquitectura, ou en calquera outra disciplina.

En cambio, si nos pareceu moito máis interesante que Schumacher fixese referencia, na súa decidida aposta polo estilo paramétrico como “resposta creíble e sostenible á crise do movemento moderno que resultou en vinte e cinco anos de procura estilística”, ao texto de John Summerson de 1957 publicado no Journal of the Royal Institute of British Architects. Nel, co título The Case for a Theory of Modern Architecture, transcrición dunha conferencia do propio Summerson, este afirma que “o programa como a orixe da unidade é o único principio novo relativo á arquitectura moderna”, isto é, separadamente doutras consideracións como a da autoridade incuestionable da unidade como principio que substituíu o que antes ocupaba a antigüidade, que só a través do programa, a unidade resultante pode, en opinión de Summerson, “ser descrita como unha unidade dun proceso”. Aparecen así dous términos crave na arquitectura paramétrica: programa e proceso, nas que Schumacher podería haberse apoiado con máis decisión para xustificar a súa particular guerra de estilos.

Como vemos, o debate non é exactamente o que poderiamos chamar un asunto novo senón que as súas raíces, non xa en canto ao debate sobre que é un estilo ou non, que actualmente non interesa, si non en canto a cales son os principios dunha arquitectura verdaderamente moderna hoxe onde, desde logo, o parametricismo tería un lugar, a menos ata que pasase de moda, como vaticina Adam Nathaniel Mayer, remóntanse polo menos a cincuenta anos atrás e xa Summerson entón preguntábase tamén si “a posición dun arquitecto preocupado pola expresión ou o estilo non era a dun home que estaba buscando ás apalpadelas polo camiño de regreso ao clasicismo ou ao neoclasicismo, ou, por expresalo do xeito máis exacto posible, ao criptoneocaliscimo”.

Seica hai que buscar aí ao Doutor Schumacher? A resposta, de novo, poderiamos atopala en textos coetáneos ao de Summerson e, concretamente en Orixes e tendencias da arquitectura moderna, artigo de Mattew Nowicki publicado na nosa Arquitectura en 1955 onde xa advertía que “na abafadora maioría do deseño moderno, a forma segue á forma e non á función”, e diso é probablemente do que terían que ocuparse os apóstolos do parametricismo e así, mostrándose sinceros e partindo de verdades que todo o mundo entende como a da súa incansable procura formal, podería construírse un marco, utilizando as palabras do Doutor Schumacher, creíble e sostenible que respondese á crise da modernidad.

Texto por bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Arquitecto e Master en Proxectos Arquitectónicos Avanzados (ETSA Madrid)- e Francisco Javier Casas Cobo -arquitecto e Master en Teoría, Análise e Historia da Arquitectura (ETSA Madrid).

bRijUNi arquitectos
bRijUNi arquitectoshttps://www.brijuni.studio/
Beatriz Villanueva es Doctora arquitecta en Proyectos arquitectónicos avanzados, Máster en Arquitectura, Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid y Máster en Gestión de Espacios Virtuales por la Fundación Camuñas, Escuela de Arquitectura del C.E.U., Madrid. Francisco J. Casas es Doctor Arquitecto en Comunicación Arquitectónica (ETSA Madrid), Máster en Análisis, Teoría e Historia de la Arquitectura (ETSA Madrid) y profesor en el College of Engineering de Alfailsal University en Riad (Arabia Saudí). Fueron Embajadores de la IV Bienal Arquia Próxima y Comisarios de “Menáge a Trois”, “F. A. Q.”, “Portfolio Speed Dating” y “Tres (2013) y Cuatro (2014-15) sesiones Al Borde de la Crítica” y de la exposición "Couples & Co.: 22 Mirror Stories of Spanish Architecture" en Berlín (2015), Hamburgo (2016) y Sevilla (2016). Han sido profesores en IED Madrid, MADinU Salamanca, Universidad Europea de Madrid, UCJC, ETSA Zaragoza USJ y Summer School AA (Londres). Viven en Riad (Arabia Saudí) desde agosto de 2014 y son profesores en Prince Sultan University y Alfaisal University respectivamente. Beatriz Villanueva es Arquitecta, Master en Gestión de Espacios Virtuales, Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados y PhD (ABD) con su tesis “Arquitectura y Compromiso. Actualización y revisión crítica de los manifiestos de arquitectura”, dentro del grupo ARKRIT de teoría y crítica (ETSAM). Francisco J. Casas es Arquitecto, Master en Análisis, Teoría e Historia de la Arquitectura y PhD (ABD) con su tesis “Fundamentos Historiográficos, Teóricos y Críticos de los años 50” dentro del Departamento de Composición Arquitectónica (ETSAM). Fueron Embajadores de la IV Bienal Arquia Próxima y Comisarios de “Menáge a Trois”, “F. A. Q.”, “Portfolio Speed Dating” y “Tres (2013) y Cuatro (2014-15) sesiones Al Borde de la Crítica” y de la exposición "Couples & Co.: 22 Mirror Stories of Spanish Architecture" en Berlín (2015), Hamburgo (2016) y Sevilla (2016). Han sido profesores en IED Madrid, MADinU Salamanca, Universidad Europea de Madrid, UCJC, ETSA Zaragoza USJ y Summer School AA (Londres). Viven en Riad (Arabia Saudí) desde agosto de 2014 y son profesores en Prince Sultan University y Alfaisal University respectivamente.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

3 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
3 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS